Κουβέντες πικρές

Η χώρα μας έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι. Εμείς οι Έλληνες αδιαφορούμε για κείνα που βλέπουμε γύρω μας. Η πίκρα της χαμένης με δανεικά πλούσιας ζωής, μας λείπει.
Τα νιάτα φεύγουν. Κι όποιος φεύγει δεν γυρίζει εύκολα μετά από χρόνια, γιατί εδώ όλα θα του είναι ξένα.
Από καιρό παρακολουθώ την πατρίδα μας να πέφτει να πέφτει. Οι Έλληνες πληγώνονται και οι εξουσιαστές απολαμβάνουν τα λύτρα της προδοσίας τους.
Κάθε μέρα στο κέντρο της Αθήνας το έγκλημα είναι παρών μα η εξουσία απούσα. Τα ελληνόπουλα δεν βρήσκουν δρόμους διαφυγής και οι έμποροί τα περιμένουν στη γωνιά.
Μα πιο πολύ από όλα με πληγώνει το κράτος και οι εξουσίες του. Οι βουλετές γίνονται βολευτές. Η Αστυνομία κυκλοφορεί ως τουρίστας και η δικαστική εξουσία έχει δυο δρόμους. Να είναι ίδια με την εκτελεστική ή να μείνει στο περιθώριο.
Σήμερα δυο γεγονότα τραυμάτισαν την ψυχή μου.
Πρώτον ο συνδικαλιστής που μας είπε πως οι χήρες των ανθρώπων που χάθηκαν στο τραγικό δυστύχημα του τραίνου δεν θα πάρουν σύνταξη.
Οικογένειες άφησαν πίσω, με μικρά παιδιά. Όμως κατά τον ΣΥΡΙΖΑ δεν δικαιούνται σύνταξης. Οι χήρες να μαζέψουν τον κώλο τους κατά τον βουλευτή και να πάνε να εργασθούν.
Που να πάνε βρε αρχικόπανε; Που θα βρουν εργασία; Ας πούμε ότι βρήσκουν μια με 550 ευρώ το μήνα, με τι θα πληρώσουν τη γυναίκα πουτ θα φροντίζει τα παιδιά.
Για τους λαθρομετανάστες έχουν λευτά για τους έλληνες όχι.
Ο παλιός νόμος έλεγε πως όταν κάποιος σκοτωθεί σε ώρα εργασία και ένεκεν αυτής παίρνει τη σύνταξη του θανόντος η χήρα και τα τέκνα σε ποσό ίσο η χήρα 70% και το υπόλλοιπο τα τέκνα.
Αυτά με το κοινωνικό κράτος που δίνει βοήθεια στους βουλευτές αλλά όχι στους φτωχούς.
Το ζήσαμε με την τρίτη σύνταξη που έδωσε το ΣΥΡΙΖΑ που;; Χα χα χα στους βουλευτές μας.

Comments are closed.