Κάθε μέρα και χειρότερα

Το κάθε πέρσυ και καλύτερα έχει ξεπερασθεί.
Τώρα ισχύει το κάθε χθές και καλύτερα αφού η ζωή μας χειροτερεύει με ταχύτητα πυραύλου.
Κάθε μέρα στην πατρίδα μας που δεν μπορεί ούτε ψωμί να προσφέρει στους ΄Έλληνες που άνεργοι δυστυχώς πεινούν, ούτε γάλα πολλοί δεν έχουν για τα μωρά τους, ούτε ζέστη ούτε ούτε …
Στη χώρα μας λοιπόν κάθε μέρα έρχονται λαθρομετανάστες. Έρχονται και λίγοι πρόσφυγες.
Η Ε.Ε κάνει πως δεν ακούει και δεν βλέπει.
Οι Έλληνες είναι σε κατάσταση μελαγχολίας που δεν έχει <<εξήγηση.>>
Αντί να ξεσηκωθούμε μοιρολογάμε την τύχη μας, ενώ τα νιάτα πετούν για άλλες πατρίδες.
Φεύγουν τα δικά μας νιάτα και στη θέση τους έρχονται οι λαθρομετανάστες που πολλοί είναι γέροι, άρρωστοι και βασανισμένοι.
Ποια χώρα μπορεί να τους περιθάλψει;
Η Ελλάδα μας.
Με ποιους πόρους;
Η καταχρεωμένη μας πατρίδα δεν έχει το ψωμί των παιδιών της που πολλά πεθαίνουν αβοήθητα στα πεζοδόμεια των σκοτεινών δρόμων των βρώμικων πόλεών μας.
Αυτούς της Ε.Ε στην οποία συμμετέχουμε με 30% και που τα χρήματα τα παίρνουν οι ΜΚΟ γερμανικές γαλικές εβρα’ι’κές κλπ κλπ κλπ δεν τους νοιάζει τίποτε. Σφυρίζουν αδιάφορα, καταπίνοντας την περιουσία των Ελλήνων και της Ελλάδας μας..
Μέσα λοιπόν στον πόνο και στην καταστροφή εμείς πίνουμε το καφεδάκ μας και φιλολογούμε.
Είναι και κείνα τα ραδιόφωνα που αντί για ειδήσεις μας πασάρουν κουτσομπολιά και αντί για πατρίδα από το πρωί ως το βράδυ ξένη μουσική.
Τα δικά μας πολυφωνικά τραγούδια, τα υπέροχα ακριτικά, κρηρικά, ποντιακά, είναι μόνο για το Καλοκαίρι σε κάποια θέατρα. Έτσι για να κάνουμε κάποια πανηγύρια χωρίς πολιτισμό.
Και μεις, όσοι πιάνουμε την πένα, ξεχνάμε πως πατρίδα είναι πολλά πράγματα.
Η γλώσσα μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, η θρησκεία μας.
Ξεχνάμε ή κάνουμε πως ξεχνάμε; Μήπως εθελοτυφλούμε στο Ωχαδελφικό κίνημα των απάτριδων;
Οι νέοι μας ξέχασαν και το αλφάβητο γράφουν με λατινικούς χαρακτήρες.Δεν πάνε στην Εκκλσία. Δεν επισκέπτονται τα Μουσεία μας. Δεν γνωρίζουν την Ελλάδα μας. Έτσι χάνεται η πατρίδα μας,στις ρωγμές της αμνησίας των καιρών.
Ας ξυπνήσουμε από τον λήθαργο αν θέλουμε να ζήσει η Ελλάδα μας. Αυτή που πριν λίγα χρόνια, πότισαν με το αίμα τους οι πατεράδες μας, με το χαμόγελο στα χείλη. Εκεί η Πίνδος μάρτυρας στέκει, στα άταφα κόκκαλα ηρώων γονιών μας παππούδων και προσπαππούδων..
Ας θυμηθούμε τα λόγια του ποιητή.
Και αν είναι να πεθάνουμε για την Ελλάδα,
Θεία ειν η δάφνη μια φορά κανείς πεθαίνει.

Comments are closed.