ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ στο σήμερα

Ο Βύρων Γ Πολύδωρας φίλος από παλιά όταν πρωτομπήκε στην πολιτική και μεις νέοι τότε, με τον σύντροφό μου, συντρόφια και στο κόμμα, διαλλέξαμε με πολλή προσοχή, που θα βάζουμε το σταυρό μας. Βεβαίως δεν μιλούσαμε παρά μόνο σε οικογενειακούς φίλους.
Από τις τρεις επιλλογές μας ο Βύρων Γ Πολύδωρας.
Ο άνδρας μου ήταν πρόεδρος Νομαρχιακής και τοπικών οργανώσεων. Μα δεν πηγαίναμε στα γραφεία των πολιτικών. Είδαμε πολλά αστέρια να λάμπουν και να σκοτεινιάζουν τον πρώτο χρόνο.. Είδαμε ανθρώπους φωτισμένους! Ντενεκέδες που όμως έπαιρναν τους σταυρούς του κόσμου σαν όνομα σαν τσαρλατάνοι.
Μας αγαπούσε ο κόσμος και πολλές φορές έρχονταν να τους βάλουμε τους υπόλλοιπους σταυρούς.
Ρωτούσα γιατί αφού ξέρετε μονοι σας;
Βέβαια με έκαναν τούρμπο τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια. Πήγαινα στα γραφεία να βάλλω όλες τις φωτογραφίες να μην λείπει κανείς. Κάποιοι τις σκέπαζαν.
Ο Βύρωνας ποτέ πρώτος. Καλύτερον ποιοτικά δεν είχαμε. Όμως ο κόσμος ψηφίζει χτυπήματα στις πλάτες και προσωπικές ,,,, φιλίες,,,,
Μου έστελνε τα βιβλία του. Τον ευχαριστούσα. Βέβαια εγώ έφυγα πρώτη από τη ΝΔ, πολύ πριν φύγει ο Β.Γ.Π
Διάβαζα τα βιβλία του, με πολλή μεγάλη προσοχή. Κάποτε με ξέχασε. Πήρα τηλέφωνο το γραφείο του και ζήτησα το βιβλίο του ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ στο σήμερα.
Δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλά στα βιβλιοπωλεία.
Φίλοι μου αν μπορούσα θα το αντέγραφα να το διαβάσετε όλο, όλοι.
Τον άνδρα γνωρίζω,γνωρίζω και τις γνώσεις του. Το βιβλίο είναι γραμμένο, να διαβαστεί από όλους.
Α.Π.Θ Επίλογος του βιβλίου, αντιγραφή.
Χ. Επίλογος- Συμπέρασμα
Με την παιδαγωγική διδασκαλία στον μαθητή του Αλέξανδρο,για την οποία, άλλωστε δεν έχουμε ικανή<<διδακτέα ύλη>>
εκτός από υποθετικούς συγκερασμούς σαν εκείνον του Πλουτάρχου, << ως Αριστοτέλης συνεβούλευεν αυτώ, τοις μεν Έλλησιν ηγεμονικώς τοις δε βαρβάροις, δεσποτικώς χρώμενος...>>(Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής Λόγος Α΄, 6 ) Ο Αριστοτέλης χτίζει τον χαρακτήρα των νέων ( και του Αλεξάνδρου ) πάνω στον ενάρετο βίο με στοιχεία που αρμόζουν σε ελεύθερους και ίσους ανθρώπους-<<εταίρους>>, όπως καταδεικνύεται στο περιστατικό στην έρημο της Γεδρωσίας που μας μεταφέρει πάλι ο Αρριανός! Δεν πίνει νερό ούτε ο βασιλιάς, που είναι λατρεμένος φίλος και εταίρος, ο αρχηγός και οδηγός, όταν οι στρατιώτες του διψούν! Άλλη αντίληψη ηγεσίας,άλλος πολιτισμός, Αριστοτελικός και γνήσια ελληνικός, εν αντιθέσει προς τον Ασιατικό σατραπισμό και τον σημερινό ελίτικο τρόπο πων εταιρικών ηγεμόνων. Θέλω σήμερα να διδαχθώ μ΄έναν λόγο ξανά τον ορισμό της τραγωδίας,χωρίς την πλήρη <<ανάπτυξη >> του δράματος, με <<κάθαρση>>τιμωρό ή με ήπια deus ex machina παρέμβαση. Μια ενστικτώδης ηθική και μια λογική οικονομίας αίματος και ένας τίμιος φιλανθρωπισμός με κάνουν να αναζητώ τη λύση μιας ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗΣ ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. Και τούτο ενισχύεται από δυο πρόσθετα αποδυκτικά επιχειρήματα. Ότι οι επαναστάσεις άπασες είναι πολύ αιμοδιψείς. Όχι μόνον για αίμα των υπαιτίων. Αλλά δυστυχώς και με άφθονες << παράπλευρες απώλειες>>αθώων. Και ότι η <<κάθαρση >>έρχεται πάντοτε αργά. Μετά την εκ λάθους ή την εκ δραματικής υπαίτιας συμπεριφοράς αιμορραγία των αθώων!
Από σένα, Σταγειρίτη δάσκαλε της οικουμένης, ζητούμε εμείς οι παντοτινοί μαθητές σου, μια νέα διδασκαλία,επικαιροποιημένη και προσαρμοσμένη στην απόκρουση των νέων κτηνωδών δεδομένων. Που θα κρούει και θα βγάζει έξω από τη ζωή των συγχρόνων κοινωνιών τα <<πειράματα κλίμακος>>τα οποία στήνονται και εφαρμόζονται σήμερα προκειμένου να συνηθίσουν να βλέπουν οι άνθρωποι τους συνανθρώπους τους να <<καταδύονται>> στους κάδους σκουπιδιών για αναζήτηση τροφής, να κοιμούνται στα παγκάκια, να στριμώχνονται στις ουρές των συσσιτίων, και να δεχθούν ας πούμε όλα αυτά σαν κάποιο φυσικό φαινόμενο, σαν τον ήλιο που ανατέλλει. Και να μην μπαίνουν στον <<πειρασμό>> της επανάστασης. Αλλά να αποδέχονται τη μοίρα τους. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι οι περιγραφές δυστυχίας του 19ου αιώνα στη βιομηχανοποιημένη και ταξικά διαιρεμένη Αγγλία του Καρόλου Ντίκενς στον <<Δαυίδ Κόπερφιλντ>> και στον << Όλιβερ Τουίστ>> ή στις <<Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες>> θα ήταν αληθινές. Και θα ξανάρχονταν. Και θα οδηγούσαν εν τέλει στον εθισμό και την εξοικείωση στο μεγάλο πείραμε που φτάνει στο σημείο ώστε τα μέλη των ευπόρων της νομενκλατούρας του σημερινού ύστερου καπιταλισμού, των ζάμπλουτων του κόσμου, να θεωρούνται από τους δυστυχείς απόκληρους ότι υπάρχουν αιώνια και αδιατάρακτα. Γι. αυτό και προκαλούν. Δεν είναι λάθος τους. Είναι σχέδιο εθισμού των απορριμμένων νεόπτωχων των νεοποπολάρων, των νεολούμπεν. Δηλαδή έγκλημα εκ προμελέτης. Ως ακραία υπερβολή, βρίσκεται εξ υπαρχής έξω από το πνεύμα και την ηθική του Αριστοτέλη.
Οι <<νεοδεσπότες>> και οι <<νεοτύρανοι>>οι παμπόνηροι <<χρηματιστές>> δεν διστάζουν να προβούν ακόμη και σε άλλου είδους <<τελικές λύσεις>> και σε εκκαθαρίσεις αθώων λαών. Αν δεν υπήρχε η ηθική διδασκαλία του Αριστοτέλη και τα αιματηρά διδάγματα από τα ιστορικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας του Α΄ και κυρίως του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με τις φρικαλεότητε; και τα ολοκαυτώματα, έτσι όπως παροξύνονται τα πράγματα, δεν θα απείχαν πού από το να επαναλαμβάνουν οι αδίστακτοι προνομιούχοι ολιγάρχες στις νέε; συνθήκες της νέας αποικιοκρατίας τους, τον τρόπο που εφήρμοζαν οι προγονοί τους επί των Ινδιάνων της Αμερικής, των aborigines της Αυστραλίας και των Αφρικανών. Πρέπει αυτοί οι <<νεοτύρανοι>>που δεν είναι, παρά οι παλιές ελίτ διαιωνιζόμενες, να υποσχεθούν και να αναιρεθούν τάχιστα.
Αυτό ζητούμε και θα θέλαμε να μας διδάξει πρακτικά και ρεαλιστικά στον περίπατό μας στον Ιλισσό και στην ισόβιομαθητεία μας στο Λύκειο του ο Αριστοτέλης. Και μεις να κάμουμε τις διδαχές του πράξη σωτηρίας των λαών και πρωταρχικά του λαού μας. Πριν είναι πολύ αργά.
Για την αντιγραφή Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Comments are closed.