Τα δάση που φυτέψαμε εμείς

Μεγάλωσα στην πατρίδα μου την Ήπειρο, στην πόλη της Παραμυθιάς και στα γύρω της χωριά.
Ήταν τότε μετά τον πόλεμο.
Τότε δεν θα βλέπατε χαρούμενους ανθρώπους, γελαστους.
Θα βλέπατε ανακουφισμένους ανθρώπους που ύστερα από τόσα χρόνια, εννιά το όλον, έτρωγαν γλυκό ψωμί Είχε φύγει ο φόβος, και το ψωμί έγινε γλυκό στο στόμα τους.
Σε πολλά σπίτια, έλειπαν τα παιδιά τους, οι γονείς ,τα αδέλφια τους.Είχαν πάει στο πάνθεο των ηρώων. Και ήταν πολλοί.
Όμως τα μικρά παιδιά της γειτονιάς, τα παδιά, τούτα τα ακούν, τα νοιώθουν, μα δεν τα καταλαβαίνουν.
Τότε τα παιδιά, είχαν την ξεγνοιασιά που τους δίνει η ηλικία τους, αλλά και το παιχνίδι στο ύπαιθρο.
Τότε στα χωριά μας, γύρω από την πόλη μας ως τα πλάγια των βουνών ήταν άδενδρα, με μεγάλες θεόρατες πέτρες. Οι πέτρες βράχοι,στα μάτια μας ήταν σαν βουνά μεγάλα. Πολλές πέτρες ήταν και μέσα στην πόλη μας.Πολλές φορές άκουγα να λένε οι μεγάλοι. Αχ μωρές δόλιες κυράδες, με κανέναν πάγο, θα μας έρθουν στα κεφάλια.
Και συμπλήρωναν όλες μαζί, να μην δουν χα’ι’ρι και προκοπή, κακός νταμπζιάς να τους βαρέσει.
Εμάς δεν μας βάραγε κανείς, κι αυτόν τον νταμπτζιά δεν τον γνωρίσαμε ποτές.
Εγώ πάλε θες γιατί ήμουν σκάνταλο κατά τη θεία τη Γιωργίτσα, θες γιατί ήμουν άγγελος κατά τον παππού έιχα μια απορία που κανείς όσο ήμουν μικρή δεν μου την έλυνε.
Γιατί εμείς και πολλοί παραμυθιώτες είχαμε υπέροχα περβόλια με δέντρα; Γιατί αυτά δεν τα είχε ο κάμπος μήτε το βουνό μας ο Γκορύλας που σήκωνε το ανάστημα του τόσο ψηλά που να αγναντεύει τη θάλασσα.
Γιατί τα ξωτικά και οι νεράιδες του, κρυμμένες στις σπηλιές, σαν έβγαιναν τα βράδυα και στήνανε χορό θέλαν να βλέπουν και τη θάλασσα να μιλούν με τους γλάρους και τους φάρους.
Πολλές φορές μάγευαν και κανένα παλληκάρι σαν το έβρησκαν τη νύχτα μοναχό να παίζει στη φλογέρα του πανέμορφους μαγικούς σκοπούς.
Και τότες τα παλιά τα χρόνια, πολλά παληκάρια σαν έβλεπαν τις νεράιδες τις αγάπαγαν και κόλπα έκαναν πολλά για να τις αποκτήσουν.
Εγώ το έψαχνα το θέμα, μα δεν, στούρνος, μέχρι που άκουσα την γιαγιά μου πάλε να καταριέται κάποιους να τους βαρέσει κακός νταμπτζιάς.
Και ρώτησα ποιοι είναι γιαγιά μου;
Οι εχτροί τσαντούλα μου, οι ξορκισμένοι, έκαψαν τρεις βολές τα χωράφια τα δένδρα, τα καλύβια τις εκκλησιές και τα σπίτια των χωριών μας.
Πήγες στην Πάνω Σέλλιανη με τον πατέρα σου; τι είδες;
Το χωριό γιαγιά μου το έκαψαν και το βομβάρδισαν οι γερμανοί, είπε ο πατέρας μας, και αυτοί οι γερμανοί, ήταν εχθροί μας.
Έτσι είναι, μου είπε η γιαγιά και ξανάβριζε τους ξορκοσμένους.
Και νόμισα πως αυτοί οι εχθροί μας σκότωσαν και τον θείο μου τον Μήτσιο και δεν ξαναρώτησα.
Τότε όλα τα παιδιά του σχολείου φυτεύαμε από ένα δένδρο που το ποτίζαμε ένα χρόνο.
Το δένδρο, μας το έδινε δωρεάν το δασαρχείο. Είχαμε δασαρχείο στην πόλη μας.
Αυτά μεγάλωσαν. Και άλλα στόλισαν δημόσια κτήρια όπως σχολεία και άλλα. Μας έδωσαν δε και το υπέροχο δάσος του Γαλατά.
Και πέρασαν τα χρόνια και μεις γεράσαμε και αποχτήσαμε παιδιά κι εγγόνια.
Το δάσος στέκει περήφανο και μεις καμαρώνουμε.
Οι πλαγιές του βουνού παρά την ξύλευση έχει ωραία δάση, ενώ οι πλαγιές προς την ανατολή είναι γεμάτες πυκνά δάση έλατοδάση.
Όλες οι πλαγιές προς τη δύση, έγιναν ελαιώνες. Πριν έρθουν όμως οι τρισκατάρατοι στην πατρίδα μας,όλος ο κάμπος και οι πλαγιές ήταν κατάφυτες….
Γιατί τότε ο κάμπος αυτός από την Γλυκή, μέχρι την Παραμυθιά, ήταν ένας τεράστιος ελαιώνας.
Τώρα τι με έπιασε.Ξέρω και γω; Φοβάμαι για τον τόπο μας.
Όσα κάναμε με κόπο με στοργή για να γίνει το δάσος μας, να γίνουν τα δένδρα μας, θα γίνουν στάχτη. Σε λίγο δεν θα υπάρχουν.
Έκλεισαν συμβόλαιο πώλησης οι ανάξιοι που μας κυβερνούν να χαρίσουμε τον υπόγειο πλούτο μας σε μια εταιρεία.
Θα δώσουν λέει δουλιές.
Για τις δουλειές που θα κλείσουν δεν μας λένε τίποτε.
Αφού τα φουρνέλα θα μπαίνουν κάθε εξήντα μέτρα τι θα μείνει από άγρια ζωή στον τόπο μας.
Όταν λείψει η άγρια πανίδα σε λίγο θα λείψει και η κτηνοτροφία.
Μα θα υπάρχει η κτηνοτροφία μας λένε, ναι αυτή των ζώων, που εκτρέφονται όπως σε χώρες της Ε.Ε.ακούνητα.
Μα εμείς θέλουμε τα δικά μας ελεύθερα ζώα που θα τρων βότανα και μυρωμένα χόρτα που θα περπατούν που θα είναι φυσιολογικά μεγαλωμένα.
Δεν θέλουμε να τρώμε κάθε μέρα κρέας. Θέλουμε όλα να έχουν τη γεύση τους.
Μα θα γίνουν και τα λάχανα δηλητήριο. Το τσάι του βουνού δεν θα μας συντροφεύει τα βράδυα του Χειμώνα.
Και με την αποψίλωση, δάση γιοκ.
Οι εταιρείες δεν τα θέλουν.
Δεν θέλουν δάση, δεν θέλουν τη ζωή, δεν θέλουν λουλούδια και ζώα άγρια και ήμερα.
Τι θέλουν;
ΛΕΦΤΑ
Και τα καμπαναριά στις εκκλησιές, θα μείνουν ορφανά από τα λελέκια τους.Και τα λελέκια χωρίς τους φίλους τους τα χελιδόνια…
Παιδιά χαρούμενα δεν θα τραγουδούν.
Λέλεκα χατζή- χατζή, πούντα χίλια πρόβατα;
Κάτω στα λακκώματα. Τρώει ο λύκος χαίρεται και η αλεπού μαραίρεται…
Και κείνα τα σπουργίτια, οι κοκκινολαίμηδες, τα αηδόνια, οι καρδερίνες, τα κοτσύφια, όλα θα χαθούν στο μνημείο των Ευρώ κακή του ώρα.
Θα αρχίσουν από το Ζάλογγο οι εξορύξεις, μετά δίπλα στη Βροσύνα, Πολύδωρο κλπ.
Τυχαία άραγε που πεθαίνουν τα πλατάνια τα θεόρατα του Καλαμά; Αυτά που έκρυβαν τις αχτίνες να διαβούν…

Και ξύπνησαν, οι γίγαντες, σηκώθηκαν περήφανοι, λάμπουν στα χρυσά ντυμένοι περήφανοι και όπως νομίζουν παντοδύναμοι…
Ποθούν να μας αρπάξουν την Περσεφώνη και την Δήμητρα. Είναι δυνατοί λάμπουν και προσδοκούν να κάνουν τρύπες να φτάσουν στον ΑΔΗ… να βάλουν σκάλες, βαθειά στη γη. Ακόμα υψώνουν κι άλλες να φτάσουν την Δωδώνη,και άλλες να φτάνουν στα ουράνια,να αρπάξουν τις δικές μας θεές, Μάνα και κόρη, να τις κλείσουν στα παλάτια τους
Ξεχνούν πως η Πίνδος και η Δωδώνη είναι η περιοχή του Διός η ΑΠΕΙΡΟΣ ΧΩΡΑ.
Ας γυαλίζουν τα κοντάρια τους κι ας ετοιμάζουν τα όπλα τους τα μυστικά, ο Οδυσσέας είναι εδώ.Ακόμη το όπλο του υπάρχει. Η Πημελόπη και κείνη είναι εδώ…
Οι μνηστήρες θα φύγουν νικημένοι.
Δεν έχουμε όπλα σαν τα δικά τους.
Έχουμε όμως τα όπλα, όλα όσα μέσα στο χρόνο μας άφησαν οι αγωνιστές της λευτεριάς μας.
Αγάπη για τον τόπο μας. Αγώνα χωρίς τέλος. Και ψηλά το κεφάλι.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Σε λίγο θα πούμε,΄΄ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙΡΟΣ΄΄

Ας σώσουμε την Ήπειρο.
Ας βάλουμε όλοι μια λεζάντα, σε κάθε ηλεκτρονικό μέσο που χειριζόμαστε ΄΄
΄΄ΣΩΣΤΕ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ΄΄
΄΄Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΘΑ ΧΑΘΕΙ΄΄
Αγαπημένοι φίλοι που με τιμάται με την παρουσίας σας στο ΧΕΙΜΑΡΡΟ μου, από εκτίμηση, αγάπη ή συνήθεια σας ευχαριστώ πολύ.
Σήμερα φίλοι μου η Ελλάδα ολόκληρη χάνεται.
Σε ένα μήνα δεν θα λέμε πως δεν υπάρχει καιρός….
Τα υποθηκευμένα σπίτια άρχισαν να περνάν στα ξένα FANS.
Τώρα γίνονται κάποιες κινήσεις,από τον λαό.
Μακάρι να πετύχουν. Έβαλαν λέει και όριο τις 300.000 ευρώ…η κυβέρνηση των ανικάνων. Ταλέντο που έχουμε όλοι μας, όταν για πολλά χρόνια στέλναμαν στην βουλή των Ελλήνων ότι χάλια είχαμε και έχουμε, σε πολιτικούς,,….
Αύριο όπως γνωρίζετε θα πάει στις 150.000 το άρπαγμα των σπιτιών και μετά στις 50.000 ευρώ.
Είναι η προεργασία της πλήρους υποδούλωσης των Ελλήνων.
Σήμερα όμως γίνεται και κάτι χειρότερο.
Πούλησαν τα παιδιά του πολιτικού μας κόσμου, όλων των αποχρώσεων πλην΄΄ ΚΚΕ νομίζω, αφού αυτοί δεν κυβέρνησαν. Αν και οι συνδικαληστές τους τα ίδια( σκ ) με τους άλλους ήταν΄΄΄΄ πούλησαν λοιπόν τον υπόγειο πλούτο της χώρας μας.
Έδωσαν τα πετρέλαια Ιονίου και Ηπείρου για 130.000.000 δολάρια ή ευρώ το χρόνο….
Με τον τρόπο αυτό θα καταστρέψουν το τουρισμό, την γεωργία την κτηνοτροφία.
Φυσικά όπως και τον καιρό των Ολυμπιακών Αγώνων στα εργοτάξια της άντλησης του πετρελαίου θα εργάζονται μετανάστες από τις χώρες που μας ήρθαν μέσα από την τουρκία με τις ευλογίες της Ε.Ε και φυσικά έχουν διαφορετική κουλτούρα και πολιτισμό.
Επειδή κάνουν και 10 παιδιά ο κάθε ένας, καταλαβαίνετε ότι ελληνόπουλα δεν θα μπορούν να ζήσουν πια στην πατρίδα τους.
Ζητάμε πρώτον από όλους σας να μάθετε τους προδότες.Βουλευτάδες και δημαρχαίους..
Δεύτερον να δείτε με πόση μαεστρία προετοίμαζαν την σκλαβιά μας κάποιοι.
Σήμερα κανένας δεν πρέπει να μείνει ανενεργός,.
Χάνεται η πατρίδα μας. Αν χαθε ή η Ήπειρος και η Θράκη τι θα μείνει;
Αυτοί που νομίζουν πως είναι θέμα μόνο δικό μας, κάνουν λάθος.
Στην Ήπειρο λέμε, πως αν του δώσεις το δάχτυλο, θα σου κόψει το χέρι και μετά θα σε φάει όλον.
Σε κάθε σπίτι Ηπειρώτικο υπάρχουν ιστοσελίδες, f/b, τουίτερ, ή Googl +
Αντί όλοι οι πατριώτες να βάζουμε φωτογραφίες όμορφες από το παρελθόν, ΄΄που είναι παρελθόν΄΄,,,ας φροντίσουμε να έχουμε και μέλλον.
ΜΕΛΛΟΝ θα έχουμε όταν υπάρχει ο πνεύμονας Ήπειρος.
Όταν υπάρχουν τα χωριά μας. Και όχι μόνο αντλίες πετρελαίου και μετανάστες που θα εργάζονται εκεί και που κι αυτοί αναλώσιμα υλικά θα είναι.Απλά σήμερα δεν το γνωρίζουν. Νομίζουν πως είναι σε παράδεισο…
Εκείνοι που φταίνε, είναι οι μικροπουλητές που πούλησαν χωρίς να ΄΄γνωρίζουν!΄΄ τις επιπτώσεις.
——
Δεν είμαστε μεγάλη θάλασσα να κάνουν την άντληση.
Δεν είμαστε έρημος για να μην ενοχλούν.
Δεν είμαστε στέπα ούτε απέραντες έρημες εκτάσεις ψύχους.
Δεν είμαστε Β Πόλος ακατοίκητος.
————————————————
Είμαστε ο πνεύμονας της Ευρώπης.
Είμαστε η πηγή της Ελλάδος σε νερό.
Έχουμε κτηνοτροφικές μονάδες και γεωργικές.
΄Έχουμε τουρισμό.
Κάποιοι εκεί στην Παραμυθιά στέλνουν αγροτικά προ’ι’όντα, ελιές, λάδι, τυροκομικά, λαχανικά βιολογικά, σε όλον τον κόσμο. Η ΔΩΔΩΝΗ έφτασε ως την Σιγγαπούρη που τα 250 γραμάρια φέτας,έχουν 16 ευρώ..τα βότανά μας έφτασαν παντού σε όλον τον κόσμο.
Σήμερα που η Ήπειρος αρχίζει να ζωντανεύει, που οι νέοι μας που γύρισαν πίσω δημιουργούν,, σήμερα εμείς θα αφήσουμε να τη ρημάξει η παραγωγή του πετρελαίου.
Όλη αυτή η πανίδα των άγριων ζώων ή χλωρίδα σπάνιων βοτάνων δεν θα υπάρχει θα δηλητηριάσθει, θα χαθεί για το τίποτε;;;
Ήπειρος χωρίς δάση, χωρίς κάστρα, εκκλησιές, πηγές, Αχέροντα Αχερουσία,λίμνες ποτάμια, και άγρια ζώα από την αρκούδα μέχρι το ζαρκαδάκι με τα μεγάλα αθώα μάτια το πονηρό σκιουράκι, θα χαθούν. Και ότι χάνεται δεν έχει γυρισμό.
Όλοι μαζί μπορούμε να σταματήσουμε έστω και την τελευταία στιγμή την καταστροφή την ολοκληρωτική
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Το κρυφτό

Όταν η εξουσία γίνεται χαβαλές.
Σήμερα που όλη η Ήπειρος αγωιά όλες οι αδελφότητες και τα σωματεία της Ηπείρου, δεν υπάρχουν πουθενά. Κρύβονται; Ελάχιστες φάνηκαν δειλά, μεγάλη απούσα η ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΔΙΑ. Μας είπαν ότι έκαναν δυο ημερίδες, ανακοίνωση έκαναν με τα πορίσματα; Θέσεις πήραν; Πόσοι ψήφισαν υπέρ και πόσοι κατά; Δυστυχώς δια της πλαγίας οδού απουσιάζει από το μεγάλο πρόβλημα της εξόρυξης πετρελαίων.Εμείς τα άτομα που είμαστε από όλα τα κόμματα και αποκόμματα αφήσαμε τις κομματικές μας ταυτότητες του χάους στην άκρη για να αγωνισθούμε υπέρ της αγαπημένης Πατρίδας ΄Ηπείρου.
————————————————————–
Λένε για να πουν; Τα πιστεύουν;
Αυτά τα,,θα πειραματισθούμε,,, μπορεί να μην βγουν…. Αν ήταν να βγουν θα έβγαιναν το 1960… και άλλα πολλά πιστεύουν λόγω των ενημερώσεων που έχουν όπως μας είπαν……
Εκεί στην ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΉ αν πιστεύουν στην αναγκαιότητα και την ωφέλεια του εγχειρήματος και αφού κάνανε ημερίδες στον τύπο δεν έφτασαν….
Να κάνουν μια ανακοίνωση με αυτά που γνωρίζουν να μάθει κι ο λαός….
Να μας πουν είναι καλή η επένδυση. 130.000.000 ευρώ η δολάρια το χρόνο αφού βγουν τα πετρέλαια; Τι λέτε είναι πολλά, θα μας δείξει τις δικές της μελέτες και αξιολογήσεις.
Κίνδυνοι καταστροφών δεν υπάρχουν. Και αυτό να μας το αποδείξουν.
Το Μ.Π.Α θα μας πουν, κάνει λάθος δεν ξέρει τι του γίνεται.
Ωραία,, δώστε μας τα δικά σας συμπεράσματα….
Το www.ypeka.gr μας λέει…
Ξεχάστε το θα μας πουν…
Μη φοβάστε όλα είναι απλά; Θα τολμήσουν ακόμα να μας πουν πως κίνδυνοι δεν υπάρχουν;;;
Μήπως υπάρχουν αιτίες για πολλούς κινδύνους;;;Φουρνέλα, αποψίλωση δασών,,,, Τα λεφτά θα μας ξεχρεώσπουν !!!!! ΧΑ ΧΑ ΧΑ
Οι νέοι μας θα έχουν εργασία;
Οι νέοι μας, ΟΧΙ, οι μετανάστες που θα ζουν σε στρατόπεδα.
Το περιβάλλον θα γίνει καλύτερο με τόσους δρόμους και ΤΌΣΑ ΦΟΥΡΝΈΛΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΑΝ ΚΆΘΕ ΕΞΉΝΤΑ ΜΈΤΡΑ;;; …..
Αυτά να μας πουν.
———————————————————————–
Εμεις θα τους δώσουμε τα αληθινά στοιχεία που μόνο τρόμο φέρνουν…
Η ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΉ αφού γνωρίζει ας μπει μπροστά…
Τολμά,,, αφού δεν κάνει δημόσια ανακοίνωση υπέρ ή κατά… Γιατί κρύβονται; Αν ήταν για γλέντια και πανηγύρια πρώτη πίστα όλοι τους.
Ντροπή σε αυτούς και σε μας που τους δώσαμε την ψήφο μας.
Θα τα ξαναπούμε με τους φίλους της ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΉΣ ελπίζω.

Αγώνας για την Σωτηρία της Ηπείρου μας

Σήμερα το πρωί βρεθήκαμε στα γραφεία της Αδελφότητας Πολυδωριτών η Αγία Κυριακή.
Ήρθαν κάποιοι χωριανοί και λίγοι ξένοι.
Σημαντικές παρουσίες δύο μέλη της Πανηπειρωτικής και κάποιοι από άλλα χωριά.
Ο πρόεδρος κράτησε ουδέτερη θέση για να μην προκαταλάβει τους ομιλητάς.
Ακούσαμε από τους δυο επιστήμονες όλα όσα γνωρίζαμε με λεπτομέρειες.
Επίσης έθεσαν υπ΄όψιν μας και κάτι που από καιρό υποψιαζόμασταν αλλά δεν θέλαμε να το πιστέψουμε.
Πίσω από τα πετρέλαια κρύβονται στρατόπεδα μεταναστών που θα εργάζονται με ελάχιστο μεροκάματο.
Είδες η Τασία και ο Αλέξης…
Επίσης θα ισχύουν άλλοι φορολογικοί δείκτες και ότι το έργο της μεταφοράς των τοξικών αποβλήτων θα τα πληρώνουμε εμείς μέσα από τα ρολόγια της ΔΕΗ.
Με πολλή προσοχή μας είπαν και κάτι που εύκολα δεν γράφεται.
Στις ερωτήσεις μας απάντησαν. Δεν υπάρχει σωτηρία της Ηπείρου μας μετά από αυτό.
Υπάρχει κίνδυνος για το χώμα, το νερό, τον αέρα, την χλωρίδα και την πανίδα του τόπου μας. Θα κάνουν και κοπή δένδρων χιλιάδων δένδρων.
Επίσης μας είπαν, ότι πετρέλαια έχουν βγει στη θάλασσα, σε ερήμους, σε απέραντες πεδιάδες. Πετρέλαιο σε τέτοια ανάγλυφη περιοχή δεν έχει βγει. Έκαναν όμως μια υποσημείωση.
Επίσης όλη η Ήπειρος έχει δοθεί. Χωρίσθηκε σε δυο μέρη.
Γιάννενα Θεσπρωτία και Άρτα Πρέβεζα.
Το Συμβούλιο της ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ δεν συνεδριάζει για το θέμα και όλο το αναβάλλει.
Ωραίο συμβούλιο βρε… για πανηγύρια και γκορδωκωλιάσματα που έλεγε η μακαρίτισσα η γιαγιά μου η σουλιώτισσα.
Ο χωριανός μας κύριος Νίκος Σαράκης μας είπε όχι μόνο για ότι έγινε από την ομάδα για την Σωτηρία της ΗΠΕΙΡΟΥ μας όπως την παρουσία στο Δημαρχείο την υπόσχεση του Δημάρχου, την ραδιοφωνική εκπομπή, τον αγώνα τους για τον αντίλογο στην παρουσιάση της θέσης της εταιρείας. αλλά και κάποια θέματα χωρίς νόημα. Απαντούσε συνεχώς με καθαρές θέσεις.
Εξόρυξη πετρελαίων σημαίνει για την Ήπειρο Θάνατο.
Κάποιοι νομίζουν πως θα πάρουν πολλά λεφτά για τη γη τους.
Ψιλά θα πάρουν, γιατί οι απαλλοωτρειώσεις γίνονται με τη μέθοδο φας τρακ
Κάποιοι ότι θα εργασθούν πολλοί ντόπιοι. Ναι θα εργασθουν για εννιά μήνες και μετά σουτ. .
Επίσης το λόγο έλαβε ο χωριανός μας Βασίλειος Δ Ζώτος ο οποίος μας συγκίνησε λέγοντας.
Εγώ δεν γεννήθηκα και δεν μεγάλωσα στο χωριό. Όμως εκεί μεγάλωσαν οι δικοί μου και εκεί είναι οι τάφοι των προγόνων μου.
Έτσι θα αγωνισθούμε για τον τόπο μας.
Από σήμερα ας παρακαλέσουμε όλους τους φίλους μας και τις οργανώσεις που ασχολούνται με το περιβάλλον να ασχοληθούν και με το έγκλημα που πάει να γίνει στον πιο όμορφο τόπο του κόσμου την Ήπειρο την κοιτίδα του Ελληνισμού.
Όλοι απάντησαν στις ερωτήσεις μας.
Και τώρα αγώνας για την Σωτηρία της Πατρίδας μας.

Αγωνίζομαι όταν γνωρίζω

Αγαπητοί φίλοι μου χωρίς ενημέρωση δεν θα ξέρουμε γιατί φέρνουμε αντιρρήσεις.
Τα παιδιά της παραπληροφόρησης θα μας κολλάν στον τοίχο αφού δεν θα κατέχουμε το θέμα.
Ας μάθουμε τι μας περιμένει διαβάζοντας.
www.ypeka.gr
Aφού θα διαβάσουμε θα απαντούμε με επιχειρήματα.
Σήμερα η πατρίδα, μας χρειάζεται όλους.
Για να σώσουμε την πατρίδα μας, πρέπει πρώτα να μάθουμε.
Δεύτερον να διεκδικούμε
Τρίτον να αγωνισθούμε έστω και με σφεντόνες.

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΉ θα τους αφήσουμε;

Αγαπητοί φίλοι μου, από καιρό τα σκουλήκια της πολιτικής έδιναν τον κρυφό αγώνα για το ξεπούλημα της χώρας.
Έβαλαν στο καζάνι του Ταμείου εκποίησης του πλούτου της Ελλάδας μας για 99 χρόνια όλα τα χρυσά και τα ασήμια.
Και χωρίς να το καταλάβουμε μια ωραία΄΄ ΄΄μαύρη κι άραχλη μέρα΄΄ ήρθαν στην Ήπειρο οι οχτροί, με σκοπο λέει να βγάλουν τα πετρέλαια. 400 χιλιόμετρα λέει δρόμους θα κάνουν στην Ήπειρο. Που θα χρειάζονται 400 χιλιόμετρα δρόμους. Δεν θα αφήσουν τίποτε όρθιο.
Τα δάση μας, τα ποτάμια μας, οι λίμνες και τα πανέμορφα χωριά μας που στολίζουν τις κορφές των βουνών μας των απάτητων θα χαθούν κάτω από τη βρωμιά των πετρελαίων. Σκέφτομοι τις Σκουριές σκέφτομαι την ερημιά στο πανάρχαιο δάσος της περιοχής ,,, τις θάλασσες που δεν έχουν πια τις γαλάζιες σημαίες…
Και ερχόμαστε στην Ήπειρο. Όλη η Ήπειρος, είναι στην Διάθεσή τους. Περιφερειάρχες με οξεία μουγκαμάρα. Δήμαρχοι χωρίς μιλιά χωρίς πρόσωπο, παραχώρησαν, έβαλαν μια υπογραφή,,, δεν βαριέσαι φίλε μου.
Δήμος Ζίτσας,,, ΝΑΙ … που λέτε ΝΑΙ ρε λεβάντες όλοι μαζί όλοι μαζί ντεμενάδες στους λεφτάδες. Δεν ακούσατε το ΟΧΙ των άλλων;;;
Και πέσαμε σε ύπνο μαγικό… Άχνα…
Και κει που όλοι κοιμώμασταν, νάσου λίγα παιδιά μια χούφτα που ψήλωσαν σαν τον Όλυμπο και είπαν ΟΧΙ.
Και τότε, κάποια δηλά χέρια σηκώθηκαν, κάποιοι αντέδρασαν μα οι πολλοί είπαν… Ωχ αδελφέ αφήστε να πάρουν ότι θέλουν σιγά πατρίδα, Χριστός, Οικογένεια, πράγματα χωρίς νόημα.
Επειδή ο χρόνος είναι δύσκολος. Επειδή ο τόπος μας χρειάζεται όλους. θα ήθελα να διαβάσετε όλοι σας
www.ypeka,gr
Αφού διαβάσετε νομίζω πως οι πιο πολλοί θα σηκωθούμε από τις καρέκλες μας.
Την πρώτη μάχη την έδωσαν τα παιδιά μας και φαίνεται πως ο Δήμαρχος το σκέπτεται.
Κάποιοι σύμβουλοι απλά τώρα έμαθαν,,,
Όλοι μαζί στον Αγώνα για την σωτηρία του τόπου μας που τον πότισαν με αίμα οι προπαππούδες και οι παππούδες μας.
Έχουμε δίκιο.
Λένε πως τα πετρέλαια είναι πλούτος
Είναι για τους πετρελαιάδες.
Σε όλες τις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες οι λαοί πεινούν. Ακόμη κι αν ο κυβερνήτης θέλει να δίνει στο λαό της έχει την τύχη της Λιβύης και της Βενεζουέλας που ξένος στρατός κάνει πόλεμο εναντίον του κράτους. Ιρακινοι και Ιρανοί πεινούν και έρχονται στην Ελλάδα για ένα μεροκάματο.
Θα τα ξαναπούμε. Τώρα αγώνα όλοι μας.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Αγαπητοί φίλοι Ηπειρώτες και όλοι οι Έλληνες όπου γης.
Στον τόπο μας σήμερα συντελούνται πολλά και φοβερά εγκλήματα.
Πρώτο και μεγαλύτερο η προς τα μνημόνια στροφή της Ελλάδας λόγο χρέους. Δεν οδηγήθηκε η Γερμανία σε μνημόνια που μας χρωστάει το αναγκαστικό δάνειο.΄΄ Αποζημειώσεις, αποκαταστάσεις, αρχαία, εκκλησιαστικά αντικείμενα,” Αν η Γερμανία πλήρωνε το δάνειό της η Ελλάδα δεν θα χρειάζονταν μνημόνια.
Πάει αυτό το φάγαμε εμείς. Αυτοί χλαμπανιάζουν…
Αυτοί φάγανε τα λεφτά από τους τόκους που μας βάζουν καπέλο στα δάνεια που δεν θα είχαμε.
Τωρα υπάρχει μεγαλύτερη καταστροφή.
Οι εχθροί μας θα πάρουν όλο τον υπόγειο πλούτο και να αφήσουν στην Ήπειρο τα σκουπίδια τους.
Κανένας λαός στις χώρες που έχει πετρέλαιο δεν είναι πλούσιος.Ο λαός σε αυτές τις χώρες πεινάει.
Οι λαοί στις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες, είναι σε κατάσταση μεγάλης φτώχειας ενώ οι εταιρείες έχουν δις.
Αν δεν αντιδράσουμε όλοι μαζί, αν δεν τους διώξουμε, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Μας φτάνει ο τουρισμός, η γεωργία η κτηνοτροφία να ζήσουμε πολλές χιλιάδες κάτοικοι.
Πάντως ο περιφερειάρχης,,, ελάχιστος,,, δεν φαίνεται πουθενά.
Όσο για την εταιρεία που τα πήρε τα πετρέλαια ,,,,. Για το πως πως τα πήρε τα πετρέλαια μούγκα. Αυτός δεν είναι περιφερειάεχης αλλά τι να πω.
Όσο άσχετος και να είναι δεν θα έβγαζε μια μικρή αντίρρηση;;;
Αυτά θα τα ξαναπούμε.

Τα σχολεία του 1950 στα χωριά της Παραμυθιάς

Δεν ξέρω αν θυμάστε αλλά μια από τις πρώτες εκθέσεις που μας έβαζαν οι δάσκαλοι στις μικρές τάξεις ήταν.
Μια μέρα στο Σχολείο
Ας πούμε, πως είναι μια έκθεση που θα έπρεπε να γράψουμε όλοι μας. Αλήθεια ας πούμε εμείς οι κάποιας εποχής ότι όλοι μας, πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο με τον ίδιο δάσκαλο. Τι λέτε, η έκθεσή μας θα ήταν ίδια ή δεν έμοιαζε καθόλου του ενός με τον άλλο συμμαθητή;
Ο Γιάννης θα έγραφε. Ήρθαμαν στο σχολείο. Πριν μπούμε για το μάθημα χτύπαγε τρεις φορές το σήμαντρο. Με τα τσιμπολόγια στην πλάτη φτάναμε στην αυλή. Εκεί έβραζε το σκονόγαλο με το κακάο και τη ζάχαρη. Μπαίναμε στη σειρά, και πλώναμε τα κύπελα μας, να μας γεμίσει ο δάσκαλος γάλα και μια μάνα από τις μάνες μας άλλη κάθε μέρα,να μας δώκει γαλέτες ή σταφιδόψωμο, τυρί. Τα τρώγαμε γρήγορα γρήγορα, τόσο νόστιμα ήταν που γλύφαμαν και τα δάχτυλά μας. Ύστερα όμως ο δάσκαλος μας έδινε μουρουνόλαδο που βρώμαγε μα που έπρεπε να το καταπιούμε αλλοιώς αύριο δεν θα μας έδινε σοκολατένιο γάλα και σταφιδόψωμο.
Σαν τρώγαμε χτύπαγε πάλε τρεις φορές το σήμαντρο και μπαίναμαν στην τάξη.
Όρθια μπροστά στα θρανία μας και ο δάσκαλος στην έδρα φώναζε ένα παιδί να πει την προσευχή. Και κάναμαν προσευχή.
Κάθε μέρα κι άλλος μαθητής έλεγε το Βασιλεύ Ουράνιε ή το Πάτερ Ημών.
Μετά βγάζαμε τα τετράδιά μας και τα βιβλία μας όσοι είχαν. Και δεν είχαν όλα τα παιδιά.
Μπροστά ήταν τα παιδιά της Πέμπτης και της Έκτης που έκαναν μαζί τα μαθήματα. Πίσω τα παιδιά της Τετάρτης και της Τρίτης που και κείνα έκαναν τα ίδια μαθήματα και πίσω τα μικρά, Πρώτη και Δευτέρα που κάνανε μαζί τα μαθήματα.
Φανταστήτε τα πρωτάκια και τα δευτεράκια μαζί. Τα δευτεράκια γνώριζαν να γράφπυν γνώριζαν και αριθμούς να μετράν.
Ο δάσκαλος μας έπρεπε να μπορέσει να μάθουν τα μικρά χωρίς να φοβηθούν, από τα μεγαλύτερα που ήξεραν.
΄Έτσι τους δυο πρώτους μήνες ο δάσκαλος στο μάθημα ρωτούσε τα δευτεράκια ενώ με τρόπο στα μικρά έδινε λέξεις η γράμματα σαν παιχνίδι.Στην αριθμητική ήταν πιο εύκολα. Μα τότε τα παιδιά βοήθαγαν το ένα το άλλο. Ήθελαν πολύ να μάθουν.
Πολλές φορές άκουγες, όταν ο δάσκαλος ρωτούσε κάποιο παιδί της πέμπτης και της έκτης κάτι στην ιστορία ή στα θρησκευτικά και αν αργούσε να απαντήσει, κάποιο από τα πρωτάκια έδινε την απάντηση. Αφού, όταν ο δάσκαλός τους, δίδασκε το μάθημα αυτό, αυτά ήταν στην τάξη και παρακολουθούσαν.
Πως θα σας φαίνονταν σήμερα να λέτε τον κανόνα του ειδκού βάρους΄΄΄΄ Ειδικόν βάρος σώματος ονομάζουμε το πηλίκον της διαιρέσεως του όγκου ενός σώματος δι΄ ίσου όγκου ύδατος απεσταγμένου τεσσάρων βαθμών κελσίου…
Και το καταλαβαίναμε γιατί κολυμπούσαμε μια μεγάλη πέτρα από το ποτάμι, σε μια κατσαρολίτσα γεμάτη νερό, κάτω από τη καττσαρολίτσα ήταν ένα ταψάκι το νερό από το κατσαρολάκι έπεφτε στο ταψάκι… Το νερό που έπεφτε, ήταν ο διαιρέτης, το βάρος της πέτρας ο διαιρετέος, και το πηλίκον το ειδικόν βάρος.
Τη διαίρεση ο δάσκαλός μας δεν την έκανε, γιατί εμείς, είχαμε καταλάβει.
Πολλές φορές μας έβαζε να γράψουμε κάτι πολύ απλό΄,που όμως θα ήταν γραμμένο έτσι, που να αποκτά ενδιαφέρον για τον αναγνώστη.
Μεγάλη σημασία έδινε στα κόμματα τελείες άνω τελείες θαυμαστικά ερωτηματικά.
Αυτά κάνουν τον λόγο κατανοητό μας έλεγε. Αυτά πρέπει να τα διαβάζετε…
Ακούγαμε όλα αυτά, μα πιο πολυ μας άρεσε η αριθμητική. Απλή μέθοδος των τριών, σύνθετη μέθοδος των τριών, μερισμός σε μέρι ανάλογα, τόκοι και ανατοκισμός. Στα μαθήματα των θρησκευτικών, της ιστορίας, και της γεωγραφίας κάποιοι διάβαζαν πιο πολύ κάποιοι ποιο λίγο. Πολλές φορές, το ότι δεν διάβαζαν ήταν γιατί δεν πρόλαβαν να γράφουν το μάθημα από τον πίνακα που τους τα έγραφε ο δάσκαλός τους. Άλλα παιδιά γιατί στο σπίτι οι γονείς δεν τα άφηναν κι ας είχαν μεράκι να μάθουν.Για τα κορίτσια τα πράγματα ήταν δυσκολότερα.
Όταν έκαναν μάθημα οι μεγάλοι τα μικρά διάβαζαν χωρίς να μιλούν από μέσα τους.
Ίσως ήταν οι μοναδικές ώρες που διάβαζαν. Όταν θα πήγαιναν στο σπίτι τα περίμεναν οι δουλειές στα ζώα ή στο ποτάμι για νερό. Ακόμη για κουβάλημα πότε τς ελιάς, πότε της πατάτας, πότε το βόσκημα των λίγων προβάτων, πάντα κάποια εργασία τα περίμενε.
Έτσι χωρίς βιβλία, με ήρωες δάσκαλους, έμαθαν τα παιδιά γράμματα. Έτσι κάποτε με πάθος έκαναν οι άνθρωποι τις δουλειές τους. Από αγάπη.

Παρακολουθώντας τη ζωή αυτών των δασκάλων αρνήθηκα να πάω στην Ακαδημία που με έργαψε ο πατέρας μου.
Θεώρησα πως αυτό το λειτούργημα ήταν το πιο σπουδαίο από όλες τις εργασίες. Και φοβήθηκα πως δεν θα ήμουν άξια της τιμής.
Ο πατέρας μου, με έγραψε χωρίς εξετάσεις.
Τότε υπήρχαν μόρια για τα παιδιά κάποιων κατηγοριών στις Ακαδημίες. 15% Είχαν τα παιδιά των δασκάλων. Άλλα 15% τα παιδιά των πολυτέκνων. Άλλα 15% στους έχοντας θύμα πολέμου.15% σε όσους δασκάλους υπηρέτησαν σε παραμεθόριες .
περιοχές. Είχα όλα αυτά τα μόρια. Έτσι μόνο με το ενδεικτικό μου με έγραψε ο πατέρας μου χωρίς να με ρωτήσει. Δεν πήγα. Φοβήθηκα πως θα είμαι ανάξια ενός τέτοιου λειτουργήματος.
Ακόμα έχω ένα σεβασμό μεγάλο στους δασκάλους, Γιατί τις αρχές τις βάσεις για το αύριο τις βάζουν οι δάσκαλοι. Οι καθηγητές παίρνουν μεγάλα παιδιά και τα καθοδηγούν.
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα παιδιά πάνε σχολείο χωρίς σεβασμό στον άνθρωπο που θα τα διδάξει, στο βιβλίο που θα είναι ο σύντροφός τους στη μάθηση… Και όταν δεν υπάρχει σεβασμός από τη μια,, και έπνευση από την άλλη,,, δεν υπάρχει μάθηση. Ακόμη όλοι δεν είμαστε για όλα. Πολλές φορές ακολουθούμε λαμπερά επαγγέλματα που όμως δεν γεμίζουν τη ζωή μας, την ψυχή μας.
Μια φορά κι έναν καιρό τα γράμματα ήταν η σκάλα για την αναβάθμιση του τόπου μας. Και ύστερα τα σχολεία σιγά σιγά έγιναν κέντρα ανάξια της αποστολής τους.
Μια φορά κι έναν καιρό μάθαιναν γράμματα ξυπόλυτα με τα χεράκια τους γεμάτα χιονίστρες που τα έβαζαν στα χιλιομπαλωμένα σακκάκια τους να ζεσταθουν. Και που ο δάσκαλος τα έστελνε λίγα- λίγα να ζεσταθούν την ξυλόσομπα. Μια φορά κι έναν καιρό,κοιτάξτε στα μάτια τους εβδομηνταπεντάριδες, ρωτήστε τους, θα σκύψουν το κεφάλι τους για να μην δείτε τα δάκρυά τους, ήταν αυτοί σε κείνα τα καλύβια που τα λέγαμε σχολεία, σε κείνα τα καλύβια που έμπαινε ο αέρας από τα πατώματα κι από τα παραθύρια. Σε κείνα τα σχολεία που ο πόλεμος τα ρήμαξε.Και κει έμαθαν γράμματα. Και κει άκουσαν από τα παραμύθια μέχρι την ιστορία του τόπου μας. Τότε οι δάσκαλοι ήταν δάσκαλοι όλη την ημέρα και όλη την εβδομάδα. Και την Κυριακή πήγαιναν τα παιδιά τους στην εκκλησία να τα ακούσει να λένε το Πάτερ ημών και το Πιστευω. Μια φορά κι έναν καιρό….
Αφιερωμένο στον πατέρα μου.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Δημήτριος Ι. Καραμπελάς

Ο Τάκης ο Καραμπελάς είναι φίλος και συνεργάτης παλιά της εφημερίδας μας, ΧΕΙΜΑΡΡΟΣ ΝΤΟΥΣΚΑΡΑΣ ΡΙΖΑΣ.
Δάακαλος και συγραφέας με δυνατό παιδευτικό λόγο.
Σοβαρός αξιοπρεπής, με μια πολλή ωραία οικοπγένεια.
Σαν πήρε τη σύνταξή του ασχολήθηκε με την συγγραφή ως συντάκτης της εφημερίδας ΠΟΛΥΔΩΡΙΤΙΚΑ ΝΕΑ μαζί με τον αείμνηστο Χρήστο Θωμά.
Κάθε φράση του σε κάθε άρθρο του κάθε κομμάτι λαογραφικό έδινε και δίνει στον αναγνώστη διδάγματα σπουδαία. Αγάπη ηθική, εργατικότητα, αλληλεγγύη.
Τρία βιβλία μου έφερε ο Τάκης έτσι τον φωνάζουμε οι φίλοι του.
α) Τα κόκκινα τριαντάφυλλα
β) Ιστορίες από τη ζωή
γ) Ο προικοθήρας
Ωραίος λόγος, καθαρός διδακτικός, με εικόνες από το χθες με ζωντανές περιγραφές με ζωή, που είχε κόπο μόχθο αγάπη και όνειρα.
Ναι, ο δάσκαλος πήρε την καθημερινή αληθινή ζωή, την ιστορία κάποιων ανθρώπως, όχι πάντα ιδανικών,και μας την έδωσε στα βιβλία του, για να μας διδάξει.
Αγαπητέ φίλε Τάκη. Μακάρι τα βιβλία σου να τα διάβαζαν νέοι. Μέσα από τις ωραίες εικόνες και συναισθήματα που ξεχυλίζουν στα βιβλία σου θα έβρησκαν δρόμους που οδηγούν στην αληθινή ζωή.

Μα ο Δημήτρης Ι Καραμπελάς είναι και ποιητής.

Οι τριανταφυλλιές
Φύτεψα τριανταφυλλιές,το άρωμα να δρέψω,
και θέλω να φουντώσουνε, όπως θα το πιστέψω.
Ο τόπος εκοκκίνισε μύρωσε ο αέρας,
γέμισε απ΄τη μυρωδια ακόμα κι ο αιθέρας.
Ευφραίνεται ο οφθαλμός, αγάλλεται η ψυχή σου
και η καρδιά σου χαίρεται η ιδέα ειναι δική σου.
Είναι έργο των χειρών σου,με δικό σου κόπο
δικαιώθηκε η ιδέα σου οι κόποι πιάσαν τόπο.
Τι ευτυχία είν αυτή! το περιβόλι να βλέπεις,
το κόκκινο ν΄απλώνεται,τη μυρωδιά να δρέπεις.
Δ.Ι.Κ
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά