Κίνητρα, κίνητρα

Λοιπόν όλοι θέλουν κίνητρα, για όλα.
Καλέ μου κτηνοτρόφε όταν κάθεσαι στον καφενέ και το μόνο που σε νοιάζει είναι η επιδότηση τι θες να κάνουν τα έρμα.
Και μη μου πεις τίποτε σε βλέπω στο χωριό να πίνεις και μόνο για άρμεγμα πας η για να σφάξεις παράνομα και να τα πουλήσεις όσο θες.
Σε βλέπω να δίνεις ακόμα τα δικά σου πρόβατα ή μέρος αυτών σε άλλον μη κτηνοτρόφο που παίρνει και αυτός επιδότηση. Εδώ κάποιοι σε βοηθάν. Αγαπητέ μου κτηνοτρόφε για να κάνεις αυτά βλέπω κάποιες φορές να περνάνε μπροστά μου, άγνωστοι! με μαύρες σακκούλες. Αλήθεια τι έχουν μέσα;;;; Μήπως έχουν μέσα κρέας; Έτσι δεν είναι; Μα για να σας καλύψουν ή να βοηθήσουν στα παραπάνω, πρέπει να δώσεις και συ το κάτι τι σας.
Μη μιλήσεις γιατί δεν θα βγεις κερδισμένος θα βγήτε πολλαπλώς χαμένος γιατί οι άλλοι θα τα φορτώσουν όλα σε σένα.

Aλήθεια πότε θα αποκτήσουμε κράτος έθνος;

Στο κράτος που λέγεται Ελλάδα δυστυχώς ισχύει το μπάτε σκυλιά αλέσατε και αλεστικά μη δίνεται.
Σε κάθε περίπτωση οι εταιρείες που πολλές είναι διεθνείς και δεν πληρώνουν ΦΠΑ, εισπράτουν ΦΠΑ.
Παλιά ήταν οι τράπεζες με τα ψευδή στοιχεία σήμερα είναι οι τηλεφωνίες και οι Ηλεκτροπουλητές, που άλλα λένε κι άλλα κάνουν, το έβαλαν να μας πεθάνουν..
Τηλεφωνική εταιρεία ενώ οι λογαριασμοί της βγαίνουν προκαταβολικά, στέλνουν ή δεν στέλνουν τους λογαριασμούς και αν δεν τον πληρώσεις σε πέντε μέρες σου κόβουν το τηλέφωνο. Αυτό το κάνουν για να εισπράτουν 3,5 ευρώ επανασύνδεσης. Αυτό μου έγινε πολλές φορές. Αυτόν τον μήνα στις 21 /6 / 2017 μου ήρθε ο λογαριασμός διπλός. Λέω στην ταχυδρόμο γιατί άργησε; Μα δεν μου απάντησε. Να σας υπογράψω πότε σας το παραδίνω μου είπε, γιατί εγώ είπα πως μήπως φταίει το ταχυδρομείο.
Ότι οι λογαριασμού που βγαίνουν την πρώτη του μηνός στέλνονται στις 16 επιβεβαίωσε και υπάλληλος της εταιρείας. Όπως έμαθα πολλές εταιρείες κάνουν ΚΌΛΠΑ.
Θα στείλω τις διαφωνίες μου και θα σας πω πως και γιατί δεν υπολογίζουν τίποτε;;;

Βασίλειο Π Παυλίδην

Προς τον κύριον Βασίλειον Π Παυλίδην
Παράδεισον
18 /6 /2017
Αγαπημένε μου πατέρα, σήμερα λένε πως γιορτάζεις. Είναι λέει η ημέρα του πατέρα
Δεν θα σου πω χρόνια πολλά αυτά είναι για τη γη. Τώρα είσαι στην αιωνιότητα. Τώρα θα σου πω, μου λείπεις. Μου λείπει το χέρι σου, το πηδάλιο της ζωής μου. Ναι και άλλοι ήταν εκεί. Μάστορες και κάλφες χτίζουν τον άνθρωπο όπως και τα σπίτια. Και συ ήσουν ο αρχημάστορας
Πατέρα μου,εγώ ξέρω πως γιορτάζεις μέσα στην καρδιά μου κάθε μέρα.Γιορτάζεις γιατί κάθε μέρα είσαι στην καρδιά μου.
Αυτό γίνεται γιατί κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε μου βήμα είσαι παρών, να με οδηγείς..
Πάντα μου κρατούσες το χέρι και οδηγούσες διακριτικά τα βηματά μου σε δρόμους που νόμιζα δικούς μου και ήταν οι δρόμοι που πριν εσύ είχες χαράξει για μένα.
Δεν θα σταθώ ποτέ στο πως έκανες μάθημμα τα πιο απλά της φύσης. Το πέταγμα της πεταλούδας ήταν φυσική.
Το νερό που τραγουδούσε στη βρυσοπούλα ήταν υδροστατική και οδηγούσε σε εκδρομή στους μύλους του Καρυωτιού.
Ακόμη και η αράχνη στον τοίχο του σπιτιού εκεί δεξιά στο χειμωνιάτικο ήταν μάθημα βιολογίας και ισορροποίας του βασιλείου που ο Θεός με σοφία έκανε.
Αγαπημένε μου πατέρα ελπίζω πως με συγχώρησες που πολλές φορές δυσανασχετούσα, όταν στεκόμασταν μπροστά στα αρχαία αγάλματα και επέμενες σε λεπτομέριες, όπως τα μάτια του Υνίοχου, τα χέρια του Δία καθώς ετοιμάζεται να ρίξει τον κεραυνό.
Θυμάμαι πόσο σοβαρά μου έλεγες. Αυτά τα μάρμαρα, αυτές τις πέτρες κάποιοι τις πελέκησαν για σένα στα έδωσαν για προίκα. Μην τα σπαταλήσεις, πρέπει να τα δώσεις στα παιδιά και τα εγγόνια σου. Και γω δυσανασχετούσα για το μεγάλο βάρος που έριχνες στις μικρές μου πλάτες.
Να δούμε τα μικρά ΄΄ασήμαντα΄΄ για μας εργαλεία του Ιπποκράτη στην πήλινη αναπαράσταση του τοκετού.Γιατρός, νοσοκόμα, ακουστικά, κουτάλες, κλπ κλπ
Τώρα που φτάνω στο τέρμα της ζωής μου, μιας ζωής πολύ ωραίας που εσύ ταχτοποίησες έτσι που κάθε τραύμα να είναι απλά μια γρατσουνιά. Αφού μου δίδαξες πως μπορώ να ακουμπάω όλα μου τα προβλήματα και προβληματισμούς στον Άγιο Θεό μας.
Σε θυμάμαι να ακουμπάς το αυτί σου πάνω στο σώμα της γης, εκεί στο Γκορύλα, και να ζητάς να το κάνουμε και μεις.
Το μεγάλο βουητό,που έρχονταν από τα βάθη των σπλάχνων της γης μας τρόμαζε. Και συ τότε αφού μας έδινες από μια καραμελίτσα μας μιλούσες για τους υπόγειους καταρράκτες που έχει το βουνό μας. Για τον Κωκκυτό ποταμό που θα βγει
κάτω στο χωριό μας την Κρυσταλλοπηγή που εμείς τη λέγαμε Κεφαλόβρυσο. Θα μας πεις πως έτσι το άγνωστο βουητό έδωσε τους μύθους των εκατόχειρων και των άλλων παιδιών της γης, που χτυπιούνται στα σπλάχνα της και προσπαθούσαν να βγουν έξω να πολεμήσουν τον Δία.
Θα μας μάθεις πως ο αγέρας στο βουνό είναι πολύ πιο καθαρός μα και πιο αραιός.
Και κει να το μάθημα περί αερίων μαζών.
Κάθε χορταράκι που τάραζε ο αέρας, κάθε χόρτο ξερό που χοροπηδούσε μέχρι να το πάρει ο λάκκος ήταν ένα μάθημα φυσικής.
Το ωραιότερο όμως μάθημα πατέρα ήταν το μάθημα της καλοσύνης και της αγάπης. Μας μάθαινες όλες αυτές τις μικρές ιστορίες που ο κάθε ένας μας, να θεραπεύει τις ανάγκες των συνανθρώπων μας όσο μπορεί….
Αγαπημένε μου πατέρα. Σου χρωστάω τα πάντα μα πιο πολύ αυτό το χαμόγελο της υπομονής και της επιμονής για όλα. Εκείνο το ΄΄ εσύ μπορείς΄΄ και μπορούσα τι περίεργο;;;
Κρατάω δυνατά μέσα στην ψυχή μου τα όνειρα που μου χάρισες.
Σε ευχαριστώ για ότι μου έμαθες και για κείνο ότι από τον ωκεανό των γνώσεων κατέχουμε μόνο ένα σταγωνόμετρο.
Μπαμπάκα μου, μου λείπεις.
Αν με βλέπεις και κλαίω συγχώρεσέ με. Δεν είμαι κλαψιάρα, πάντα έκρυβα τους πόνους και τα δάκρυά μου.
Εσύ όμως μου έλεγες,,, πως το κλάμα, μας ξεχωρίζει από τα άλλα πλάσματα του Θεού.
Καλή αντάμωση πατέρα μου.
Αποστολέας
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Τα βότανα στη ζωή μας

Στο σπίτι μας τα παλιά τα χρόνια κρεμασνένα πάνω στις γρεντές κρέμονταν μάτσα από βότανα για όλες τις περιστάσεις. Βότανα θεραπευτικά καλωπιστοκά, αρτύματα. Ήτα μέσα σε άσπρα βαμβακερά πουγκιά.
Ήταν τόσα πολλά, για πρωινό, για τον πυρετό, για τον ύπνο, για τους πόνους της κοιλιάς,,,κλπ κλπ που σιγά σιγά ξεχάσθηκα. Η ΑΣΠΙΡΙΝΗ έδιωξε το θερμόχορτο και την ιτιά αν και η ασπιρίνη παράγεται από την ιτιά.
Τα διάφορα χημικά έδιωξαν τα αρτύματα και αρωματικά όπως τον κέδρο, τη ντιντιλίνα, την κουμαριά, τη μέντα, τα φροξυλάνθια, κλπ Τα καλλυντικά έδιωξαν τις κεραλοιφές και το ξέπλυμα των μαλλιών με νερό της βροχής και βότανα.
Αλλά και τα κινέζικα, το τσάι ο καφές μπήκαν στο πρωινό μας και ξεχάσθηκαν το τσάι του βουνού το φασκόμηλο, η τσουκνίδα, η μολόχα, το γα’ι’δουράγκαθο, το φλαμούρι, η κουμαριά, το βάλσαμο το δενδρολίβανο, η ρήγανη, η μέντα, κλπ κλπ
Τα βότανα τα έβραζαν μικρές ποσότητες χόρτου ας πούμε μια κουταλιά για δυο ποτήρια νερό. Τότε τα έβραζαν και τα έλεγαν βραστάρια.
Σήμερα όποιος μπει σε βιβλία βοτάνων ή σε στο διαδίκτυο θα βρει όλες τους τις ενέργειες.
Παλιά οι γιατρί έλεγαν να τρως αγκυνάρες κάνουν καλό στο συκώτι.
Το βάλσαμο < σπαθόχορτο > είναι σπουδαιο βραστάρι, λάδι η βάμμα..
Τα βότανα χάνουν τις ιδιότητές τους μετά από δυο χρόνια. Αν μπουν όμως σε κρασί με λίγο οινόπνευμα[ απόσταξης ] ή σε λάδι έχουμε τα θεραπευτικά λάδια ή τα θεραπευτικά βάμματα.
Οι γιαγιάδες μας οι αγράμματες τα φλούδια από τα λεμόνια τα πορτοκάλια τα κίτρα και τα νεράτζια αφού τα έπλεναν τα περνούσαν σε σπάγγο τα ξέραιναν και έριχναν μια δυο φλούδες στα τσάγια τους.
Οι φλούδες έχουν πολλές βιταμίνες.
Μην αγοράζετε φακελάκια μαζεύτε τα μόνοι σας. Προσεχτε με ένα ψαλιδάκι έτσι θα είναι πάντα εκεί και θα σας περιμένουν.
Φασκόμηλο, σιδερίτι, δάφνη, μέντα, μελισσόχορτο,, κουμαριά, γα’ι’δουράγκαθο, φλαμούρι, χαμομήλι, κέδρο,δάφνη, μυρτιά, τσουκνίδα, μολόχα, σουφροχόρτη, μουρτζελιά,,, φροξυλάνθια… Κρεμάστε τα ματσάκια σας σε μια κρεμάστρα και σερβίρετε στους φίλους σας γνώσια αρωματικά θεραπευτικά τσάγια,…Σε κάθε τσάι βάλτε και μια δυο φλούδες πορτοκαλιού.

ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ
Αποτύπωση της ιδιοπροσωπίας του νεώτερου ελληνισμού.
Ένα υπέροχο βιβλίο έφτασε στα χέρια μου του συγραφέα κυρίου Γιώργου Καραμπελιά.
Το διάβασα με πολλή μεγάλη προσοχή. Βέβαια ΄΄η αφεντιά μου ως μαθήτρια προσπάθησε να κάνει μια μικρή συλλογή από τραγουδια του τόπου μας΄΄. Με πολύ καλά αποτελέσματα αφού οι γιαγιάδες μου δεν μου χάλαγαν χατήρι…Έχω δε στην κατοχή μου πολλά βιβλία που μιλούν για το δημοτικό τραγούδι αλλά και την λα’ι’κή μας παράδοση.
Άκουγα μικρή στο σπίτι μας να μας λένε.
Το δημοτικό τραγούδι και η παράδοση είναι η ιστορία του τόπου μας.
Πως θα μπορούσα να κρίνω τον κύριο Κατραμπελιά παρά βάζοντας τον ίδιο να μας πει.
σελίδα 20. << Και πάλι ένας Γάλλος, ο μεγαλέμπορος περιηγητής, Π. Α. Γκυς,σε βιβλίο που πρωτοεκδόθηκε στο Παρίσι το 1771,καταγράφει το λα'ι'κό τραγούδι, τον κλήδονα κλπ...ενώ 1776, στη δεύτερη έκδοση δημοσιεύονται ως προσθήκη επιστολές της Ελισάβετ Λομάκα- Σινιέ ( Lhomaca-Chenier),της Κωνσταντινοπολίτισας,μητέρας του Αντρέ Σενιέ για τους ελληνικους χορούς . Ο Γκυς βρίσκει τους Έλληνες << όμοιους με τους προγόνους τους >>,υποστηρίζει πως οι σημερινοί Έλληνες ποιητές μπορούν να υμνούν τα ρόδα και την Άνοιξη όπως ο Ανακρέων , ενώ μπορούμε να βρούμε στα τταγούδια τους τις σπίθες μιας ποιητικής φλόγας που δεν έσβησε ποτέ>>. Και συνεχίζει << έχουμε δείξει μεγάλη περιφρόνηση για τους σημερινούς Έλληνες γιατί δεν τους έχουμε μελετήσει. Το βιβλίο εκδόθηκε από τις ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΈς ΕΚΔΟΣΕΙΣ το 2017 την επιμελήθηκε η Χριστίνα Σταματοπούλου και την Εικονογράφηση έκανε ο Νικόλας Δημητριάδης. Καλοτάξιδο το πολύ ωραίο σας βιβλίο, βιβλίο πολιτισμού του τόπου μας με πολλές ιστορικές αναφορές. Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

ΦΩΤΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

Πέντε χρόνια οι φωτιές που άναψαν, οι πολιτισμένοι της δύσης, καίνε και καταστρέφουν χώρες, που φαίνεται πως πολλοί δεν τις υπολογίζουν παρά όπως τα πρόβατά τους για το σφαγείο.
Βέβαια η πολιτισμένοι έχουν βρει και καλύτερο σαδιστικό τρόπο δια πνιγμού λαών όπως της Ελλάδας μας. Δήμιοι οι Δανειστές μας. Αλήθεια πότε ο λαός μας δανείσθηκε;;;Ας πάμε στην Μέση Ανατολή και στην Αφρική…
Η Λιβύη έπαψε να έχει υπόσταση κράτους. Φατρίες και γενιές σκοτώνονται μεταξύ τους, για την επικράτηση που θα έχει ως τέλος ως αποτέλεσμα την επικράτηση κάποιων που θα τους πάρουν τα πάντα μα θα τους επιτρέπουν να εργάζονται και να αναπνέουν. Τα άλλα θα τα έχουν οι αφέντες του κόσμου τούτου.
Πέντε χρόνια η Συρία καταστρέφεται, πέντε χρόνια την καιν, τη διαλύουν και της κουνάν το χέρι θέλουν να της επιβάλουν τις δικές τους θέσεις.
Πολλά χρόνια δεν μπορούν τα Η.Ε να βάλουν σε τάξη τους άτακτούς. Ο πολιτισμένος κόσμος γελά όταν σκοτώνει και καταστρέφει γιατί αυτός θα είναι και ο επισκευαστής των καταστροφών που κάνουν. Με τη φωτιά, πολλά ποτάμια χρήματος.
Τώρα άλλες φωτιές άναψαν σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.Ο ΔΙΚΑΙΟΣ πολιτισμένος κόσμος με χέρια ματωμένα κοιτάει αδιάφορα την Κύπρο μας διαμένοντας στις πολυτελείς βίλες τους,[[καταπατώντας, κλέβοντας σπίτια αρχαιότητες, παλιά τους τέχνη κόσκινο.]] που τους χάρισαν οι ματωμένοι φονιάδες που υποτίθεται ότι κατακρινε…. ο ΟΗΕ … αλήθεια γιατί δεν εφαρμόζονται τα ψηφίσματά του;;;;
Άκουγα μικρή να λένε γιατί αργείς να λύσεις το άλφα η βήτα θέμα το ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΚΟ είναι;
Το ίδιο λέγανε και για τα Βαλκάνια και τρέμω όταν σκέτομαι τι έκανε ο πολιτισμένος κόσμος στη Γιουγκοσλαβία…είναι πολλά τα λευτά…
Με αυτές τις σκέψεις και με αυτόν τον φόβο πως οι φωτιές του πολέμου ανάβουν πλέον κατά παραγγελία των μυστικών υπηρεσιών, κρατών και χρηματιστών.
Τι μπορούμε να κάνουμε. Να γίνουμε ξανά έλληνες πατριώτες. Κάτω από τη Σημαία μας που φέρει το Σταυρό του Χριστού μας.
Πρέπει να αποκτήσουμε δύναμη όπως μας λέει ο μύθος του Αισώπου ή το αρχαίο ρητό. Εν τη Ενώση η ισχύς.
Οι εκκλησίες μας μας καλούν. Κάτω από την Σημαία μας με χαμόγελο πιασμένοι χέρι- χέρι. Και τούτη τη φορά θα νικήσουμε.
Η πατρίδα είναι δική μας, όχι σαν ιδέα μόνο,,, μα σαν τόπος που είναι θαμένοι οι προγονοί μας. Είναι η γλώσσα μας, οι πρόγονοί μας, εμείς,,, Είναι ο τόπος που χθες ήταν,,, το 1940-1945 που με το αίμα τους οι πατεράδες οι παππούδες πο μαννάδες μας πότισαν την γη για να ανθίσει το δένδρο της Λευτεριάς.
Εν τη Ενωση η ισχύς
Κάτω από το ΣΤΑΥΡΟ κάτω από τη γαλανόλευκη ΣΗΜΑΙΑ μας όλοι μαζί, με χαμόγελο και να είστε σίγουροι πως θα νικήσουμε…..
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Ο ΣΠΥΡΟΣ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΚΑ

Κάποτε εκεί στα 1988-1990 ο αείμνηστος Κώστας Μητσοτάκης θα πήγαινε και στην πόλη μας, την Παραμυθιά.
Θα έκανε εκεί μια στάση θα έβγαζε λόγο και θα έβλεπε τα μέλη της τοπικής οργάνωσης.
Τότε οι οργανώσεις των μεγάλων κομμάτων έσφιζαν από ζωή. Και οι νέοι των κομμάτων από πάθος.
Υπήρχαν οι οπαδοί Ο.Φ.Α, αυτοί που δίνουν την νίκη στα κόμματα και που κερδίζουν,,,τρόπαιο μια θέση στο δημόσιο,, και τώρα με το ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο γίνεται, για τις θέσεις στο Δημόσιο λέω.
Αυτοί οι ΟΦΑ σύμφωνα με τον όπου φυσσάει ο άνεμος της νίκης, εκεί πάνε. Και τα συν-πλην δίνουν την νίκη… ΜΕ όρους,, μια θέση στο δημόσιο …και την έπαιρναν ενώ οι πιστοί οπαδοί δεν,,,,,. υπήρχαν και οι οπαδοί ΟΥΦΟ Οι οποδοί ουφο μεταξύ των οποίων και η αφεντιά μου παλιά πίστευαν πως αυτά που έγραφαν τα κόμματα στα τεφτέρια τους ήταν σχέδια προς αποκατάσταση της Ελλάδας μας σαν κράτος δικαίου και λοιπών δημοκρατικών εξεργασιών. Μπα… Μπαμπάκια που έλεγε ένας μπάρμπας μου….
Υπήρχαν και οι άλλοι που πίστευαν ή που από οικογενειακή παράδοση είχαν ταμπέλα που έγραφε το τι ψηφιζες. Αυτοί ήταν οι παραδοσιακοί που τα κόμματα τους είχαν στην τσέπη τους και ήταν αυτοί που εργάζονταν με πάθος για το κόμμα τους.
Αυτοί έπαιρναν από το κόμμα τους το παράσημο της ανοιχτής παλάμης. Ευτυχώς τώρα ελπίζω πως τούτο το φαινόμενο θα λείψει από την πολιτική μας ζωή.
Ο Σπύρος τότε ένα παιδί 10-14 χρονών με καταγωγή από οικογένεια αριστερή, με πολλές περγαμηνές βρέθηκε στην Αθήνα όταν ο πατέρας του περνούσε μια οικονομική κρίση. Εκεί έμειναν πέντε χρόνια. Δεν τους χώραγε ο τόπος και γύρισαν πίσω στην όμορφη πόλη μας. Ο Σπύρος τώρα ήταν μεγάλος έφηβος…
Εκεί στην Αθήνα μέσα στις οικογένειες των δεξιών θείων του από τη μάννα του, θαύμασε τον Έβερτ τον Μητσοτάκη και μετά δεν ξέρω τι.Έγινε οπαδός της ΝΔ και τι να έκανε το παιδί,,,Άκουσε έμαθε για την αστική Δημοκρατία και του άρεσε.
Έγινε λοιπόν μέσα του ο θαυμασμός για τα σόγια από της μάννας του ςΓιωσγίτσας και όταν γύρισαν στην Παραμυθιά εντάχθηκε στις τάξεις της ΝΔ. Χαρά στα γραφεία της ΝΔ να έχουν δίπλα τους τον Σπύρο. Μελος επιφανούς οικογένειας, ο παππούς του Αριστερός με βαθμούς στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, με εξορίες θέλησε να επέμβη. Αυτό όμως δεν ήταν εφικτό.
Ο Σπύρος πίστευε και θαύμαζε την θεία του την Αθηνά που τον βοήθαγε και στα μαθήματα, και όλες τις οικογένειες του σογιού της άλλης πλευράς. Μπορεί ο ένας παππούς να ήταν όποιος περιγράψαμε μα ο άλλος ήταν αξιωματικός της Ελλάδας πριν γίνει Ελληνικό. Ήταν μετά στον ΕΔΕΣ και είχε οργανώσει τάγμα εθελοντών ΙΕΡΟΥ ΛΟΧΟΥ. Διάλεξε με την Αθηνά και τον Βασίλη.
Περιοδίες προεκλογικές προέδρου της ΝΔ σε όλη την Ελλάδα.
Θα έρχονταν ο Μητσοτάκης. Στα γραφεία της ΝΔ. Χαμός. Εκεί ο Σπύρος να τρέχει να κάνει ότι του ζητούν. Του ήρθε του Σπύρου μια ιδέα και την είπε.Θα φέρω δάφνη θα στρώσω όλο το δρόμο όπου θα πατήσει ο πρόεδρος.
Καλή ήταν όμως ήθελε πολύ κόπο.
-Ποιος θα το κάνει αυτό ρε Σπύρο;
-Εγώ είπε ο Σπύρος.
Θα κόψω πολλή δάφνη θα την κουβαλήσω με το φορτηγό του πατέρα και θα τη στρώσω με τα παιδιά εκεί που θα περάσει και θα πατήσει ο αρχηγός. Θα στολίσω και τον τόπο που θα μιλήσει ο αρχηγός.
Πήρε το αυτοκίνητο του πατέρα του το οικοδομικό, και βουρ για το βουνό. Έκοψε με πριόνι που του έδωσε κάποιος βουνά από δάφνη.
Την κατέβασε στην Παραμυθιά, και την έστρωσε μαζί με τα παιδιά της ΝΔ εκεί που θα πέρναγε ο αρχηγός. Αφισοκόλλησαν,κουράσθηκαν μα ήταν όλα καθώς πρέπει.
Ας ίδρωσε, κουράσθηκε, όμως έλαμπε από χαρά και ευτυχία. Άριστος οδηγός και το φορτηγάκι έκανε το θαύμα του κουβαλώντας τόνους δάφμνης μαζί με το μεράκι του Σπύρου.
Τέτοια υποδοχή έκαναν το Κ Μητσοτάκη, σαν αυτή, που έκαναν στους ήρωες του 1940 όταν γύριζαν νικητές.
Πουθενά δεν είχε δει τέτοιες τιμές ο Κ. Μητσοτάκης. Στάθηκε ο Σπύρος δίπλα στον πρόεδρο της τοπικής οργάνωσης έπιασε το χέρι του Μητσοτάκη και μες την καλή χαρά.Του είπε και κάποιες κουβέντες ο πρόεδρος και ήταν πολύ περήφανος για τον πρόεδρο και για το έργο του.
Εκεί σε μια στιγμή ο Κ Μητσοτάκης του είπε. Σπύρο, αν έρθεις στην Αθήνα να έρθεις να με βρεις.
Το έδεσε κόμπο ο Σπύρος και όταν έγινε πρωθυπουργός ο Κ Μητσποτάκης και κάτι χρειάσθηκε κάποιος από τη ΝΔ ανέλαβε να το τακτοποιήσει.
Γελασαν οι άλλοι. Τι γελάτε ρε; Δεν έχετε εμπιστοσύνη στον αρχηγό. Δεν του είπαν τίποτε….

Ήρθε στην Αθήνα, πήγε στην Βουλή. Ζήτησε τον πρωθυπουργό. Του είπαν δεν είναι εδώ ο πρωθυπουργός.
θυμώνει ο Σπύρος με τους βλάκες που δεν ξέρουν το καλό του αρχηγού που έγινε πρωθυπουργός με τις ψήφους όλων αυτών που πριν τις εκλογές τους έσφιξε το χέρι και τους έταξε λαγούς με πετραχείλια.
Μέσα ήταν το καταλάβαινε. Αλλά αυτοί στην πόρτα ήταν πολύ άγριοι.
Ρωτάει που θα βρει τον Κ Μητσοτάκη τον πρωθυπουργό και του δίνουν τη διεύθυνση του σπιτιού της Γλυφάδας.
Έτσι τον ξεφορτώθηκαν.
Λεφτά δεν είχε πολλά έτσι δεν ξέρω πως τα κατάφερε και βρέθηκε στο σπίτι του Κ Μητσοτάκη.
Να πάλι εκεί οι φρουροί να μην το αφήνουν να μπει.
Βάζει τις φωνές ο Σπύρος. Ποιοι είστε σεις ρε που δεν με αφήνετε να δω τον αρχηγό μου.
-Δεν είναι εδώ, είναι στη Βουλή.
-Εδώ είναι, μου είπαν στην βουλή και τώρα μόλις έφυγα και δεν είδα να έρχεται η πομπή με τα αυτοκίνητα μου λέτε ψέματα.
Προσπάθησαν να τον διώξουν, φωνές ο Σπύρος, δέκα φορτηγά δάφνη κουβάλησα ρε, για τον αρχηγό μας και δεν με αφήνετε να τον δω; Ποιοι είστε σεις ρε….
Πασόκια είστε και του κάνετε σαμποτάζ.ΠΑΣΟΚΙΑ ΠΑΛΙΟΠΑΣΟΚΙΑ…
Μη με ρωτάτε που τα βρήκε όλα αυτά. Εκείνο που ξέρω είναι πως από τη φασαρία κι ένω τον έσπρωχναν φάΝηκε η Μαρίκα.
Με το που είδε το Σπύρο κατάλαβε πως ήταν ένα παιδί μόνο. Της άρεσε το καθαρό και αθώο πρόσωπό του. Έδωσε εντολή να τον αφήσουν και η Μαρίκα με το Σπύρο περπάτησαν για το σπίτι. Τότε η Μαρίκα περπατούσε με μπαστούνι.
Του είπε αν θέλει να πιει κάτι.
Με τη σιγουριά του ανθρώπου που βρήσκεται μέσα σε φίλους του, παράγγειλε καφέ πραπέ.
Του έφεραν καφέ, βουτήματα, όχι ντολμαδάκια δεν ζήτησε αλλά του έφεραν και γλυκό και τον ρώτησε η ίδια η Μαρίκα από που είναι, τι θέλει και πως του φέρθηκαν στην Βουλή.
Ένοιωσε ο Σπύρος σαν το σπίτι του. Να σαν να ήταν στη θεία του. Της λέει το πρόβλημα δεν θυμάμαι τι και της μιλάει και για την οικογένειά του. Πρόεδρο γυναίκα έχει η τοπική στο Μενίδι τη θεία του τη Βιργινία. Πρόεδρος και ο ξάδερφός του ο Δημήτρης, πρόεδρος νομαρχιακής ο ξαδερφός του ο Χρήστος να έτσι όλοι γύρω στον πρόεδρο… Δεν ζήτησε για την αφεντιά του τίποτε.Για άλλον ήταν η χάρη…
Είχε να το λέει πως η Μαρίκα ήταν σαν τη μάννα του. Καλή ευγενική χαμογελαστή και κουβεντιαστού.
Πόσα δεν τον ρώτησε για την Παραμυθιά για τον τόπο του για κείνον. Τότε δούλευε οικοδομή με τον αείμνηστο πατέρα του το Δήμο μέλος του ΚΚΕ.
Στο χρόνο που ο Μητσοτάκης ήταν πρωθυπουργός, τα σόγια φρόντισαν ο Σπύρος να βρει εργασία στο Δημόσιο. Ήταν και είναι πολύ καλό οδηγός έτσι τον έβαλαν οδηγό στην Νομαρχία. Στη αρχή σε κάποιο φορτηγάκι.
Έχει πολλή καλή ψυχούλα, τον είδε ο νομάρχης και τον πήρε οδηγό του στη λιμουζίνα. Ο Νομάρχης, τον είχε πάντα κοντά του σε όλες τις μετακινήσεις του. Για τον Σπύρο, αυτό ήταν σαν όνειρο. Κάθονταν στο γραφείο κι ας είχε τελειώσει τη δουλειά του μήπως τον χρειαστεί ο νομάρχης. Όμως το όνειρο χάθηκε και στη θέση του μπήκε μια μαύρη γυαλιστερή μερσεντές. Έτσι άφησε τη δουλειά του και έφυγε για τη Γερμανία. Παντρεύτηκε και έχει ένα υπέροχο αγόρι τον Δημήτρη.
Η ζωή γενικά δεν του πήγε καλά. Τι να κάνουμε άλλος εδώ κάνει κουμάντο.
Η δουλειά είχε χαθεί. Οι άνθρωποι που χάνουν την ελπίδα τους αλλάζουν, αφήνονται, χάνονται . Έτσι και ο Σπύρος. Τώρα πότε εργάζεται πότε όχι. Δεν τον ρωτάω τι πιστεύει τι ψηφίζει.
Ξέρω πως αν διαβάσει αυτά που γράφω θα σας πει για το παραμύθι που δεν νομίζω να έχουν ζήσει πολλοί στο σπίτι του Μητσοτάκη, ώρες φιλίας με τη Μαρίκα.
Η Μαρίκα, είδε την ψυχή του Σπύρου, την αγάπη για τον αρχηγό και τον τίμησε όπως τους επίσημους προσκεκλημένους της. Μια ώρα τα έλεγαν με τη Μαρίκα, τετ α τετ, στο καθιστικό τους σπίτι.Τον κάλεσε όταν έρχεται στην Αθήνα να πηγαίνει να τη βλέπει…να σαν τα παραμύθια κάτι…
Την Μαρίκα τη γνώρισα κάποτε από κοντά. Δυναμική, καταδεχτική, χαμογελαστή..Νομίζω πως ήταν ο Στύλος του Κ Μητσοτάκη.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Ο ΦΟΒΟΣ

Φόβος καταλαμβάνει τις ψυχές των ευρωπαίων.
Ο φόβος των επιθέσεων από τους ISIS.
Όμως η πολιτισμένη μας Ε.Ε δεν συγκινήται όταν τα θύματα είναι μαύρα. Τόσα εδώ τόσα εκει ολόκληρα σχολεία, παιδιά γυναίκες και όμως το χρώμα τους, εμοδίζει το δάκρυ να έρθει στο μάτι μας. Μαύροι, οι μαύροι. Αφήστε τους κύριοι στις χώρες τους, να ζήσουν με το δικό τους τρόπο.
Αφήστε τους, χωρίς τη δική μας παρεμβολή. Ντρέπομαι που οι ενενήντα σκοτωμένοι στην Καμπούλ δεν είχαν ούτε ένα μονόστυλο στις μέσα σελίδες των εφημερίδων.
Μαύροι, οι μαύροι, όμως όσο δεν μας κατανοούν, άλλο τόσο δεν τους κατανοούμε.
Ας τους αφήσουν στον τόπο τους, ας μας αφήσουν στον δικό μας.
Αν θέλουμε εργάτες ας τους παίρνουμε σωστά γερούς, μετά από εξετάσεις, με χαρτιά κλπ. Άνθρωποι μέσα σε στρατόπεδα δεν μπορούν να ζήσουν… Έξω δεν μπορούν να ζήσουν τότε ΤΙ;;;;
Ελπίζω πως η Ε.Ε θα βάλει μυαλό,,,

Εκδρομή στο Σούλι

2013 Μάης
Μαζευτήκαμε μια ομάδα φίλων στο Σύνταγμα.
Ήταν πρωί. Νέοι γέροι παιδιά θα κάναμε μια εκδρομη στο Σούλι.
Να γιορτάσουμε μαζί με όλους τους Θεσπρωτούς πάνω στα κακοτράχαλα βουνά με τις αετοφωλιές το μεγάλο πανηγύρι του πολέμου των Σουλιωτών με τον Αλή Πασά.
Την απόφαση την πήραν οι φίλοι μας, θυμωμένοι με την ρεπούσια βλακεία του συνωστισμού στη Σμύρνη και ότι ήταν μύθος ο χορός του Ζαλόγγου, και το κρυφό σχολειό. Φίλος διακεκριμένος συγγραφέας και εκδότης κύριος Γιώργος Καραμπελιάς είχε γράψει ένα βιβλίο που καυτηρίαζε την ρεπούσια ιστορία.
Τίτλιος του βιβλίου.
ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΖΑΛΟΓΓΟ.
Στη διαδρομη που ήταν υπέροχη κάναμε στα παιδιά, μικρά μαθήματα ιστορίας και μυθπολογίας.
Το Σούλι, οι σουλιώτες και οι αγώνες τους, είναι η ιστορία που έγινε θρύλος. Που τον πήρε ο αγέρας,που τον πηραν τα πουλιά και τον έκαναν τραγούδι, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.
Στο Σούλι βγαίνει ο Αυγερινός
και στην Κιάφα βγαίνει η Πούλια…..
Στο δρόμο τραγουδήσαμε τα τραγούδια της λευτεριάς.
Φτάσαμε στη Γλυκή. Εκεί μας περίμεναν πολύ ωραία ξενοδοχεία.
Ειρήνη, Αχιλλέας κλπ. Το πρωί άρχιζε η ξενάγηση. Παραμυθιά, παρουσίαση του βιβλίου του κυρίου Καραμπελιά και παρακολούθηση του εορτασμού στην Παραμυθιά και τις τελετές που έγιναν στην αυλή του Δημοτικού σχολείου Βούλγαρη.
Ομιλίες, ιστορικές αναδρομές, και ο κόσμος να παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον.
Χορευτικά από όλη την Ελλάδα τίμησαν την πόλη μας.Τίμησαν τη γιορτή μας. Τίμησαν το Σούλι.
Πόσο όμορφα τα νιάτα μας. Πόσο ωραίες οι στολές του τόπου μας σε κάθε περιοχή. Όνειρο, μαγεία…
Μετά κάνανε έναν μικρό περίπατο στην πόλη μας.
Περπατήσανε στο παζάρι, είδανε την Μεγάλη Εκκλησιά,,κλπ
Θα μέναμε τέσσερες μέρες. Χρόνος λίγος για να γνωρίσεις τούτον τον τόπο.
Ορκίσθηκαν , θα ξανάρθουμε. Κάποιοι ήρθαν….
Την άλλη μέρα φύγαμε με το πούλμαν αφού φάγαμε πρωινό στο Ειρήνη και μείναμε πολύ ευχαριστημένοι με τη φροντίδα. Είχε τα πάντα από παραδοσιακές πίτες τραχανά,αυγά χωριάτικα, βραστά τηγανητά, ποσέ, μέχρι μαρμελάδες βούτυρα μέχρι φρέσκο κατσικίσιο γάλα αλλά και χυμό πορτοκάλι, όλων των ειδών τους καφέδες και τα βουτήματα.
Πρωί λοιπόν μετά το πρωινό και με το πούλμαν φτάσαμε στο Σούλι.
Τα άγρια βουνά, μας καλωσόρισαν. Ο ουρανός ήταν σκοτεινός, η βροχή θα έρχονταν, μα ποιος νοιάζονταν για τη βροχή;
Κόσμος, κόσμος πολύ, και στο δρόμο το γνωστό παζάρι.
Εκεί έγινε η θεία λειτουργία, λόγοι πολλοί και κατάθεση στεφάνων από όλους τους κρατικούς η μη οργανισμούς.
Για μας πιο συγκινητική ήταν όταν την κατάθεση έκαναν απόγονοι των ηρώων.
Και πιάνει μια βροχή, χαλάει ο Θεός τον κόσμο, μα κανένας δεν κουνήθηκε. Άνοιξαν κάποιες ομπρέλες και τίποτε άλλο.
Αλήθεια τι ήταν το Σούλι και οι Σουλιώτες; Ήταν μύθος; Μα ούτε μύθος ήταν ούτε δράκοι το κατοικούσαν.
Μας λέει ο ιστορικός Βασίλης Π Παυλίδης.
΄΄Οι κάτοικοι απετελούντο από το άθροισμα καταδιωκωμένων περιοίκων, είτε εκ της περιοχής Πρεβέζης, όπως οι Ζερβαίοι από το Ζερβό της Φιλιπιάδας, και τινών βορειοηπειρωτών <δαγκλήδες> οι δε περισσότεροι κατήγοντο από το Γαρδίκι Παραμυθιάς, εκδιωχθέντες υπό των αλλαξοπιστησάντων συγχωριανών τους. Οι Μποτσαραίο κατά την επικρατεστέραν άποψιν ήσαν από την Δράγανη,<νυν Αμπελιά.>
Οι Σουλιώτες έδωσαν πολλούς αγώνες μα ο Αλής όσους και να έχανε στις μάχες, όσα φλουριά και αν ξόδιασε σε κόλπα, ένα πόθο είχε να πάρει, το άπαρτο Σούλι
1803.
Μήνες το πολιορκούσε, μα οι σουλιώτες εκεί ότι κι αν τους έταζε.
Και ήρθε η καταστροφή.
Το Σούλι μετά από πολλών μηνών πολιορκία, μετά από πείνα και δίψα δεν απόστασαν, απλά έχαναν τα πάντα.
Η Δέσπω, μας δίνει λαμπρό παράδειγμα όταν μαζί με νύφες και αγγόνια βάζει φωτιά στου Δημουλά τον Πύργο.
Το τμήμα Μπότσιαρή κατεστράφη μετά από τέσσερεις μήνες εις μονήν παρά τον Αχελώον, όταν επνίγη εις τον ποταμόν και η περίφημη Λένη του Μπότσαρη, αδελφή του Μάρκου.
Το εις Ζάλογγον τμήμα, μετά τριήμερον μάχην εξατλήσαν τα πυρομαχικά του κατεστράφη. Επιχειρήθει διάσπασις του κλοιού δια του ξίφους και εκ των 1.800-2.000 μελών του εσώθησαν κατά την έξοδον 150 μεταξύ των οποίων και μερικές γυναίκες. Άλλες μάννες με τα μικρά παιδιά έκαμαν τον μοναδικόν εις την ιστορίαν χορόν του θανάτου, τον χορόν του Ζαλόγγου.
Το Σούλι εξεκενώθη αυθημερόν μετά την συμφωνίαν.
Μόνος έμεινε ο καπετάν καλόγερος εις το Κούγκι με πέντε άνδρες το πιθανότερον γιατί λέγεται και για περισσότερους ή ολιγώτερους.
Την πρωίαν της εκκενώσεως του Σουλίου πήγε στο Κούγκι ένας χριστιανός γραμματικός του πασά, γυιος παπά που είχε σώσει τον Αλή, τότε που ήταν απλός κλέφτης αρχηγός καταδιωκόμενος από τους στρατιώτες του Κουρτ Πασά και λεγόταν Αλή μπέης.
<<<..Ο ιερομόναχος Σαμουήλ μείνας μετά πέντε μόνον σουλιωτών, παρέδιδε κατά την συμφωνίαν τα πολεμοφόδια όσα υπήρχαν εις το φρούριον, μετά δε την παράδοσιν έμελλε να υπάγει και αυτός εις την Πάργαν. Καθ΄ήν όμως στιγμήν εγένετο η παράδοσις, εις εκ των τριών απεσταλμένων τούρκων δια την παραλαβήν των πολεμοφοδίων, είπεν εις τον Σαμουήλ. -Πόσα κολαστήρια στοχάζεσαι καλόγερε, ότι θα σου κάνει ο βεζύρης, όταν σε βάλη εις το χέρι, από το οποίον και δεν γλυτώνεις; -Δεν είναι άξιος ο βεζύρης απεκρίθη ο Σαμουήλ, να πιάσει άνθρωπον ο οποίος εκτός που δεν τον φοβείται,γνωρίζει κι άλλον τρόπον θανάτου. Εξελθόντων των λόγων τούτων από το στόμα του, μόλις παρήλθον δέκα λεπτά της ώρας και ήναψεν η πυρίτις η οποία και τους απεσταλμένους και δύο σουλιώτας και τον ίδιο τον Σαμουήλ κατέκαυσεν, ο τελευταίος μάλιστα αφανής εγένετο, ιστάμενος όρθιος επί τι κιβώτιον πλήρες πυρίτιδος.'' Μα οι σουλιώτες δεν χάθηκαν έμεινε μαγιά κι έτσι σε όλους τους αγώνες του 1821 και μετά ήταν παρόντες στο κάλεσμα της πατρίδας. Σαν πέρασε και τούτη η μέρα της μνήμης η παρέα μας άρχισε την ξενάγηση στους πανάρχαιους τόπους των μύθων και των θρύλων. Ο Άδης το Νεκρομαντείο ο Αχέρων ο Κωκκυτός ο Άγιος Δονάτος κλπ ήταν οι μύθοι που με προσοχή άκουγαν μικροί και μεγάλοι. Οι εκδρομές συνεχίζονται πάντα σε διάφορα σημεία του τόπου μας. Το Σούλι όμως θα μείνει αξέχαστο για την ιστορία του μα και την ομορφιά του. Ο Χορός του Ζαλόγγου και το Κούγκι θα σηματοδοτούν την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.... Τώρα εμείς απόγονοι τέτοιων ηρώων δίνουμε τον δικό μας αγώνα μα ο εχθρός αόρατος χτυπά ύπουλα με όπλα παλιόχαρτα... Τα ιστορικά τμήματα είναι από το βιβλίο του Βασόλη Π Παυλίδη ΄΄ΣΑΜΟΥΗΛ΄΄ Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά. .

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΑΝΤΟΧΗΣ

Παραμυθιά 1958
Νύχτωνε- ξημέρωνε, νύχτωνε -ξημέρωνε,η μέρα μίκραινε όλο και πιο πολύ. Ήταν Αύγουστος μήνας. Το φεγγάρι μεγάλο ολοστρόγγυλο κατέβαινε στην ράχη του βουνού τα βράδια. Ο ύπνος δεν είχε όνειρα. Ο ύπνος είχε εφιάλτες. Δεν θέλαμε να φύγουμε. Κι ο χρόνος βιαστικός να τρέχει με μεγάλη ταχύτητα θέλει να μας πάει σε άλλο μέρος. Όσο και να θες να τον σταματήσεις, να τον αργοππορήσεις, δεν μπορείς….Εδώ στη γη και στον ουρανό τα πάντα έχουν το ρυθμό τους…
Πόσο ήθελα να μην περάσει αυτό το Καλοκαίρι;
Τι θα έκανα στην Αθήνα; Και το σχολείο, πώς θα ήταν; Κάθε βράδυ έρχονταν σαν εφιάλτης η Αθήνα.
Άγνωστοι άνθρωποι, άγνωστοι δρόμοι, άλλη ζωή. Αυτό δεν θα μου άρεσει έλεγα και έκλαιγα.
Είχα πάει στην Αθήνα όταν ήμουν εννέα μόλις ετών. Μέναμε στο Αιγάλεω. Εκεί που έμενε η θεία μου η Αθηνά και ο Θείος μας ο Γιάννης.
Κάθε πρωί η Θεία μου με πήγαινε σε ένα μεγάλο νοσοκομείο, τον Ευαγγελισμό… Το απόγευμα έφευγε για τη δουλειά της. Εργάζονταν τότε στη στατιστική υπηρεσία.
Δεν ήθελα να πάω στην Αθήνα, δεν ήθελα….
Ήταν 26 του Αυγούστου. Στις είκοσι τέσσερες του μηνός είμασταν στο πανηγύρι του Κοσμά του Αιτωλού του δικού μας Αγίου και εθναποστόλου. Οι μέρες είχαν μαζέψει.
Μαζεύαμε και μεις τα απαραίτητα. Την οικοσκευή την είχαμε στείλει με το θείο μας. Λίγα πράγματα. Η Άθήνα έχει από όλα.
Ο θείος είχε έρθει στην Παραμυθιά. Είχε ακόμη το φορτηγό. Και η οικογένεια αποφάσισε να πάμε εκδρομή στην Ηγουμενίτσα. Να κάνουμε μπάνιο, να ψαρέψουν τα μικρά με την απόχη κι ο πατέρας να μαζέψει στρείδια κλπ θαλασσινά.Η μάννα μου να καθήσει να ξεκουραστεί, να πάρει ανάσες θαλασσινές.
Τότε δεν ήταν πόλη η Ηγουμενίτσα. Ήταν ένα μικρό ψαροχώρι.
Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και σε ώρες φτάσαμε στην Ηγουμενίτσα.
Πήγαμε κατά την περιοχή εκείνη που μετά εκεί,΄έγινε το Ξενία.
Η άμμος ήταν γεμάτη όστρακα. Τα μικρά μάζευαν και έτρεχαν στον μπαμπά να τους πει το όνομά τους.
-Στρείδια, μύδια, κόκκαλα σουπιάς, κοχλίες.
Εδώ άναψε ο καυγάς.
-Σαλιγγάρια της θάλασσας είναι, είπε η μάννα μας.
Σαλιγγάρια είπε ο πατέρας μας, όμως τα λέμε και κοχλίες και άρχισε το μάθημα της γεωμετρίας….
Η μάννα μας γέλασε σαν είδε τα μικρά να τρέχουν, και να μαζεύουν κοχύλια. Εγώ αφού έκανα μπάνιο άρχισα να μαζεύω ρίγανη.
Στην άκρη της θάλασσας έφτανε η ρίγανη, και ήταν ολάνθιστη και μυρωδάτη.
Μάζευα, μαζευα, μάζευα, τα έκανα χεριές και τα κρέμαγα σε ένα κλαράκι.
-Πέτα τη, μου είπε η μάνα μου.
-Γιατί; Είναι πολύ ωραία και καθαρή.
-Πέτα τη. Η ρίγανη, το φασκόμηλο, το τσάι, για να είναι καλά, πρέπει να φυτρώνουν στην πέτρα.
-Δε μίλησα, η μάννα μου δεν είχε και πολλή μεγάλη εμπιστοσύνη στις γυναίκες.
-Να την δώσω στη γιαγιά μαμά.
-Να τη δώσεις, αλλά πες της πως είναι από νερό κοντά.
Σαν σουρούπωσε και έγυρε ο ήλιος θάταν οχτώ η ώρα ήρθε ο θείος μας φορτωμένος να μας πάρει για την Παραμυθιά.
Τι περίεργο, άχνα δεν έβγαζε κανείς ούτε τα μικρά.
Σας πήρε το ίσκιωμα τη φωνή, είπε η μάννα μου, τραγουδάτε βρε, εκδρομή σας πήγαμε.
Κανένας δεν τραγούδαγε ούτε τα μικρά. Η Ηγουμενίτσα η θάλασσα οι βάρκες και τα κα’ι’κια ήταν στην μνήμη μου, σαν κάτεργο.
Απο κει κάποτε πριν δώδεκα χρόνια, πήραμε τη βενζινάκατο, και πήγαμε για την Κέρκυρα. Στο δρόμο χάλασε. Γύρισε το φορτίο, η μηχανή δεν δούλευε, και μας έβαλαν μέσα σε μια μεγάλη θεόρατη βαρέλα έτσι νόμιζα τότε το αμπάρι του πλοίου, και οι ναύτες μας τακτοποιούσαν σύμφωνα με το βάρος και τον αέρα…
Φώναζε ο καπετάνιος έβριζε και παρακαλούσε τον Άγιο Σπυρίδωνα να μας σώσει.
Για να πω την αλήθεια εμένα μου άρεσε ο τζερτζελές οι φωνές και όλα όσα έγιναν σε κείνο το ταξίδι.
Οι μεγάλοι ζαλισμένοι και φοβισμένοι έτρεμαν έκλαιγαν, αμάν, τι θα γίνει, μήπως πνιγούμε μεσοπέλαγα………
Σαν πέρασαν οι μπόρες του πολέμου, πήγαμε πολλές φορές στην Κέρκυρα μείναμε πολύ καιρό. Θαυμάσαμε το Αχίλλειο, τον Αχιλλέα καθώς βγάζει το βέλλος και τον πόνο στο πρόσωπό του. Και κείνα τα ζωγραφισμένα άλογα που όπου κι αν πήγαινες σε κοίταγαν.
Αυτά μας τα έλεγε ο πατέρας μας.Και μεις ότι μας έλεγε το πιστεύαμε και το βλέπαμε στα όνειρά μας. Όμως τώρα, δεν ήθελα να φύγω δεν ήθελα…..
Δεν ήθελα να φύγω δεν ήθελα!!!! Και τι θα έκανα…..
Όλη την νύχτα στο μικρό μου δωμάτιο έκλαιγα. Έβαζα το πρόσωπό μου στο μαξιλάρι μου κι έκλαιγα βουβά να μην με ακούσουν. Δεν ήθελα να φύγω, μα ούτε ο παππούς μου ήθελε.
Όλο μας αγκάλιαζαν και έλεγαν μανάρια μας, μανάρια μας, κι σκούπιζαν τα δάκρυά τους που δεν μπορούσαν να τα κρύψουν.
Έκανα ακόμη μια προσπάθεια. Η μάννα σου σε χρειάζεται μου είπε ο πατέρας μου.
Εδώ είχε κλεισει η κουβέντα.
Είναι πολύ μακρυά η Αθήνα, μα θα έρθω, είπε η γιαγιά και μένα φτερούγισε σαν πουλί στο στήθος η καρδιά μου.
Για όλα χρόνια της ζωής μου, κανέναν δεν αγαπούσα τόσο, όσο τον παππού και τη γιαγιά μου. Χρόνια ανταμώναμε πότε στην Αθήνα πότε στην Παραμυθιά. Και όλο μάκραιναν οι δρόμοι, κι όλο στένευαν,, κι όλο μπαίναν εμπόδια….
Φύγαμε λοιπόν μια μέρα, όλα τα παιδιά μαζί, ξαπλωμένα σε μια φλοκάτη, ανάμεσα στα πράγματα που μετέφερε το φορτηγό ξεκινήσαμε λοιπόν για την Αθήνα. Κάναμε το σταυρό μας εμείς, μας σταύρωνε και η γιαγιά μας, και μικροί μεγάλοι ρουφάγαμε τη μύτη μας και σκουπίζαμε τα μάτια μας. Εμείς στην καρότσα. Η μάννα μας ήταν παρασωφέρ.
Δυο ολόκληρες μέρες ήθελε τότε το ταξίδι με το φορτηγό.
Σε ένα καλάθι είχαμε κεφτέδες ελιές και αυγά βρασμένα. Σε ένα άλλο είχαμε ψωμί και σε ένα δοχείο σα μπινιότα είχαμε νερό.
Στο δρόμο είχε από όλα. Όμως έπρεπε να είμαστε προσεκτικοί στο πως θα ξόδευε η μάννα μας τα λεφτά.
Τώρα όλα θα τα αγοράζαμε ούτε ένα φρούτο δεν θα είχαμε όπως στην Παραμυθιά στο περβόλι του παππού μας.
Και ήρθαμε στην Αθήνα……
Τίποτε δεν μας άρεσε στην Αθήνα. Σε ένα μικρό σπίτι με ελάχιστα πράγματα μια γκαζιέρα που μύριζε πετρόλαδο και ένας τόπος ξερός. Λίγα αυτοκίνητα περνούσαν ακόμη και από τη σημερινή Ιερά οδό. Ακόμη και η Καβάλας ήταν άδεια.
Δίπλα στους δρόνους ήταν περβόλια με περβολάρηδες και με βουστάσια.
Είχαν και λίγα πρόβατα κατά το βουνό Αιγάλεω που ήταν ένας μικρός λόφος και τον έλεγαν βουνό.
Το πρώτο που μας έδειξαν στο όρος Αιγάλεω ήταν το μέρος που ήταν καθισμένος ο Ξέρξης και κοίταγε τον πόλεμο….
Κάθε Κυριακή μετά την εκκλησία πηγαίναμε για μπάνιο στον Σκαραμαγκά. Είχαμε πάντα μαζί μας τυρόπιτα και κεφτέδες.
Το σχολείο δεν ήταν σπίτι κτιστό. Ήταν ξύλινες αποθήκες που τις λέγανε αίθουσες. Στα θρανία δίπλα μου, όλες ήταν άγνωστες.Τα παιδιά εύκολα γνωρίζονται, όμως εγώ άργησα να προσαρμοστώ.
Το σχολείο ήταν τόσο χάλια, που ποντήκια ξεπηδούσαν από τις τρύπες των ξύλινων αιθουσών. Γρήγορα είπα θα φύγω θα γυρίσω στην Παραμυθιά. Μα δεν έφυγα…οικογένεια σημαίνει όλοι μαζί. Μέχρι να γνωρίσω τις συμμαθήτριές μου σε τρία χρόνια τελείωσα το Γυμνάσιο και από κει και πέρα η ζωή έχει άλλους δρόμους και άλλα μονοπάτια.
Ακόμη μου λείπει το χωριό μας, η πόλη μας, η Παραμυθιά με τα γύρω της χωριά.
Αυτές ήταν οι πρώτες εικόνες που με έκαναν να μην θέλω την Αθήνα.
Από δω και πέρα πηγαίναμε στην Παραμυθιά Χριστούγεννα, Πάσχα και το Καλοκαίρι.
Κατόπιν 15-20 μέρες μόνο το χρόνο,,, και μετά, η ζωή πήρε έναν άλλο δρόμο.΄Εκανα οικογένεια, μεγάλωσα παιδιά κι εγγόνια,έζησα,λουλούδιασα,και γέρασα. Μα στη ζωή που έζησα, βρήκα χαρές, βρήκα λύπες, πολλά και πολλοί άνθρωποι βρέθηκαν κοντά μου να συμπορευόμαστε, στη δουλειά, στην κοινωνική μας ζωή.
Καμάρωνα όταν μου έλεγαν τους Ηπειρώτες που ήταν άνθρωποι του πνεύματος. Και ήταν πολλοί.
Γράφω, γράφω πολλά. Ρωτώ τον εαυτό μου για πολλά. Μου απαντάει σε πολλά, σε κάποια όχι… Συγχωρέστε με, που σας έβαλα όλους σας, στην μικρή μου πόλη, στην μεγάλη μου ζωή.Σας ευχαριστώ που γίνατε κοινωνοί της ζωής μου των αισθημάτων μου. Το ξέρω πως όλες οι ζωές είναι σημαντικές. Μα στην μικρή μας ζωή μεγάλη σημασία και αξία αυτή η ίδια η ζωή, η ζωή…. Έχει όμως μεγάλη σημασία, για τους ανθρώπους του μέλλοντος της πόλης μας, το τι έγινε, ποια ήταν τότε η ζωή οι άνθρωποι τα επαγγέλματα, τα ήθη και τα έθιμα, να διαβάσουν, να ακούσουν, να μάθουν…να αγωνισθούν…<< Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΑΝΤΟΧΗΣ>>
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά