Απρίλης

Μάρτης τριάντα.
Πότε πέρασε και τούτος ο μήνας.
Τρέχει ο χρόνος σα νερό, με ταχύτητα ανέμου και μεις μετράμε το σήμερα που γίνεται αύριο και μεθαύριο.Που πολλές φορές ξεχνάμε να το ζήσουμε. Ξεχνάμε γιατί κυνηγάμε τη ζωή, που την κρατάμε στα χέρια μας, και,, την αφήνουμε για αύριο…ένα αύριο που πάντα είναι σήμερα. Την αφήνουμε έτσι να περάσει χωρίς να τη δούμε, παρα μόνο, όταν μας το θυμήσουν οι ρυτίδες της ψυχής μας.Οι ρυτίδες του προσώπου; Μα ποιος νοιάζεται γι΄αυτές…..
Μάρτης 30 και σε δυο μέρες ο Απρίλης.Και γω σκλάβα των αναμνήσεών μου.
Κοιτώ τα βλαστάρια μου, ο μεγάλος μου εγγονός, φοιτητής πάει Θράκη. Η μικρή που πάει λύκειο θα πάει Κέρκυρα, θα μείνουν όμως και μια μέρα στα Γιάννενα.
Που πήγαμε τότε εμείς; Στους Δελφούς.
Αχ Απρίλη μου, αχ, πόσα δεν θυμάμαι, πόσα δεν έχω μπροστά μου σε φωτογραφίες. Εδώ με το σχολείο στο Καρυώτι, εκεί στην Παναγία στα χαλάσματα, στη Μεγάλη Βρύση, κλπ κλπ κλπ.
Εδώ προσφέροντας λουλούδια στη Βασίλισσα εκεί στις γυμναστικές επιδείξεις, ποιο δίπλα με τα κορίτσια του Γυμνασίου του Αιγάλεω που τα φιλοξενήσαμε στα σπίτια μας στην εκδρομή τους στην Παραμυθιά.
Κλείνω το Αλμπουμ, μα το ξανανοίγω. Βλέπω την Αθηνά του Πέτσα, φίλη αγαπημένη, δεν είναι εδώ, έφυγε στα είκοσί της χρόνια. Βλέπω και λείπουν πολλοί, που έφυγαν νέοι.
Κλείνω με πίκρα το άλμπουμ αλλά τι να σας πω, πάντα διώχνω την πίκρα μου, κανείς δεν θέλω να με δει θλιμένη δεν μου ταιριάζει. Πως θα διατηρήσω τον τίτλο της χαζοχαρούμενης αν είμαι θλιμένη;
Απρίλης με τα λούλουδα και Μάης με τα δώρα λένε στα χωριά μας.
Και γω που ότι θυμάμαι χαίρομαι θα σας πάω πίσω στα μικράτα μου στην Πρωταπριλιά.
Πρωί- πρωί, όλες οι τσούπρες πήγαιναν στην εκκλησιά για Αγιασμό. Κάθε πρώτη του μήνα όλες οι εκκλησίες έκαναν Αγιασμό.
Να πιούμε όλοι από λίγο και ύστερα να ραντίσουμε το σπίτι και τα κήπια μας, τις αυλές και τα ζώα μας.
Tην πρώτη του Απρίλη αν βρέξει μαζεύουμε το νερό που έχει μαγικές ιδιότητες για την καλονή μας μα και για την τύχη μας όπως και το δάκρυ της κληματαριάς.
Γιατί; Δεν το ξέρω. Ξέρω όμως πως το μάζευαν και το έβαζαν σε νταμιζάνα.
Αυτή τη μέρα όλοι είχαν τον νου τους να μην ξεγελαστουν γιατί όλοι θέλαν να πουν ένα αθώο ψέμα που να γίνει πιστευτό.
Θυμάμαι μια γειτόνισσα που φώναζε κλαίγοντας. Αχ αχ αχ μωρ τσούπρες μου, πήραν φυλακή το δεσπότη μας και κλαίγανε τα παιδάκια του, λαχτάρησα.
Τι λες μωρή, που είναι τα μαύρα, μή και χρειάζονται τίποτες;
Και έπεσε πλατύ γέλιο από τις πολλές. Πρωταπριλιά μωρή πάει την έπαθες.
Μα στην ουσία η Πρωταπριλιά είναι η αρχή της Άνοιξης.
Τώρα ο ήλιος γίνεται λαμπερός, οι στάλλες πάνω στα χορτάρια δεν είναι από βροχή αλλά τα διαμάντια της νυχτερινής δροσιάς που σε λίγο θα ανέβει θυμίαμα, στον Πλάστη και Θεό μας.
Τα βράδυα, θα είναι δροσερά τόσο που θα κρατάμε ένα ζεστό μάλλινο ζακετάκι γιατί ακόμα έχει κρύο.
Δειλά- δειλά τα κοριτσάκια βάζανε τα ελαφρά πουκάμησά τους με ένα γιλέκο καρό ή ριγέ ακόμα και μονόχρωμα.
Το ίδιο και τα αγόρια.
Διάβασμα, όσο πιο πολύ μπορούσαμε. Στο κάτω- κάτω της γραφής τι μένει; Λίγος καιρός.
Βγάλε το Πάσχα, βγάλε τις εξετάσεις και τις γυμναστικές επιδείξεις, πάει κι αυτός ο χρόνος.
Απρίλης.
Ο καταπράσινος κάμπος ντύνεται στα κόκκινα με τις παπαρούνες, στα κίτρινα με τα νεκρολούλουδα, στα ροζ με τα κυκλάμινα τις ανεμώνες, Θεέ μου ποια ομορφιά μπορεί να σκεπάσει αυτήν την μυρωμένη ζωγραφιά του Απρίλη.Αυτούς τους πίνακες που ο Θεός μας χάρισε απλώχερα.
Και κείνο το αεράκι που λυγίζει τα στάχυα του σταριού που ακόμα είναι πράσινα και κάπου κάπου ανάμεσά τους να χορεύουν οι σταρίθρες γλαδιόλες τις λένε επιστημονικά.
Στα βραχώδη μέρη κι από αυτά η πόλη μας είναι γεμάτη, ξεφυτρώνουν μελισσάκια μα και σαπούνια που όμορφα ψηλά δείχουν τα πολυκέφαλα μπουκέτα τους. Και μεις να τα κόβουμε για να σαπουνίζουμε τα χέρια μας στη βρυσοπούλα.Και απορούσαμε με τη σαπουνάδα που γέμιζε τα χέρια μας.
Απρίλης, κι ο πλάτανος μας γεμίζει μεγάλα δροσερά φύλλα που το αεράκι τα κάνει να τραγουδούν, το δικό τους σκοπό, δίπλα στο τραγούδι του νερού της βρυσοπούλας μας.
Όλα τα σπίτια μας, είναι ασπρισμένα. Μερικά έχουν το χρώμα του ελαφριού γαλάζιου, του γαλάζιου του ουρανού.
Απρίλης, ο μήνας της χαράς.
Τον Απρίλη, το Πάσχα γίνονται οι περισσότεροι γάμοι.
Αχ, πώς περνάει ο καιρός.
Αχ, πόσο πολυ νοσταλγώ τα χρόνια εκείνα, με τις μικρές χαρές μα με την πανέμορφη φύση που τη στερούμαστε. Τώρα πάμε μια έξοδο μέχρι τους πρόποδες της Πάρνηθας, ή στο Κρυονέρι και γυρίζουμε γεμάτοι με ευχαρίστηση.Τότε όλα ήταν ένας πίνακας ζωγραφικής.

Τότε ζούσαμε σε έναν Παράδεισο που δυστυχώς τον σκέπαζε το αλουμινόχαρτο του πολιτισμού που το νομίζαμε χρυσάφι.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Comments are closed.