Το νυφικό

Σας έχει τύχει να γνωρίζετε έναν άνθρωπο από οταν γεννηθήκατε και μετά;
Να τον γνωρίζετε καλά και να βρήσκεστε με την απορία. Άλλον άνθρωπο να γνωρίζετε για δέκα πέντε χρόνια και άλλον στα υπόλλοιπα χρόνια της ζωής σου που μετράν έξη δεκαετίες.
Μπορεί ένας άνθρωπος να χάσει τη σπιρταδα του, την χάρη του, και να γίνει κάποιος άλλος;
Σε μένα έτυχε τούτο το περίεργο.
Βέβαια ήμουν παιδί και πολλές φορές έλεγα εν μπορεί έτσι να ήταν πάντα, δεν μπορεί να έγινε μετά τα είκοσι πέντε χρόνια της.
Την αγαπούσα πολύ.Την αγαπώ πολύ.
Ήταν όμορφη σαν άγγελος αναγεννησιακός πάνω σε ουράνιο θόλο εκκλησίας.
Και μετά!.. η έξυπνη καλομαθημένη κοπέλα με τα χιλιάδες ενδιαφέροντα, έγινε μια κυρούλα.
Μια κυρούλα όχι από αυτές που το βλέμμα τους, είναι δρεπάνι, που θερίζει τις αγωνίες της ζωής της, αλλά δρεπάνι που βάζει τα όρια στα στάχυα της οργής από τα στάχυα της γαλήνης.
Πέρασε κι αν δεν πέρασε στη ζωή της.
Ούτε οργή, ούτε θέλω άκουγες από το στόμα της.
Πριν χαράξει ο Θεός τη μέρα, άρχιζε τις δουλειές της. Και μετά καθισμένη στο σαλονάκι της, στο καθιστικό της ή στην κουζίνα και αν ο καιρός το επέτρεπε στα σκαλοπάτια του σπιτιού της, παρέα για καφέ.
Και μαζί θα τους έβγαζε και γλυκό του κουταλιού.
Και μετά η κάθε μια άκουγε τα μελλούμενα που ήταν γραμμένα στο κουπάκι του καφέ.
Τη θυμάμαι κομψή, δυνατή να δείχνει πάνω στο μεγάλο τραπέζι την τέχνη της.
Πολλά κορίτσια βγήκαν από τα χέρια της. Όλες έμαθαν εκτός από τέχνη καλούς τρόπους, ευγένεια και αυτό το κλικ που κάνει τον άνθρωπο ξεχωριστό.
Θα τη δούμε ανύπαντρη να ράβει με όλες τις μαθήτριες της γύρω, το νυφικό της αδελφής της.
Πολλά νυφικά είχε ράψει μα τούτο έπρεπε να είναι το καλύτερο.
Το ύφασμα ακριβό μεταξωτό και ένα κομμάτι γνήσια νταντέλα γκιπούρ.
Το φόρεμα θα ήταν σε τρία κομμάτια. Το πάνω με μετάξι και νταντέλα, με καρδιόσχημο ντεκολντε.. Η πρώτη φούστα σε ίσια γραμμή σε κανονικό μήκος σανέλ. Πάνω από αυτή τη φούστα, μια μεγάλη αέρινη φούστα, χωρίς φόδρα που θα έδειχνε το μεγαλείο της νύφης.
Αυτό μετά τον γάμο θα ήταν η εσάρπα που θα συνόδευε στις βραδυνές εξόδους τη νύφη και θα στόλιζε πολλά φορέματα. Μια σάρπα μια ετόλ μπορεί χρόνια να είναι βασικό αξεσουάρ μιας κυρίας. Και θα ήταν μια ωραία κυρία όταν θα στέκουνταν δίπλα στον άνδρα της σε κάθε έξοδό τους….
Με κάποιες αλλαγές το φόρεσαν κι άλλες κοπέλες.
Και είχε τόσο κέφι που και στο μικρό κουκλί ( εγώ ήμουν αυτό στα οκτώ μου χρόνια ) όπως το έλεγαν έραψε ένα υπέροχο φόρεμα λευκό για παρανυφάκι. Και ένα στεφάνι από τριαντάφυλλα. Ένα τσαντάκι πουγκί πανέμορφο.
Ύστερα από χρόνια παντρεύτηκε και κείνη και έγινε η κυρούλα της αυλής.
Έπλεχε, μαγείρευε, είχε ένα σπίτι που έλαμπε και στα χέρια της το βελονάκι έκανε προικιά για τα παιδιά της.
Προσπαθούσα να την ξυπνήσω.
Τίποτε.
Δεν μπορούσα να δεχθώ πως άλλαξε τόσο, πως έγινε άλλος άνθρωπος.
Έραψε πριν παντρευτεί και το δικό της νυφικό. Υπέροχο σε στυλ σανέλ χωρίς υπερβολικές σούρες η κλος.
Κάπου κάπου το βλέμμα της ζωήρευε μα ήταν μόνο μια αναλαμπη.
Εκεί στη γειτονιά όλες λες και είχαν πάθει κάτι σαν μάγια. Τα μάγια της αδιαφορίας, της λεξιπλασίας του κουτσομπολιού.
Όχι δεν ήταν κάτι κακό. Μόνες τους τα μολόγαγαν και ύστερα έλεγαν. Μωρέ γυναικούλες μου μην τα πείτε παραπέρα.
Που παραπέρα; Όλος ο κόσμος τους, ήταν αυτός.
Δεν έννοιωθαν πλήξη. Ακόμα και το καθημερινό φαγητό γινόταν αιτία μακράς συζήτησης.
Μα σήμερα μιλούν για το νυφικό.
Άντε μωρή να θυμηθείς να ράψεις το νυφικό της εγγονής μου δεν θέλει να νοικιάσει. Το θέλει δικό της. Δεν θέλει νάυλον μα μεταξωτό κινέζικό, αληθινό….
Χαμογέλασε και είπε. Ξέρετε πόσα χρόνια έχω να ράψω;
-Πολλά.
-Αν δεν έρχονταν ν< ραφτεί η αδελφή μου θα είχα ξεχάσει πως γαζώνει η μηχανή. Οι μηχανές συπλήρωσε. Στακάτε ρε σεις και θα σας φέρω κάτι. Την περίμεναν. Πάλι κανένα γλυκό θα φέρει λόγιασαν. Δεν έφερε γλυκό, μα τυλιγμένο μέσα σε βαμβακερή σακκούλα έφερε το νυφικό της. Δεν στο δίνω γιατί δεν είναι πια καλό. Η τσούπρα είναι ψηλή και λιγερή. Θέλω απλά να πω, πως ένα καλό νυφικό από καλό ύφασμα δεν κοστίζει πάνω από 600-800 ευρώ μαζί με τη μοδίστρα. Ξέρετε πόσο νοικιάζονται αυτά της μιας μέρας πάνω από 1.000. ευρώ. Ξέρετε πόσες νύφες το φόρεσαν μετά; Πολλές. Ελπίζω σε όλες να έφερε τύχη.Αν δεν σηκώσεις το σαμάρι δεν βλέπεις της πληγές του αλόγου,μουρμούρισε. Γύρισε σε μένα και μου ψιθύρισε. Εγώ θα το φόρεγα με άλλη χαρά αν δεν με ανάγκαζαν να μείνω εδώ. Λες, να μην χτύπησε η καρδιά μου. Χτύπησε. Μα δεν μπορούσσα να τον παντρευτώ κι ας ήταν καλύτερος όπως και όλοι όσοι με ζήτησαν και ήταν καλύτεροι μα θα με έπαιρναν από εδώ.... Αυτό για να μείνω να γεροκομήσω τους γονείς μου. Η μάνα μου με εκβίαζε πως αν φύγω από την πόλη θα πέσει από το γκρεμό. Κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα μα χτύπησε. Δεν μίλησα. Τρεις μέρες έκανα να κοιμηθώ. Θεέ μου. Θεέ μου. Τώρα μπορώ να καταλάβω την γυναίκα που είναι. Την κυρούλα. Αν σκέπτονταν θα έπρεπε να τρελαθεί ή να φύγει. Και δεν είχε μέσα της την επανάσταση. Συμβιβάστηκε. Πάνω από όλα συμβοβάστηκε με τον εαυτό της. Και συμβιβάστηκε χάνοντας τον χαρακτήρα της, την αβρότητά της,τον αέρα της αρχόντισσας. Τον αληθινό εαυτό της. Έγινε η κυρούλα της γειτονιάς. Είναι καλή και αξιοπρεπής, όμως δεν είναι ο εαυτός της. Την πήρε από κάτω η ζωή. Και δεν είχε καιρό για επαναστάσεις. Και τώρα σε ποιον να επαναστατήσει; Εκείνοι που έφταιγαν δεν είναι εδώ. Κι αν ήταν θα άλλαζαν τα πράγματα;;; Δεν ξέρω. Κάθε μέρα βρήσκω ποιοι οδήγησαν σωστά τα βήματά μου. Εμένα η ζωή μου χαρίσθηκε. Κυρά μου, σ΄αγαπώ πολύ. Και σε θαυμάζω απεριόριστα. Ξέρεις,, δεν ξέρω αν εγώ μπορούσα,,,να βάλω στην ζωή μου τόσο αυστηρούς κανόνες.Να απαρνηθώ τον εαυτό μου.....Δεν ξέρω... Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Απόψεις

Πρώτα μας μίλησαν για τα πετρέλαια, Για το χρυσό για για για…
Τούτα τα καλούδια οι άνθρωποι στα χωριά μας τα γνώριζαν.
Τα γνώριζαν μα δεν κάτεχαν τον τρόπο να τα βγάλουν από τη μαύρη γης και να ξεγνοιάσουν και να καλοσυνέψουν τη μαύρη τους ζωή.
Έτσι από τα αρχαία χρόνια με καράβια ή με άλογα και κάρα περπατούσαν κι όπου έβρησκα μια μικρή γωνιά που θα μπορούσαν να κάνουν τα χωριό τους το έστηναν με λάσπη άχερα, και καλάμια ή ξύλα από γύρω.
Ζούσαν λιτά και χαίρονταν τη ζωή με τα παιδιά τους και τος παρέες τους.
Ύστερα πήγαν εργάτες, δεν έκαναν δικές τους πόλεις, μπήκαν στον τρόπο του τόπου που τους φιλοξενούσε.
Τώρα ο τόπος τους έχει πετρέλαιο.
Χρόνια τα ξέρουν αυτά.
Για να τα πάρουν τζάμπα χρειάζονταν να βρεθεί η Ελλάδα μας στα τάρταρα της οικονομικής δυστυχίας της πείνας του λαού της στις αυτοκτονίες.
Και ήρθαν οι βάρβαροι με τα καθρεφτάκια.
-Θα πάρουμε τα πετρέλαια αλλά θα σας δώσουμε;;;;
-Μα αυτά δεν φτάνουν ούτε για καφέ.
-Ε και; Ζήσε με λάχανα και καφέ.
-Που να βάλω λάχανα αφού θα βρωμάν πετρέλαιο.
-Κόψτε το λαιμό σας.
Μερικοί αυτοί ήταν πάντα στα κόλπα, κοίταξαν τον ουρανό και είπαν δόξα Σοι Κύριε κι ας μην πίστευαν, θα ζήσουμε άρχοντες. Δεν άκουσαν το κόψτε το λαιμό σας.
-Μα δεν θα ζήσουν άρχοντες;;;;
-Πως γίνεται αφού θα έχουμε πετρέλαιο;
-Ξέρετε γιατί πεινάν στην Βενεζουέλα;
Το ξέρουμε, αλλά, εκεί είναι Νότια Αμερική.
Και δω τι είναι, γουρούνια δεν μας λένε;;;
Βρέθηκαν έλληνες προδότες που τα πούλησαν για 130.000.000 δολάρια το χρόνο τα πετρέλαια του Ιονίου και της Ηπείρου;. Το ποσό αυτό είναι ελάχιστο μπροστά σε κείνο που εισπράτουν από τους φόρους στην κτηνοτροφεία στην γεωργία στον τουρισμό.
Θα καταστρέψουν τη χώρα μας, χωρίς να πάρουμε αντάλλαγμα όπως οι αραβικές χώρες.
Δεν χορταίνουν οι οχτροί μας. Αυτοί τα θέλουν όλα και μας γονατισμένους να παρακαλάμε για ένα πιάτο φακές.
Εμείς θα τους αφήσουμε;
Η γη μας ανήκει θα τη δώσουμε για ένα τρύπιο Ευρώ;
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Ο ξυπόλυτος και η τραγιάσκα

Φώναξε ο δάσκαλος τον μπάρμπα Γιάννη.
-Κυρ Γιάννη το παιδί έχει μυαλό για γράμματα να το στείλεις στο γυμνάσιο.
– Εσύ τόσα χρόνια δεν τον έμαθες γράμματα; Τι τον μάθαινες τότενες;
-Να, εγώ σου λέω να γίνει δάσκαλος, να γίνει καθηγητής, τέτοια.
-Δάσκαλε να με σχωρνάς κιόλας, μα το παιδί πηγαίνει στα πρόβατα. Παίρνει τη φλογέρα του, και παίρνει και κείνα τα τετράδια του κερατά. Μη του σκιώνεις τα μυαλά.
Πήγε ο δάσκαλος στη μάνα του παιδιού.
Τούτος ο μικρός είναι αδύνατος δεν κάνει για χωράφια, μυαλό έχει, πες στον κυρ΄Γιάννη να τον στείλει στο γυμνάσιο. Έχασε δυο χρονιές στα πρόβατα.
Αμα βάλει η γυναίκα κάτι στο νού της, πες πως έγινε.
Πιάνει στον άνδρα της την γκρίνια το βράδυ.
-Παίρνεις σύνταξη;
-Παίρνω.
-Τόσα χρόνια που έλειπες στα ξένα μια τριάρα έφερες σε τούτα τα παιδιά;
Είχαν παντρευτεί σε δεύτερο γάμο και οι δυο. Είχε αυτός παιδιά από τον πρώτο γάμο, είχε και αυτή. Έκαναν και δυο, τρεις τσαρκιές παιδιά είχε το σπίτι. Όλα στην πλάτη της.
Σαν ήταν μικρά φώναζε,, Γιάννη- Γιάννη τρέξε τα παιδιά σου και τα παιδιά μου, βαράν τα παιδιά μας.. Τραγικό…
Και σαν έγιναν τρία χρόνια η Σόφω και δυο το τσίγκλαβο έφκες για τα ξένα. Τι έκανες εκεί;;;
Εσκυψε ο Γιάννης το κεφάλι και κείνη συνέχισε.
Ωρέ διαολισμένε έφερες λεφτά όταν γύρισες.
Τι να πει πως έφερνα, δεν τον έπαιρνε, φράγκο δεν έστειλε τόσα χρόνια. Φράγκο δεν έστειλε.
-Τώρα θα ξοδιάσεις να μάθει γράμματα το παιδί. Δυο χρονών το άφκες δώδεκα το βρήκες.
-Καλά θα το στείλωμε.
Παίρνει η μάνα τομάρια τα ράβει διπλά και τρίδιπλα με μάλλινες κάλτσες και κάνεις ας πούμε παπούτσια.
Το ντένει και με κάτι παλιά ρούχα από τα προγόνια της και με την ευχή της και ένα κομμάτι ψωμί το ΄΄εστειλε να δώσει εξετάσεις στο γυμνάσιο.
Πολύς ο δρόμος. Τα τομάρια σκίστηκαν και οι πατούσες του έμειναν γυμνές.
Μεγάλη η πόλη. Ψηλά τα σπίτια. Και τα μαγαζιά γεμάτα καραμέλες και μπισκότες. Άσπρο ψωμί στους φούρνους, και να μοσκομυρίζουν τα φαγιά από τα μαγαζιά.
Πήραν ένα κομμάτι πλαστάρι και ήταν ότι καλύτερο είχε φάει.
Πήγαν στο Γυμνάσιο.
Πέντε- πέντε τα πέρναγαν μέσα. Τους έβαζαν μια άσκηση κι αν την έλυνες τότε πέρναγες στα μαθηματικά. Μετά έγραφαν έκθεση και αν έπαιρναν πάνω από δέκα πέρναγαν
Μαζεμένο ντροπαλό μπήκε μέσα σαν άκουσε το όνομά του.
Στον πίνακα ήταν μια σύνθετη μέθοδο των τριών, με ποσά αντιστρόφως ανάλογα.
Άρχισε να λύνει την άσκηση χαρούμενος. Θα περάσει…
Τον σταματάει ο καθηγητής λέγοντάς του.
Μπράβο ξυπόλυτε.
Μέσα του βόγγηξε….
Τι να το κάνει το μπράβο. Αυτό το ξυπόλυτε τον έκανε κομμάτια.
Θα φύγω λέει στον πατέρα του.
Αυτός είχε μπλέξει στον καφενέ με ούζο και παρέα.
-Θα φύγουμε όταν τελειώσεις τις εξετάσεις σου.
Έγραψαν και την έκθεση.
Εντυπωσιασμένοι οι καθηγητές, φώναξαν το όνομα του παιδιού. Ήταν η δική του. Την διάβασαν στο πραύλιο σαν δείγμα των παιδιών που βγήκαν από τον πόλεμο, των παιδιών που πότε είχαν σχολείο και πότε όχι. Είχαν όμως καλό δάσκαλο τον Αγγελίδη…
Πήγαν τα παιδιά του χωριού στον πατέρα του Χρήστου και του είπαν το και το.
Έβαλε το σκουσμό. Πήρε το δρόμο κατά το σχολείο να καμαρώσει το παιδί του.
Αφού τα είπανε, τον ρωτάει ο κυρ΄ Γιάννης.
– Πες μου τώρα τι θες να σου αγοράσω.
Εκείνος ξέχασε τα ξυπόλυτα πόδια του και το ξυπόλυτε όσο κι αν τον είχε ταράξει.
Μια τραγιάσκα φώναξε με χαρά. Μια τραγιάσκα πατέρα.
Και πήρε την τραγιάσκα την φόρεσε και νόμιζε πως έγινε άλλος άνθρωπος. Ναι, πήρε και τα παπούτσια.
Δεν ήταν εύκολα τα χρόνια. Η φτώχεια η κατοχή ο πόλεμος τον είχαν σφραγίσει. Πάντα είχε ένα φόβο μέσα του, πως κάτι θα γίνει και η ζωή του θα αλλάξει.
Καλά τα κατάφερε. Εκείνο που ποθούσε το έκανε σπουδάζοντας και εργαζόμενος.
Ήταν ο ποιητής στο σχολείο, ήταν ο ποιητής της ζωής μου.
Βιάστηκε να φύγει, όμως έφυγε γεμάτος, ευτυχισμένος. Η ζωή του χάρισε ότι ποθούσε. Μια Μπίλω, ένα Γιάννη και εγγόνια.Τα βιβλία του έφτασαν σε πολλές χώρες του κόσμου. Ο ΧΕΙΜΑΡΡΟΣ ΤΗΣ ΝΤΟΥΣΚΑΡΑΣ ΡΙΖΑΣ, βραβεύτηκε από την ΕΕΛ ΄΄Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών΄΄΄από το Πανεπιστήμιο της ΜΟΝΣ των Βρυξελών Από από πολλά Πανεπιστήμια΄΄, ήταν το χάρτινο παιδί μας. Τιμήθηκε και από την Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών΄΄
Τώρα ανοίγω τα ντεφτέρια της ζωής και είναι πολλοί αυτοί που βιάστηκαν να φύγουν. Οι φωτογραφίες μου μιλούν πάνω στα τραπέζια του σπιτιού μας.
Μιλούσε πολλές φορές για τις πληγές του παρελθόντος, και γω του κράταγα το χέρι χαμογελώντας. Πόσο παιδιά γινόμαστε.
-Τι τα θυμάσαι αυτά. Στο κάτω κάτω ήταν οι σπρωξιές που σε ανέβασαν σκαλί σκαλί.
-Εσύ δεν ξέρεις τίποτε από τη ζωή, μου έλεγε. Εσένα ο Θεός σου χαρίστηκε. Και έλεγε αλήθεια. Όταν έφυγε από κοντά μου, στις 28-3-2010 πάντα υπήρχαν δίπλα μου άνθρωποι να μου κρατάν το χέρι.
Και πάντα σκέπτομαι εκείνο το εσύ δεν ξέρεις τίποτε από τη ζωή. Η ζωή εσένα σου χαρίσθηκε…
Πρόσφατα άγνωστος που πήρε το βιβλίο του για το διδακτορικό του μου είπε. Αυτό δεν είναι ένα ποιητικό έργο αλλά η ιστορία σε άπταιστο δεκαπεντασύλλαβο.Άλλος άγνωστος μου έγραψε. Αγαπητή κυρία αν δεν ήταν ύβρις θα ‘ελεγα πως έχω στα χέρια μου το βιβλίο από τον Νέο Όμηρο.
Τους ευχαριστώ όλους.

Εκείνο που θα πω είναι πως τα τραύματα τα παιδικά ποτέ δεν γιατρεύονται, απλά γλυκαίνουν και γίνονται σκάλα για την υπόλοιπη ζωή..
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

ΚΡΑΤΟΣ ΑΔΙΚΙΑΣ

Ο Τσακαλώτος, ο υπουργός μας των οικονομικών έκανε νόμο με υπόδειξη των δανειστών και του ΔΝΤ που λέει ποιος θα πληρώσει για τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ. Καλά καταλάβατε, ναι ο υπουργός των οικονομικών ο Τσακαλώτος τον έκανε τον νόμο να μην μας πάθει τίποτε ο Γεωργίου είναι πάνω από όλους τους ΄Έλληνες.

Μη χαίρεσαι φίλε μου

Πετρέλαιο εδώ αέριο εκεί και τα μάτια γέμισαν φψς κι ελπίδα.
Θα σωθούμε είπαν κάποιοι έτσι αόριστα. Θα εργασθούν τα παιδιά μας είπαν κάποιοι άλλοι.
Κάθησα κι εγώ ως βλαξ να ακούσω έναν πρώην υπουργό να λέει.
Τόσα βαρέλια εδώ τόσα εκεί κλπ κλπ κλπ.
Στον Καμπουράκη τα έλεγε άντε να ακούσω, δεν μπορεί κάτι θα πει.
Είπε πως όλες οι χώρες του Ιονίου και της Αδριατικής βγάζουν πετρέλαιο άρα έχουμε και μεις.
Έφερε παράδειγμα και τον Πρίνο.
Τώρα θα ακούσω τη σωτηρία της χώρας είπα μέσα μου και γυάλισε το μάτι μου.
Αραβία θα γίνουμε με πρίγκηπες να μοιράζουν χα’ι’μαλιά.
Περιμένω….ακούω….
Με σοβαρότητα ο πρώην υπουργός είπε πως από το κοίτασμα θα πάρει το Ελληνικό κράτος 130.000.000 δολάρια το χρόνο.
Τα έχασα η γριά. Δηλαδή για το ποσό αυτό θα καταστρέψουμε την Ελλάδα μας για πενταροδεκάρες;
Ουστ ρε. Θα χάσουμε τον τουρισμο τις καλλιέργειες για τούτο το ποσό;;;;
Και ήταν και περήφανος και είπε πως δικό του είναι το κατόρθωμα.
Μούτζωσα εγώ μην μουτζώνετε όλοι μαζί.
Τώρα γιατί ο Καντάφι είχε λεφτά για όλο τον λαό του και μεις θα πάρουμε 130.000.000 δολάρια μήπως όπως παλιά θα πάνε σε μεγάλες τζέπες;

Ήρθαν ήρθαν γιούπι!

Παρουσιάσθηκαν κάποιοι με τους χάρτες του χωριού στα χέρια.
Κρατούσαν τεφτέρια με ονόματα και ζητούσαν τα τηλέφωνα κάποιων χωριανών.
Τι θέτε ρε φίλε, ρώτησε κάποιος, έναν από τους ξένους….
Σςςςς άκου ρε σε μας τους κυρίους;
Εντάξυ τι θέτε στο χωριό μας κύριοι.
Θα βάλουμε τα γεωτρύπανα και θα βγάλουμε πετρέλαιο.
Α! είπε μια κυρούλα που κρυφάκουγε. Α! θα βρούνε εργασία τα παιδιά και θα πάρει η Ελλάδα μας λεφτά. Έτσι δεν θα μας κόβουν τη σύνταξη.
Κούνια που την κούναγε τη βάβω…
-Τα πετρέλαια έχουν πουληθεί είπε ο υπάλληλος, είναι της εταιρείας μας.
Το άκουσε ένας νέος και αντέδρασε.
Δηλαδή θα βγάλετε τα πετρέλαια και η χώρα μας δεν θα πάρει τίποτε;
-Ι! Ι! Ι!
-Και τι ζητάτε από τους ιδιοκτήτες;
-Απλά να πάρουμε τα χωράφια τους.
Κοίταξε ο νέος τα απάτητα βουνά. Κοίταξε το μεγάλο αρχαίο ποτάμι, που δέχεται τα νερά των δυο αρχαίων παραποτάμων τον Θύαμη, με την Τύρια, και το Ζαλογγοπόταμο.
Θύμωσε πολύ. Όμως η κυβέρνησή μας πούλησε τα πετρέλαια για ένα κομμάτι ψωμί.
Ο νέος έγινε παντζάρι. Πήραν το χωριό να το βρωμίσουν. Να καταστρέψουν ότι πιο όμορφο έκανε ο Θεός και να μην έχει η πατρίδα και λεφτά να ξεχρεωθεί. Δηλαδή κερατάς χωρίς κέρατα, ή κερατάς και ζημειωμένος όλα τα έπαθε ο καημένος.
Όταν θα έχουμε νέα θα σας τα γράψουμε. Προσωρινά αυτά μπορούμε να πούμε.
Τώρα το πρώτο που πρέπει να μάθουμε είναι ποια κυβέρνηση μας πούλησε χωρίς να μας ρωτήσει.
Δεύτερο που πήγαν τα λεφτά που πήραν από την πώληση;
Θα μάθουμε,,, όσο κι αν φροντίζουν με τους μπαχαλάκηδες, σπάζοντας και καταστρέφοντας, να στρέψουν την προσοχή μας σε αυτά, μας κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά, έτσι δεν ξέρουμε την αλήθεια δηλαδή τι γίνεται στη χώρα μας στην ξεπουλημένη πατρίδα μας..

Εθνική γιορτή 13 / 7

Αγαπητοί μου φίλοι σήμερα εορτάζουμε την εθνική μας εορτή ΄΄ΕΡΠΗΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ΄΄.
Δέκα επτά ώρες μόχθου,,,΄΄πράγμα απαράδεκτο΄΄ ο πρωθυπουργός της χώρας μας! εργάσθηκε δεν το πιστεύετε, γιατί;;;Ναι ρε για δέκα επτά ώρες εργάσθηκε την 13 / 7 / 2015 κάτω από τα χιτλερικά βασανιστήρια του Σόιμπλε και της παρέας του…Πού; Στην φίλη και αγαπημένη μας Ε.Ε.
Βέβαια δεν το ξεχνάς Έλληνα γιατί θες, δεν θες, σου το θυμίζουν τα κάπιταλ κοντρόλ,,, τα 99 χρόνια δέσμευση της χώρας για τους δανειστές, η πώληση των ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΩΝ, τα χρέος που μας βάλατε συμποσούμενο σε 85.000.000.000 ευρώ,,, και η πρώτη φορά διαφθορά των διορισμών της μάσας και της χάψας.
Ναι το ξέρω τα ίδια έκαναν και οι άλλοι μα όχι τόσα πολλά,,, με τόσο αγράμματους και άσχετους..
Κύριε πρωθυπουργέ μου, θέλουμε να κάνετε μνημείο τον έρπη σας να τον μουτζώνουν οι γενιές που θα έρθουν.

Αγιας Κυριακής

Πολλά εκκλησάκια της Αγίας Κυριακής έχουμε στα χωριά μας.
Στο χωριό μας το Πολύδωρο έχουν ένα εκκλησάκι σε χώρο που ήταν παλιό μοναστήρι.
Εκεί κάνουμε σήμερα πανηγύρι.
Η Αδελφότητα κάνει τη γιορτή κάνοντας το παραδοσιακό γιαχνί.
Σε μια πανέμορφη εκκλήσιά σε χώρο δενδροφυτευμένο, με τεράστια κιόσκια θα κάνουν τη θεία λειτουργία, τις αρτοκλασίες και μετά το γλέντι με φαγοπότι.
Χρόνια πολλά σε όλους μας με υγεία.

Αχ τέλος στις διαπραγματεύσεις

Τελείωσε ευτυχώς.
Αχ πάει τουλάχιστον προσώρας το γλυτώσαμε.
Για το Κυπριακό λέω, για όλες αυτές τις πιέσεις που κάνει η Τουρκία και που ο Κύπριος Πρόεδρος ήθελε να το κλείσει για να του δώσουν το ΝΟΜΠΕΛ. Άσε εκείνον τον απαράδεκτο Γ.Γ του ΟΗΕ που δεν ήταν μόνο τουρκόφιλος αλλά τούρκος.
Και τώρα τι θα γίνει;
Τώρα η μισή Κύπρος ως κράτος θα είναο στην Ε.Ε και σίγουρα οι τούρκοι δεν θα κάνουν ντου βάσει σχεδίου.
Έλληνες αν αγαπάτε την πατρίδα κάντε παιδιά Ελληνόπουλα.
Θα παρακολουθούμε τα γεγονότα και τα σοβαρά θα σας τα γράφομε.
Καλό Καλοκαίρι με αγάπη και υγεία.

Κίνητρα, κίνητρα

Λοιπόν όλοι θέλουν κίνητρα, για όλα.
Καλέ μου κτηνοτρόφε όταν κάθεσαι στον καφενέ και το μόνο που σε νοιάζει είναι η επιδότηση τι θες να κάνουν τα έρμα.
Και μη μου πεις τίποτε σε βλέπω στο χωριό να πίνεις και μόνο για άρμεγμα πας η για να σφάξεις παράνομα και να τα πουλήσεις όσο θες.
Σε βλέπω να δίνεις ακόμα τα δικά σου πρόβατα ή μέρος αυτών σε άλλον μη κτηνοτρόφο που παίρνει και αυτός επιδότηση. Εδώ κάποιοι σε βοηθάν. Αγαπητέ μου κτηνοτρόφε για να κάνεις αυτά βλέπω κάποιες φορές να περνάνε μπροστά μου, άγνωστοι! με μαύρες σακκούλες. Αλήθεια τι έχουν μέσα;;;; Μήπως έχουν μέσα κρέας; Έτσι δεν είναι; Μα για να σας καλύψουν ή να βοηθήσουν στα παραπάνω, πρέπει να δώσεις και συ το κάτι τι σας.
Μη μιλήσεις γιατί δεν θα βγεις κερδισμένος θα βγήτε πολλαπλώς χαμένος γιατί οι άλλοι θα τα φορτώσουν όλα σε σένα.