Θεέ μου την πατρίδα μου

Σε τούτους τους καιρούς τους δύσκολους
Εσύ το φως, μα δεν Σε βλέπουμε.
Σε τούτες τις μέρες των πονηρών χρόνων,
άσκοπα γυρίζουμε στα σοκκάκια της ντροπής.
Πάψαμε να Σε ακούμε να Σε ζητάμε.
Πολύξεροι και αγνώμονες, ψάχνουμε τι;
Άλλος ψάχνει αγάπη χωρίς να δίνει.
Άλλος ψάχνει δουλειά, χωρίς να βρήσκει.
Κάποιοι πεθαίνουν στα πεζοδρόμια.
Κάποιοι άλλοι ψάχνουν ταυτότητες οργής.
Και παιδιά χαμένα στους εφιάλτες τους,
γυρεύουν ξεκούραση σε ανύπαρκτο φως.
Κάπου- κάπου, κάνουν να σηκωθούν, μα πως;
Και η Ελλάδα σκυμμένη, ταπεινωμένη,περιμένει.
Τι περιμένει ρωτάς; Μα δεν έχει σωτηρία απαντάς!
Κάποιοι σε ένα εικόνισμα μπροστά Σε παρακαλούν.
Μας ξέχασες Θεέ μου, σου λένε, και κλαίνε.
Στα ρημαγμένα σου ξωκκλήσια κάποιοι κοιμούνται.
Δεν έχουν λέει κατοικία. Και Συ τους φιλοξένησες.
Ταπεινωμένη πατρίδα μου πως θα σε αναστήσω.
Χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς όπλα;
Μπορείς, αν ξαναβρείς την πίστη εντός σου.
Θυμήσου τα λόγια των προγόνων σου.
΄΄Άπασιν ημίν η συνείδησις Θεός΄΄
Και κάνοντας τον σταυρό τους οι γριές, φωνάζουν.
Σώσον Κύριε τον λαόν Σου,σώσον Κύριε τον λαόν Σου.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Comments are closed.