Ο Αλέξης θύμωσε

Θύμωσε ο Πρωθυπουργός μας, θύμωσε γιατί τον είπαν ψεύτη.
Λέει ψέματα ο Αλέξης;
Απα, πα, πα, πα, ο Αλέξης δεν λέει ποτέ αλήθεια.
Αυτό είναι αλήθεια, τώρα το αν λέει ψέματα; Μα δεν τον εμπιστεύεται κανένας.
Σκεφτήτε πως στα συμβούλια με τον πρόεδρο τον υποχρεώνουν να κρατήσεουν πρακτικά και να τα υπογράψουν όλοι.
Σκέπτεστε τι λένε;
Ο άνθρωπος που μας οδήγησε στα κάπιταλ κοντρόλ, ο άνθρωπος που έφερε τη χώρα σε δύσκολη θέση με τους λαθρομετανάστες, ώστε όλες οι Ευρωπα’ι’κές χώρες να μας κλείσουν τα σύνορα.Ο άνθρωπος που μας είπε ότι έμεινε κλεισμένος δέκα εφτά ώρες…. Τι να πεις,,,, όταν ο Πρωθυπουργός μετράει ώρες εργασίας. Βαριές και ανθυγειηνές.
Σήμερα η χώρα κινδυνεύει και από πόλεμο.
Πόλεμο που δεν θα μπορέσουμε να τον αποφύγουμε γιατί μέσα στη χώρα μας υπάρχει η πέμπτη φάλαγγα, των λαθρομεταναστών που δεν γνωρίζουμε ποιοι είναι αν ανάμεσά τους υπάρχουν και ISIS.
H χώρα μας βρήσκευται σε κίνδυνο μεγάλο.
Όσο για τον πρωθυπουργό μας, αυτός είναι στην κοσμάρα του και δεν ξέρει τίποτε δεν καταλαβαίνει τίποτε.Χαμογελάει ως βλαμμένο.
Ο Θεός να φυλάει την πατρίδα μας από τους προδότες που μας κυβερνούν.
Α δεν σας το είπα ή δεν το ακούσατε. Ο Αλέξης δεν θα μας κόψει τις συντάξεις πέμπτη φορά ο ίδιος, αλλά θα κατεβάσει το αφορολόγητο στις 4.000 ευρώ. Έτσι η φοριλόγηση στα χρήματα ως τα 9.000 ευρώ θα είναι 1.000 ευρώ δηλαδή 83 ευρώ το μήνα. Ξέρει πολλά ψέματα ο άνθρωπος.
Τον έχει φοβηθεί το μάτι μας.
Αν μεγάλωνε η μύτη του, σε κάθε ψέμα που μας πασάρει δεν θα μπορούσε να μπει στο σπίτι του.
Είναι ο Αλέξης ο άνθρωπος που κάνει πρωθυπουργικά γραφεία μέσα σε αυτά βολεύει τα φιλαράκια του που πληρώνονται πολύ πολύ καλά.Που κάνει ταξιδάκια με το κρατικό πρωθυπουργικό αεροπλάνο με την οικογένειά του που η γυναίκα του πηγαίνει με το ελικόπτερο στην εργασία της..Πω πω πω δημοκρατία,,,, τους τρέχει από τα μπατζάκια.
Ο Αλέξης ο άνθρωπος…. της ισότητας… της αριστερής ΄΄΄δημοκρατίας…
τι να πεις ο λαός του έδωσε την εξουσία ….ας τον φάμε στη μάπα…
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Aπόστολος Πάσχος του Ιωάννου

Σήμερα κλείνουν τρεις μήνες που έφυγε από τη ζωή ο φίλος γιατρός συγγραφέας ποιητής Απόστολος Πάσχος του Ιωάννου.
Ο Απόστολος υπήρξε έναν άνθρωπος πιστός στους όρκους του προς την πατρίδα τον Χριστό και στον Ιπποκράτη.
Σεμνός διακριτικός εργάζονταν κοντά στους ανθρώπους.
Μέλος πολλών κοινωνικών, ιατρικών φιλολογικών σωματείων πάντα διακεκριμένος.
Έγραψε πάνω από 20 βιβλία, συμμετείχε σε πολλά ανθολόγια, είχε βραβευτεί με χρυσό μετάλλειο πρώτης τάξεως την Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, της Ουνέσκο, της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών,
κλπ.
Ο ίδιος αγαπούσε το κοινωνικό του έργο, που του γέμιζε την ψυχή του.
Αιωνία σου η μνήμη φίλε.
Εμείς που σε γνωρίσαμε καλά, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.
Βιογραφικό του αείμνηστου Απόστολου θα βρήτε στο Χείμαρρό μου
΄΄Απόστολος Πάσχος του Ιωάννου βιογραφικό΄΄
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Έλληνα, σήκωσε το κεφάλι

Έλληνα, σήμερα θωρείς,
το μέλλον σου με τρόμο.
Το ξέρεις ότι άφησες,
σε άλλους τη ζωή σου;
Σε άλλους που σ΄εχθρεύονται
που θέλουν το πουγκί σου.
Έλληνα ξύπνα ξαφνικά,
Σήκωσε το κεφάλι.
Πρέπει να φύγει ο εχθρός,
λεύτερος νάσαι πάλι.
Άλλοι κουμάντο κάνουνε,
σήμερα στη ζωή σου.
Σήκωσε το κεφάλι σου.
κράτησε την οργή σου.
Θυμήσου τώρα Έλληνα,
τη δόξα της γενιάς σου.
Διώξε το φόβο απ την καρδιά.
Πολέμησε με πάθος.
Για να κερδίσεις λευτεριά,
θελει φωτιά και πάθος..
Το ξέρω είναι δύσκολο.
Πολλοί οι εχθροί τριγύρω,
Έλληνα, πάψε να ξεχνάς,
θυμήσου τη γενιά σου.
Στα στήθεια σου ολόρθιος,
στέκει ο Μιλτιάδης,
και στην καρδιά σου αθάνατος
κοιμάται ο Λεωνίδας,
κοιμάται η Σουλιώτισσα,
Αρκαδιανή παρθένα.
Κοντά σου είναι ο Κρητικός,
και όλα τα παιδιά σου.
Αρκεί να πάψεις Έλληνα
να σκύβεις το κεφάλι.
Έχει τη δύναμη αετού,
σου πρέπει να πετάξεις,
την τύχη σου ν΄αλλάξεις.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Γιάννενα 21 /2 / 1913 Χαίρε Ω Χαίρε Λευτεριά

Χρόνια πολλά
21 -2 – 1913
Σήμερα οι Ηπειρώτες γιορτάζουμε τη λευτεριά των Ιωαννίνων, της Θεσπρωτίας που ήρθε μετά από αγώνες και πολλές θυσίες.
Τον ίδιο καιρό η Λευτεριά στεφάνωσε και την μικρή κόρη της Ελλάδας μας τη Βόρεια Ήπειρο.
Οι καλοί μας φίλοι οι Ευρωπαίοι και προ παντός οι σύμμαχοί μας οι γάλλοι, άλλαξαν γνώμη και μας πρόδωσαν
Σήμερα πιστοί στα παιδιά μας που έπεσαν στο Μπιζάνι και σε όλο το Μέτωπο ας ορκιστούμε να φυλάξουμε τη Ελλάδα μας Ελεύθερη.
Ακόμη ας διαβάσουμε την ιστορία, ας μάθουμε.
Στο Χείμαρρό μας θα διαβάσετε το άρθρο μας που μέσα έχει μνήμες ενός αγωνιστού αξιωματικού του Ελληνικού στρατού του παππού μου.
Τα πήραμε τα Γιάννενα
μάτια πολλά το λένε,
μάτια πολλά το λένε,
όπου γελούν και κλαίνε.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Ήθη και έθιμα Αποκριάς

Παραμυθιά 1954-1956
Oι αποκριές είναι οι μέρες της χαράς, της ξεγνοιασιάς, της μεταμόρφωσης.Οι μυγδαλιές δείχνουν τα πρώτα τους άνθη και κάποια άλλα δένδρα και κείνα μπουμπουκιάζουν. Ο καιρός παίζει κρυφτό,κρύο ζέστη. Προσπαθεί η γελαστη Άνοιξη να διώξει τον Χειμώνα.
Η Περσεφώνη θα έρθει επίσκεψη στη μάνα της τη Δήμητρα, θα μείνει κοντά της έξη μήνες. Και κείνη η Θεά μάνα, της στρώνει λουλουδένια χαλιά να πατήσει. Μα και ο πικραμένος Άδης θυμωμένος λέει την τελευταία του κουβέντα. Θα του λείψει η καλή του πολύ.
Οι αποκριές κρατάνε 15 μέρες, από την Κυριακή του Ασώτου έως την Καθαρά Δευτέρα.
Και σοφά η εκκλησία μας, μέσα σε αυτό το διάστημα του γλεντιού, έβαλε και τα Ψυχοσάββατα.Να μην ξεχνάμε. Όλοι γνωρίζουμε πως οι Αποκριές είναι γιορτές αρχαίες που ενσωματώθηκαν στη δικιά μα θρησκεία.
Αυτές οι γιορτές που αναγγέλουν τον ερχομό της Άνοιξης στα χωριά μας έχουν και άλλα έθιμα. Την πρώτη του Μάρτη το μαρτίτσι και το αμίλητο νερό. Στις είκοσι πέντε του Μάρτη τη γιορτή της εδίωξης των φειδιών σαυρών[γκουσταρίτσες ]κλπ.
Αποκριές λοιπόν.
Την πρώτη Κυριακή όλα είναι χαλαρά μα με έντονες ετοιμασίες, μέχρι να φτάσουμε στην Καθαρά Δευτέρα.
Το κέφι είναι διάχυτο στην ατμόσφαιρα. Στην προετοιμασίας της γούρνας για τη φωτιά, το μάζεμα των ξύλων, η προετοιμασία της αυλής που θα γίνει το σαλόνι για όλον τον κόσμο την ημέρα που στην πόλη μας θα ανάψουν οι Τζοραμπίνες. Μετά από το κάψιμο του Ιούδα[ καρνάβαλου ] η Καθαροδευτέρα ημέρα νηστείας θα είναι η αρχή της προετοιμασίας, της περισυλλογής της μετάνοιας που θα μας οδηγήσει στο Θείο Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.
Περνάμε λοιπόν σιγά- σιγά από τις πρώτες προετοιμασίες,στην ένταση της Τσικνοπέμπτης. Εδώ η κρεωφαγία γίνεται πιο αισθητή.Έχουμε μπει για τα καλά στο πνεύμα των αποκριών. Τραγούδια αποκριάτικα ακούγονται. Πως το τρίβουν το πιπέρι καλογριές και καλογέροι, και η παράσταση φέρνει γέλιο πολύ όταν το τρίβουν με τον κώλο τους ή με την πλάτη τους. Τίποτε και κανένας δεν παρεξηγείται.
Πιπεράτα αστεία μεταξύ τους φέρνουν γέλια τρανταχτά.
Στα σπίτια είχαν κάνει κάποιες ετοιμασίες, όπως το κρέμασμα σε κάποια σημεία προσωπίδων ή μασκών που αγόραζαν ή κάνανε τα παιδιά με χαρτί που το ζωγράφιζαν, με υφάσματα ή με γύψο που ήταν πιο σταθερές και μπορούσαν να φυλαχθούν ακόμη και για την άλλη χρονιά.
Οι γυναίκες φρόντιζαν να αγοράσουν, χαρτοπόλεμο σε σακκούλια μεγάλα, το πιστεύετε πως τον χαρτοπόλεμο τον είχαν σε μεγάλα τσουβάλια και τον έβαζαν με τη σέσουλα σε σακούλες χάρτινες όπως τα φασόλια και τις φακές και τον ζύγιζαν ας πούμε εκατό δράμια, μισή οκά κλπ κλπ. Αγόραζαν και πολλές σερπαντίνες ή κάποιες προσωπίδες που ήταν έργα τέχνης τόσο ωραίες ήταν!.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες τα βράδια έπαιζαν με τα εγγόνια τους και τα παιδιά τους το χάψαλο, ή το στάχτωμα ή τις γάνες.
Εμείς δεν παίζαμε με γάνες για να μην κουράζεται η γιαγιά μας.
Ο χάψαλος γίνεται ως εξής. Δένουν ένα καθαρισμένο αυγό βραστό σφιχτό σε ένα σπάγκο.
Μετά δένουν τα χέρια τον παιχτών πίσω από την πλάτη τους. Ο σπάγγος δένεται σε ένα ξύλο και η μάνα περιφέρει το αυγό κρατώντας το ξύλο στα στόματα των παιχτών.
Προσπαθούν οι παιχτες να το δαγκώσουν, όπότε το τρων και έτσι θα αναδειχθούν νικητές.
Βασικό ήταν και οι στολές που ντύνονταν τα παιδιά και οι μεγάλοι.
Τα μεγάλα κορίτσια δεν ντύνουνταν.
Οι στολές ράβονταν στο σπίτι με φόδρα που ήταν φτηνή με τσουβάλι που ήταν πάμφθηνο και με ότι είχαν στο σπίτι.
Οι άνδρες εύκολα ντύνονταν γριές απλώς φορώντας τα ρούχα μια γριάς του σπιτιού.Βάζανε και μια προσωπίδα και για μαλλιά μια χειροποίτη περούκα από μάλλια γίδινα.
Επίσης μπορούσαν φορώντας μια ωραία προσωπίδα να ντυθούν κομψές κυρίες με τα ρούχα των αδελφών τους.
Τα παιδιά με απλές μεταβολές σε κάποια ρούχα τους, μια μάσκα, λίγο σατέν στο παντελόνι και να ο πρίγκηπας, ένα όπλο και γινόνταν κυνηγοί, τσολιάδες, γυφτοι, κλπ.
Τα κορίτσια, ντυνόταν κομψές δεσποινίδες, πριγκήπισσες, ή κυρίες.
Εγώ είχα ένα φόρεμα παράνυφου λευκό μεταξωτό που μου το έβαζαν σε όλους τους γάμους του σογιού και συνόδευα τη νύφη.
Μου έβαζαν και το λουλουδένιο στεφάνι στο κεφάλι.Έργα της θείας μου της Γιωργίτσας. Να λοιπόν η αφεντιά μου σαν τη νύφη.
Μου έκαναν και ένα ξυλάκι στο οποίο ήταν καρφωμένα στην κορυφή ένα αστέρι από χρυσόχαρτο. Και μου έλεγαν,τι ωραία που είσαι;Είσαι μια αληθινή νεράιδα.
Δεν ήθελα πια να γίνω ούτε νεράιδα ούτε πριγκήπισσα ήθελα να γίνω. Εγώ ήθελα να γίνω κυρία ή δεσποινίς.
Και δεν ήθελαν. Μα εγώ τριβέλιζα τη γιαγιά μου, που έγινε σύμμαχος μου και είπε.
Δίκιο έχει το κοριτσάκι μου. Όλο το ίδιο το ντύνεται.
Η μάνα μου θα ήθελε να πει, την κακομαθημένη θα της πέση ο κ΄΄ός αν ντυθεί πριγκήπισσα, αχ αχ αχ ξύλο που θέλει…. Ακόμα θα έλεγε τι θα την κάνουμε, τι θα την κάνουμε, τέτοια που γίνεται…Δε θα βρεθεί ήρωας για τούτη…
Τι να κάνουν; Άμα έλεγε η γιαγιά κάτι, μούγκα. Πήραν μια φούστα της μάνας μου την κόντιναν της έβαλαν βολάν και λάστιχο. Μια μπλούζα μεταξωτή της θείας που δεν της έκανε και τα παπούτσια της θείας Αθηνάς. Μου βάλανε κι ένα μαντήλι μικρό αυτό που βάζανε τότε για να κρατούν τα μαλλιά τους να μην τα χαλάει ο αέρας, μου έδωσαν και μια μικρή τσάντα βραδυνή σατέν κεντημένη με μικρές βελονίτσες σταυροβελονιά,,, και μου έλεγαν να την προσέχω.
Κοίταγα στον καθρέφτη και δεν ξέρω αν μου άρεσε.
Μου βάλανε μια ελιά στο μάγουλο, με ένα μολύβι. Μη γελάτε, όλες οι κοπέλες τότε έπρεπε να έχουν μια ελιά στο μάγουλο.
Ναι και κραγιόν μου έβαλαν. Πήγαμε βόλτα, έβγαλα φωτογραφία, όμως δεν ήθελα να ξαναντυθώ ποτέ πια, δεν μου άρεσε. Ίσως μεγάλωσα και ήθελα να είμαι αληθινή δεσποινής.
Ένα έθιμο που είχαν ακόμη πως στις αποκριές τα βράδυα όλοι μαζεύονταν έξω από το σπίτι στις αυλές ή είχαν ανοιχτές τις πόρτες να μπαίνουν οι μασκαράδες.
Τα τραγούδια από ότι θυμάμαι δεν ήταν αθυρόστομα. Αν ήταν ίσως δεν τα έλεγαν μπροστά σε παιδιά. Ήταν της ακρίβειας τον καιρό, η Διαμάντω, η Μαριώ, η προίκα, όλα χορευτικά κλπ
Η κρεατινή ήταν σαν ένας οικογενειακός ας πούμε γάμος. Πίτες κρασί, γλυκά και μικρά πιτάκια που μπαίνουν εύκολα σε όλους χωρίς πετσετάκι και πειρούνι.
Σε όλη την ώρα που κράταγε η γιορτή και ήταν από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ γίνονταν χαμός. Ο χαρτοπόλεμος οι σερμπατίνες τα τραγούδια από τους μασκαράδες, κάποια θεατρικά, πολλά που ήταν από το βιβλίο του Ψαθά΄΄ Η ΘΕΜΙΣ ΕΧΕΙ ΝΕΥΡΑ,,
΄Το πρωί, όλοι στις δουλειές τους και μεις στο σχολείο μας. Περιμέναμε την Κυριακή της Τυρινής να ανάψουμε τις Τζοραμπίνες να χορέψουμε γύρω από τις φωτιές να συνοδέψουμε τον καρνάβαλο να πάμε στο Γαλατά να κάψουμε τον Ιούδα.
Τα ξύλα για τις φωτιές ήταν έτοιμα από μέρες.
Της Τυρινής είχαν την τιμητική τους οι πίτες με τυρί. Τυρόπιτες, γκιζόπιτες, ριζόπιτες, μακαρονόπιτες, μπουρέκια, κολοκυθόπιτες τηγανήτες με τυρί και τυροπιτάκια.
Όμως κάποιοι έκαναν και κρέας, γιατί κάποιοι άνδρες δεν ήθελαν να νηστεύουν.
Έλεγαν ας φάμε τώρα που έχουμε, τον άλλο καιρό,΄΄νηστεύει ο δούλος του Θεού, ψωμί δεν έχει να φάει΄΄.
Ο κόσμος χαιρότανε πολύ, πλούσιοι και φτωχοί τούτες τις ώρες ήταν όλοι ένα.Και γιατί να μη ήταν, αφού τότε όλοι γνώριζαν πως η ζωή είναι μικρή, πως ο θάνατος μας περιμένει ξαφνικά.
Τι να σας πω όμως, το μεγαλείο ήταν οι φωτιές[ Τζοραμπίνες] σε κάθε γειτονιά. Οι μασκαράδες που πήγαιναν από γειτονιά σε γειτονιά. ΄Ήταν πολύ ωραίο να τους βλέπεις να χορεύουν και να λένε χωρατά. Βέβαια παρέες παρέες πήγαιναν και οικογένειες με τα κορίτσια τους πάντα κομψά και καλοντυμένα πλούσιες και φτωχές. Η Οικοκυρική Σχολή έκανε το θαύμα της. Και ο Δήμαρχος που περνούσε σε όλες τις γειτονιές έδινε ένα ας το πούμε βραβείο στη μεγαλύτερη φωτιά.
Το κλέβαμε αυτό το βραβείο, γιατί η μάνα μου έβαζε πολλή στάχτη και έριχνε πετρόλαδο, και άντε να φτάσουν οι άλλοι τη δική μας φωτιά..
Θα σας γράψω λίγα τραγούδια,
Στης ακρίβειας το καιρό,,
θέλησα να παντρευτώ,
και μου δώσαν μια γιναίκα,
πούτρωγε για πέντε δέκα.
Και στην πρώτη τη βραδυά,
Έφαγε πέντε έξη αρνιά,
και το δεύτερο το βράδυ,
πάει όλο το κοπάδι.
Και την τρίτη τη βραδυά,
απαιτήσεις βρε παιδιά.
Άντρα μου καλέ μου άνδρα,
άνδρα μου θέλω καπέλο,
γύρω γύρω νάχει βέλο.
Άνδρα μου καλέ μου άνδρα,
άνδρα μου θέλω φουστάνι
γύρω γύρω μα γα’ι’τάνι
Και σαν πιάνω ένα ξύλο,
και τη φέρνω γύρω γύρω.
Να γυναίκα μου φουστάνι,
γύρω γύρω μα γα’ι’τάνι,
να γυναίκα μου καπέλο
νάχει γύρω γύρω βέλο.
Ρεντζέλω [ κουρελιάρα]
Της ρετζέλως τα παιδιά,
στο χορό γνωρίζονται,
Μπροστινέ μου που χορεύεις
να σε δω να διακονεύεις.
Όμορφό μου παλλικάρι
να σε δω μ΄ένα ποδάρι.
κλπ ευχές.
Βέβαια πολλά είχαν σαν θέμα όπως την κοπέλα που ήθελε να παντρευτεί αλλά ήταν ακαμάτα.
Την κρυφοερωτευμένη, κλπ

Χρόνια πολλά και καλή σαρακοστή
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Σούλι συνέχεια

Η Δέσπω, κόρη του Δαγκλή και χήρα του Γιώργη Μπότση με μαχητές τις χήρες νύφες και τα ανήλικα εγγόνια της,επολέμσε ηρωικά στον πύργο [ απλό σπίτι που είχε και ανώγειον ήταν ο πύργος] του Δημουλά, στο χωριό Ρηνάσα Πρεβέζης και τελικά ανετινάχθη μετά της οικογενείας της.
Το τμήμα Μπότσιαρη κατεστράφη μετά τετράμηνον εις μονήν παρά τον Αχελώον, όταν επνίγη εις τον ποταμόν και η περίφημη Λένη του Μπότσιαρη, αδελφή του Μάρκου, ίνα αποφύγει την αιχμαλωσίαν.
Από τους Μποτσαραίους, κατόπιν εξόδου εσώθησαν μόνον 44 ΄ανδρες μια γυναίκα μεταξύ δε αυτών ο αδελφός του Πήλιο Γούση, Λάμπρος φέρων δυο τραύματα.
Το Σούλι εξεκενώθη αυθημερόν μετά την συμφωνίαν. Μόνος έμεινε ο καπετάν καλόγηρος στο Κούγκι με πέντε άνδρες, το πιθανώτερον, διότι λέγεται και δια περισσοτέροπυς ή ολιγώτερους. Την πρωίαν της επόμενης της εκκενώσεως του Σουλίου πήγε στο Κούγκι ένας χριστιανός γραμματικός του πασά, γυιος πασά που είχε σώσει τον Αλή, τότε που ήταν απλός κλέφτης αρχηγός καταδιωκόμενος από του Κουρτ Πασά και λεγ’οταν Αλή Μπέης. Ο γραμματικός συνοδεύετο από μερικούς στρατιώτες, τρεις κατά τας βασιμωτέρας πληροφορίας. Τα περί μεγάλου αριθμού εχθρών, πεσόντων στο Κούγκι είναι θρύλος.
+Βασίλη Π Παυλίδη
Αντιγραφή Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Τσικνοπέμπτη στην Παραμυθιά

Ήταν γύρω στα 1950-1952.
Όπως καταλαβαίνεται οι παραμυθιώτες όπως και όλοι οι Έλληνες ηθέλαν να ξεσκάσουν και να ξεχάσουν.Ήθελαν να νοιώσουν ελεύθεροι.
Εννιά χρόνια ήταν στους δρόμους, και κύβουνταν στα ποτάμια, στα δάση,και στις σπηλιές.
Τώρα είχαν κάθε λόγο μετά από τόσες πίκρες, τόσες μπόρες τόσους θανάτους να χαρούν. Να ζήσουν.
Αποκριές. Ξανά στην κάτω γειτονιά από καιρό κάνανε τον Ιούδα, ετοίμαζαν με πολύ προσοχή τον καρνάβαλο που θα τον έκαιγαν μετά το τέλος της Τυρινής και αφού είχαν γλεντήσει στις τζοραμπίνες.
Στη δική μας γειτονιά από μέρες είχαμαν όλοι έτοιμα τα γκαρμούσια, τα πουρνάρια και κάποια χοντρά και ξερά κλαδιά από τα κυπαρίσσια.
Η μάνα μου είχε έτοιμη τη στάχτη και το πετρόλαδο. Έπρεπε και φέτος να έχουμε τη μεγαλύτερη φωτιά να τους περάσουμε όλους.
Σήμερα, όταν λέμε τσικνοπέμπτη, εννοούμε, ψησταριά, πα’ι’δάκια, μπριζόλες, λουκάνικα.
Αυτά τότε δεν υπήρχαν. Το κρέας για κάθε σπίτι ήταν μισό κατσίκι, ή ένα ποδάρι γίδα. Μα τα άτομα σε κάθε σπίτι ήταν πάνω από δέκα.Έτσι έπρεπε να έχουν πλούσιο το τραπέζι μα σύφερτο όπως έλεγαν.
Το κρέας βράζονταν για να γίνει πίτα, γκιουβέτσι, στιφάδο κλπ.
Σε πολλά σπίτια το κρέας ήταν μια κότα ή ένας κόκορας. Κότα πίτα το Γενάρη κόκορα τον Αλωνάρη [Ιούλιο] λέει ο λαός μας.
Πώς όμως τσικνίζουνταν τότε αφού δεν έψηναν πα’ι’δάκια λουκάνικα και μπριζόλες;;
Θα σας φανεί παράξενο, θυμάμαι τη μάνα μου και τη γιαγιά μου, να βράζουν το κρέας για την πίτα,να βράζουν και την κότα για το πιλάφι και άφηναν το κρέας να αρπάξει λίγο να τσικνιστεί. Βέβαια ήταν και οι πίτες που θα πλούτιζαν το τραπέζι μας. Έκαναν πίτες, σπανακόπιτα, πρασόπιτα, κολοκυθόπιτα,και γαλατόπιτα ή γαλακτομπούρεκο.
Για να τσικνίσει το σπίτι να μοσκοβολήσει, άφηναν το κρέας να αρπάξει λίγο,ακόμη πέταγαν μικρά κομματάκια κρέας στο τζάκι πάνω στη χόβολη και μας έδιναν από ένα μικρό κομμάτι σε μας τα παιδιά να φύγουμε από τα πόδια τους. Και φεύγαμε, παίρνοντας χαρτοπόλεμο και σεμπαντίνες, τις μάσκες μας που τις λέγαμε προσωπίδες και ήταν αγοραστές και τις άλλες που τις κάναμε εμείς από χαρτί ζωγραφιστό.. Κράταγαν όμως και λίγο κρέας στα κάρβουνα για τις τσούπρες. Η Γιωργίτσα δεν το έτρωγε και το τρώγαμε εμείς.Εβαζε η μάνα μου και έκανε μικρά τυροπιτάκια για τους βιαστικούς. Μοσκοβόλαγε το σπίτι από τις μυρουδιές. Στολίζαμε μόνο εμείς τα παιδιά με μάσκες που τις κάναμε εμείς.
Η μάνα μας φώναζε,,, όξω το χαρτοπόλεμο διαόλοι,θα σας βάλω να τον μαζέυετε σαν τις φακές διαόλοι έ διαόλοι.
Η γιαγιά έκανε το Σταυρό της και έλεγε Κύριε Ελέησον, Κύριε ελέησον, μη τον λες νυφούλα μου έρχεται άμα τον λες.
Η μάνα μου γέλαγε ανοιχτόκαρδα. Στο πατρικό της όλοι έβριζαν και ας είχαν και δικιά τους εκκλησιά τον Άγιο Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη. Χούγια ήταν.
Αυτό ήταν λοιπόν το τσίκνισμα,το άρπαγμα του κρέατος στην κατσαρόλα.Η Τσικνοπέμπτη όμως είχε και πολύ γλέντι. Άμα άρχιζε το φαγητό από την κότα με το ρύζι γιουβέτσι που το έκαναν στη γάστρα και δίπλα κομμένη η κρεατόπιτα, με τον κρόθο της, η πιο μυρωδάτη πίτα που την έκανε η γιαγιά μας η Ελένη.
Ήταν σε τόσα κομμάτια κομμένη όσα η οικογένεια και οι επιστέπτες. Δίπλα στη φωτιά ήταν το τηγάνι που τηγάνιζε αυγά με συκωτάκι κατσικίσιο.
Το συκώτι της κότας και τον μπόμπο τα τρώγαμε εμείς ψημένα στη χόβολη.
Η γιαγιά έβαζε κοντά στους άνδρες μεζέδες για το κρασί τυρί αυγά, ελιές.
Εμείς στο σπίτι μας δεν πίναμε πολύ. Μια νταμιζάνα πέντε οκάδες κρασί μας έφτανε όλες τις αποκριές και περίσευε.
Αυτό που περίσσευε η γιαγιά το έκανε ξύδι. Του έριχνε μέσα ένα κλωνάρι ξερό από κέδρο, ή κεδρομπούμπουλα και δαφνοκούκουτσα του έβαζε μια γάζα για σκέπασμα και έμενε να παίρνει αέρα.
Αυτά τα ξύδια ήταν τόσο δυνατά που για να τα βάλεις στη σαλάτα έπρεπε να τα αναλύσεις με νερό ένα προς πέντε.
Την Τσικνοπέμπτη δεν τρώγανε μόνο, γλεντούσαμε, χορεύανε και μάλιστα τραγούδια αποκριάτικα, όπως τη Μαλάμω, στις Ακρίβειας τον καιρό, τη Διαμάντω, όταν ήμουνα παιδί,κλπ..Όταν εμείς φεύγαμε για παιχνίδι λέγανε και άλλα που εγώ δυστυχώς δεν τα γνωρίζω.
Το γλέντι κρατούσε ως αργά το βράδυ που θα πέφταμε για ύπνο.
Την Κυριακή θα τρώγαμε πάλι κρέας ήτανε της Κρεατικής.
Και την άλλη Κυριακή θα ήταν το τέλος της Αποκριάς η Τυρινή με τις Τζοραμπίνες και το τραπέζι γεμάτο με λογιών λογιών τυρόπιτες και λαχανοπιτες γαλατόπιτες, λαχανοντολμάδες ορφανούς, και την άλλη μέρα η Καθαρά Δευτέρα.
Απο δω αρχίζει η νηστεία μας.
Μα και η καθαρά Δευτέρα, μες το γλέντι είναι. Εδώ στο τραπέζι υπάρχουν ακόμη κάποια φαγητά όπως σπανακόπιτα χωρίς τυρί, λουκουμάδες και μπακλαβάς με λάδι και φυλλο σπιτικό.
Μετά από τις αποκριές η Καθαροδευτέρα είναι η αρχή της νηστείας για το Άγιο Πάσχα. Τότε νέοι μου, να μην ξεχνάμε αυτή η κατανάλωση κρέατος γίνονταν με πολύ ενθουσιασμό αλλά και οι νηστείες με πολύ σεβασμό.
Πριν από λίγα χρόνια κρέας έτρωγαν Χριστούγεννα, Πάσχα, Αποκριές, γάμους, γιορτές και πανηγύρια.
Σήμερα όλη την ώρα οι άνθρωποι τρώμε κρέατα και έχουμε φθάσει στο σημείο να θεωρούμαστε χαζοί ή δεν ξέρω τι άλλο, οι άνθρωποι που νηστεύυν, οι άνθρωποι που τρώνε λίγο κρέας.
Η ζωή μας άλλαξε,πολύ. Αλλάξαμε και μεις, κρατάμε ότι μας αρέσει και πετάμε όλα τα άλλα κλπ.
Βέβαια όλοι μας γνωρίζουμε το σωστό, όμως γίναμε άνθρωποι χωρίς εγκράτεια και πολλές φορές χωρίς αρχές. Κάνουμε επιλογή, αυτό ναι, το άλλο όχι, τα παλιά, Α΄αυτά καλά είναι μόνο για το γλέντι. Το σωστό μας ξενίζει.Εμείς γίναμε μοντέρνοι. Κάνουμε το σταυρό μας μα να φοβόμαστε να δείξουμε τα πιστεύω μας. Γιατί τώρα πολλοί έχουν άλλα ποστεύω και τα δικά μας τα παλιά της σχωρεμένης είναι για πέταμα…
Η γιαγιά μου μια απλή αγράμματη γυναίκα, μαθημένη όμως στη σκληρή ζωή του χωριού, που παντρεύτηκε τον παππού μου το 1911 και τότε στο γάμο της ήταν τούρκικο. Έτσι ο παππούς μου όπως και όλοι οι άνδρες του χωριού μας και οι γυναίκες, ήταν στην υπηρεσία του Ηπειρωτικού Κομιτάτου.
Ήταν έτοιμοι να θυσιασθούν για την πατρίδα, για τη λευτεριά.
Το όνειρό της γιαγιά μου ήταν να γεννήσει τα παιδιά της σε πατρίδα ελεύθερη. Και ο Θεός την αξίωσε. Το πρώτο της παιδί ο πατέρας μου γεννήθηκε το 1915. Έλεγε αυτή η αγράμματη γυναίκα κάτι που είχε ακούσει από τη μάνα της. Η αμαρτία γεννάει το θάνατο.
Η γιαγιά μου δεν μπορούσε να καταλάβει πιο θάνατο. Το θάνατο της ψυχής; Η γιαγιά μου πίστευε πως γεννάει τον σωματικό θάνατο.
Τη θυμήθηκα για πρώτη φορά όταν ήρθε στον κόσμο το έιτζ.Και το έιτζ ήταν η πληρωμή της αμαρτίας.Τότε ήταν ο Θάνατος.
Τότε λοιπόν ο κόσμος ζούσε χωρίς πολλές απαιτήσεις χαίρονταν τα παιδιά τους και με προσοχή άκουγαν αυτούς που ήξεραν λίγα γράμματα περισσότερα. Ναι η Τσικνοπέμπτη όπως και οι Αποκριές είναι αρχαία Ελληνικά έθιμα όπως έλεγε ο παππούς μας, που τα μετέφεραν και στη δική μας θρησκεία.Ας τη χαιρόμαστε.
Χρόνια πολλά καλές Αποκριές και καλή σαρακοστή.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Σαμουήλ

+Βασίλη Π Παυλίδη
Ο Σαμουήλ θεωρών την καθολικήν των μουσουλμάνων κίνησιν, αναπετάνυσιν το λάβαρον επί του κωδωναστασίου της Αγίας Παρασκευής, ο δε σταυρός, κυματίζων εις τον αέρα αγγέλει εις το Σούλι της μάχης έναρξιν.
Εξέρχεται ο Φώτος του φρουρίου επί κεφαλής εκατόν πεντήκοντα ανδρών και η Χάυδω βαλούσα τρομεράν κραυγήν, άρχεται της μάχης διαπεράσασα τον χιλίαρχον δια σφαίρας.[χιλίαρχον εννοεί στρατιωτικόν βαθμόν των τούρκων αντιστοιχούντα προς τον συνταγματάρχην και καλούμενον μπίμπασην] .
Έκαστος σουλιώτης ανατρέπει ή τραυματίζει ένα τούρκον, τα δε κύματα των επτά όλας ώρας διαδεχόμενων αλλήλοις εχθρών, δεν επιτρέπουσι πλέον τοις Χριστιανοίς να μεταχειρισθώσιν τα καίοντα εκ της βίας του πυροβολισμού τυφέκια και ως εκ τούτου εξακολουθούσιν αυτοί μαχόμενοι δια λίθων.
Η του φρουρίου φρουρά αφικνείται προς βοήθειαν αυτών, κατακρημνίζουσα βράχων αποσπάσματα και κλάδους δένδρων και δένδρα όλα αναγκάζουσα ούτω στους άπιστους, ατάκτως αποσυρθώσιν.
Μάρτυς ο Αλής της ήττης των εαυτού, απωλέσας επτακοσίων των διαπρεπεστέρων αυτού στρατιωτών, τρέπεται της προς Ιωάννινα άγουσαν, διατάσσων τον Βελήν να συνεχίσει τον πόλεμον και ενεργήσει όπως εσκέπτερτο.Οι σουλιώται εξ ων μόνον δέκα και τέσσαρες ετρώθησαν, οκτώ δε άνδρες και δυο γυναίκες εφονεύθησαν εκ της εκρήξεως επανέκαμψαν εις το φρούριο της Αγίας Παρασκευής, αλλά προσβλέποντες σαφώς ότι τοιαύτη νίκη εις ην κατάστασιν κατήντησαν δεν ήτο ει μη αναβολή της αναποφεύκτου αυτών εξοντώσεως.
Αυτή ήταν η τελευταία μάχη στο Σούλι, ένδοξη όπως οι προηγούμενες, ίσως και ενδοξότερη, διότι επετεύχθει δια πεινώντων , ρακένδυτων και ασθενούντων μαχητών. Ο Ύμνος τον οποίον έγραψεν ο Μπουκεβίλ δια την μάχην είναι δίκαιος, αν και κατά την γνώμη μου, εις την εν γένει τακτικής των σουλιωτών ενισχυομένην και υπό της τοπογραφίας του Σουλίου σφάλει ο Μουκεβίλ σε δυο σημεία.
Για της αντιγραφή Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Aς θυμηθούμε κάτι από τα παλιά Σούλι αγώνες

Από το βιβλίο του Βασίλη Π Παυλίδη ΄΄ΣΑΜΟΥΗΛ΄΄
Εκδοση 1972,σελίδες 130

Οι σουλιώτες είχαν χάσει τα σπίτια τους κατά τα εννέα δέκατα. Όσα έμεναν στην Κιάφα ήσαν νεκρά ζώνη και από τα πυρά του εχθρού. Μόνο πενήντα σπίτια έμεναν στον Αβαρίκο, αλλά καλού -κακού οι οικογένειες κατέβηκαν χαμηλώτερα στα Χωνιά στις σπηλιές.
Έχασαν και το νερό, τα περίφημα πηγάδια του Σουλίου ήσαν στα χέρια των τούρκων. Όσες οικογένειες δεν πρόφτασαν να πάνε στα Χωνιά, έμειναν είτε στην Αγία Παρασκευή, είτε σε κοιλότητες που τις ενίσχυσαν με ξερολιθιές και έφερναν νερό είτε από τις κοιλότητες των βράχων, είτε κουβαλώντας με βαρέλες από τον μύλο του Ντάλα, ανεβοκατεβαίνοντας δρόμους που είναι μόνο για τα κατσίκια. Δια τούτο η ιστορία φέρει κατοπινές μεγάλες επιθέσεις του Βελή κατά του Κουγκίου, της Κιάφας και του Μύλου Ντάλα εις τας οποίας οι σουλιώτες αντέστησαν επιτυχώς συντρίψαντες αυτάς και προκαλέσαντες εις τους τούρκους απώλειαν τετρακοσίων νεκρών μόνον.
Ακατάβλητοι λοιπόν οι Σουλιώτες, με όλη τη δεινή θέσι τους, ακατάβλητος και ο καπετάν καλόγερος, ή μάλλον ο ακατάβλητος Σαμουήλ τους θέρμαινε με την φλόγα της ψυχής τους
Έλεγε, έλεγε,προφήτευε. Στην απελπισία τους οι σουλιώτες είχαν για στήριγμα τις προφητείες του για ΄ενα καλύτερον αύριον. Μπορεί να ήσαν αφελή, ανόητα, ψεύδη,όμως έπεφταν σαν βάλσαμο στις φλογισμένες ψυχές. Νηστικοί, άστεγοι, κρυοπαγημένοι, οι σουλιώτες κρατούσαν καλά.
Συνέχιζαν όμως τις διαπραγματεύσεις για την παράδοση του Σουλίου. Επειδή δε μέσα στο Κούγκι και στα πέριξ αυτού ήσαν κυρίως Τζαβελαίοι και φίλοι των Τζαβελαίων και αφού σε όλες του τις επιθέσεις έχανε το άνθος των αρβανιτάδων του, ζήτησε από τον πατέρα του να στείλει τον Φώτο Τζαβέλα να διαπραγματευθεί, διότι μόνος αυτός μπορούσε να τους πείσει να καταθέσουν τα όπλα.
Βγήκε από τη φυλακή ο Φώτος, πήγε στο Σούλι, συννενοήθηκε με τους πατριώτες του και μετά πήγε στην Πάργα, όπου όμως έτυχε ψυχράς υποδοχής εκ μέρους των πρώην φίλων του. Άλλο πράγμα να σε βλέπουν σαν πελάτη που ψωνίζει και άλλο σαν πρόσφυγα που έρχεται να μοιρασθεις το σπίτι τους και το ψωμί τους.
Ξαναγύρισε αποθαρρυμένος στο Σούλι.
Εν τω μεταξύ κατέφθασε στο πολιορκητικό στρατόπεδο ο ίδιος ο Αλήπασας και διέταξε γενική επίθεσι, να λύσει το πρόβλημα με το σπαθί. Υπέστη όμως ήτταν και ξανάφυγε για τα Γιάννενα παραγγέλων τον Βελή να καταλάβει το Σούλι δια διαπραγματεύσεων. Ιδού πως περιγράφει ο Μπουκεβίλ αυτήν την τελευταία επιτυχία των θεονήστικων και ρακένδυτων, κρυολογημένων και ασθενούντων, αλλά πάντα ακατάβλητων σουλιωτών
+Βασίλης Π Παυλίδης
για την αντιγραφή Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

TRAMP ο νέος αμερικανός πρόεδρος

Αλήθεια σας λέω ότι γνωρίζω για τον Τραμπ τον πρόεδρο των ΗΠΑ είναι αυτά που λένε τα ΜΜΕ της Ελλάδας μας και όσα αυτά τα μέσα μεταφέρουν από το εξωτερικό.
Εγώ όμως αυτά τα μέσα δεν τα εμπιστεύομαι καθόλου.
Στα χρόνια που πέρασαν δημιούργησαν σκάνδαλα που δεν υπήρχαν. Σκέπασαν σκάνδαλα που υπήρχαν και έγλυφαν κανένα κοκκαλάκι.
Δεν ήταν καλοί δημοσιογράφοι που θα θέλανε να πούνε την αλήθεια;
Ήτανε.
Αφού ήτανε γιατί δεν την είπανε;
Που να την πούνε που οι ιδιοκτήτες τους έδιωχναν πριν βγάλουν άχνα.
Έτσι είμασταν με το Γιώργο του λεφτά υπάρχουν.
Θέλαμε ευρώ κι ελιά και Γιώργο βασιλειά, συγνώμη πρωθυπουργό ήθελα να πω.
Έτσι με to ψέμα και την απάτη αρπάζουν την εξουσία και ζουν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα.
Άκουσα όμως το εξής από την Αμερική.
Γνωστός Αμερικάνικος οίκος που πωλεί τέχνη, έβαλε προς πώληση μια μαρμάρινη σαρκοφάγο 400 κιλών που ο οίκος είχε από ιδιώτη. Η αρχική τιμή 500.000 δολάρια. Η σαρκοφάγος που δεν είναι ολόκληρη είχε αγοραστή από τη Θεσσαλονίκη για 45.000 ευρώ.
Μαθαίνει ο Τραμπ και ρωτάει να μάθει πως αποκτήθηκε η συγκεκριμένη μαρμαρόγλυπτη σαρκοφάγος που στην εξωτερική της πλευρά έχει εικόνες από τον τρωικό πόλεμο.
Μούγκα.
Ειδοποιήθηκε η Ελληνική ομογένεια. Σταμάτησε ο Πρόεδρος Τραμπ την εκποίηση και το αντικείμενο που ανήκει στην Ελλάδα θα επιστρεέψει και θα βρει χώρο έκθεσης στο μουσείο της Ακρόπολης.
Δεν μίλησε κανείς.
Την ίδια εντολή έδωσε και για κάποια αντικείμενα από το Ιράν.
Πρόεδρε Τραμπ σε ευχαριστούμε. Οι κλέφτες των αρχαιοτήτων μας με παράνομες ανασκαφές στον Βο παγκόσμιο πόλεμο φίλοι μας γερμανοί τα κρατούν, κι ας είναι κλεμμένα όπως το δάνειο το αναγκαστικό όπως τις επανορθώσεις και όλα τα άλλα που χρωστάν στον τόπο ετούτο.
Όλα τα μουσεία του κόσμου είναι γεμάτα με αρχαιότητες άλλων λαών. Δεν ζητάμε τα πάντα όμως κάποια που είναι σημαντικά για όλον τον κόσμο. Είναι δυνατόν να λείπει η Αφροδίτη της Μήλου, οι Καρυάτιδες από την Ακρόπολη κλπ;
Πρόεδρε σε ευχαριστούμε.
Δεν γνωρίζω τι λένε τα μπουκωμένα ΜΜΕ για σένα εγώ ξέρω πως δείχνεις αγάπη για τον λαό σου και σεβασμό για τους άλλους λαούς.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά