Ελλήνων ανταμοιβή

Αυτό το κείμενο γράφτηκε στη μνήμη του Βασίλη Παυλίδη ενός δασκάλου που έδωσε την ψυχή και την καρδιά του στην πατρίδα του.Ευχαριστώ τη κυρία Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη που το ποιημάτης αφιέρωσε στον πατέρα μου. Τον Ιστορικό Λαογράφο και συγγραφέα.Μαρία σε ευχαριστώ. Ελπίζω πως η ψυχή του πατέρα μου θα είναι ευτυχισμένη αφού βλέπει από το θρόνο του Θεού μας, νέους να ασχολούνται με αυτά που είναι η πατρίδα μας. Το πνεύμα τη γλώσσα την εθνική συνείδηση και προ παντός την ελευθερία.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Τα λούλουδα στον τόπο τους θεριεύουν και μυρίζουν∙
Χαραμοφάηδες έφαγαν το βιός και αλωνίζουν∙
Νηστεύει ο δούλος του Θεού, ψωμί να φάει, δεν έχει∙
Νήστις διαβαίνει το στρατί και κλέβει για να έχει.

Τσαγκάρηδες ξυπόλητοι και ράφτες γυμνωμένοι
Παίζουν κορόνα-γράμματα στους δρόμους ξαπλωμένοι∙
Με το κεφάλι στον τορβά, εγίνανε κουρμπάνι
Και τρώνε αγγουρόφλουδες σε ξερικό μποστάνι.

Αφήνει ο Γιάννος την κλεψιά και πιάνει το ζευγάρι∙
Με τον προφήτη κάθισε μαθήματα να πάρει∙
Μα του φτωχούλη το σκοινί, μονό, ποτέ δεν φτάνει
Και το χαζό πετούμενο από τα πόδια πιάνει.

Το χρήμα και τα κρίματα, ποτέ κρυφτό δεν παίζουν!
Πως δεν γεννούν δίχως φωλί οι κότες, όλοι το ξέρουν!
Το λέει ο Χόντζας στο αυτί κι ο Πάπας στο κεφάλι:
Εσούφρωσε  ο γάιδαρος του πέφτει το σαμάρι!

Ελλάς το μεγαλείο σου, ξεκούρδιστο ρολόι!…
Ξυπνάει ο Βλάχος το πρωί με ανθηρό  το μπόι!
Τι έχουν τα έρμα  και ψοφούν; Γάλα γιατί δε δίνουν;
M’ ήλιο τα βγάζω για βοσκή! Με ήλιο ξανασμίγουν!

Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη

Comments are closed.