Κριτική παρουσίαση του ποιητικού έργου “ΤΑ ΡΟΔΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ” της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη από τον λογοτέχνη και απόφοιτο ανθρωπιστικών σπουδών Αλέξανδρο Ακριτίδη

Τα ρόδα του χρόνου – Μαρία Κολοβού – Ρουμελιώτη (Ωρίωνας)

 Ποίηση – Εκδόσεις Ωρίωνας
«Τα ρόδα του χρόνου» της Μαρίας Κολοβού – Ρουμελιώτη είναι από τα καλύτερα ποιητικά έργα που έχω διαβάσει. Μια εργασία πάνω στην ίδια τη ζωή, δοσμένη με έναν πραγματικά υπέροχο τρόπο.
Πρόκειται ουσιαστικά για μια άρτια ποιητική ενότητα, μέσα στην οποία περιγράφονται τα συναισθήματα μιας γυναίκας στη δύση της ζωής της. Η Περσεφόνη θυμάται, νοσταλγεί και κάνει τον απολογισμό της ζωής της. Της χαμένης νιότης, των οικογενειακών στιγμών, των έντονων ερώτων. Ένα ταξίδι αυτογνωσίας και προβληματισμού για την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Η Περσεφόνη ενσαρκώνει στον χαρακτήρα της όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν μια εύθραυστη προσωπικότητα. Γεμάτη ευαισθησίες, ονειροπόληση, νεανική αφέλεια. Η ζωή όμως είναι πραγματική. Έχει σάρκα και οστά και ξέρει να αποκαθηλώνει τα όνειρα, να φθείρει τους έρωτες, να ροκανίζει τα θέλω μας… Η τυφλή αγάπη που γίνεται εγκλωβισμός και το πρόσωπο του έρωτα, που το μεταλλάσσει η καθημερινότητα.
Με διάφορα λεκτικά τρικ, η ποιήτρια αποδίδει με γλαφυρότητα τους μονολόγους της ηρωίδας, πότε με αλλαγές προσώπου αφήγησης και πότε με κάποιους αμυδρούς ιδιωματισμούς. Η Μαρία Κολοβού – Ρουμελιώτη, ζώντας στη Δυτική πλευρά της Ελλάδας, είναι εμφανώς επηρεασμένη από την Επτανησιακή ποίηση. Χωρίς ιδιαίτερο κόπο αποδίδει με πιστότητα ολόκληρες ποιητικές ενότητες, κάνοντας χρήση μέτρου και ομοιοκαταληξίας. Μα το κάνει με έναν δικό της ξεχωριστό τρόπο, που ειλικρινά σε καθηλώνει. Νοσταλγική, τρυφερή, μελωδική και αλληγορική, συνθέτει ένα ποιητικό έργο ανεπανάληπτο. Δημιουργεί τέλεια πορτραίτα ανθρώπων και πλούσιες σκηνές, που θαρρείς πως τις βλέπεις μπροστά σου. Ιδιαίτερα η περιγραφή της νιότης γίνεται με εικόνες πολύχρωμες και έντονες, σχεδόν Διονυσιακές. Τέλος, θα μπορούσα άνετα να παραλληλίσω το έργο, σε οργάνωση,  μορφή και ύφος, με το καταπληκτικό Days Of Future Passed των Moody Blues
Δεν θα σας κουράσω άλλο. «Τα ρόδα του χρόνου» είναι ένας γλυκός αποχαιρετισμός της νιότης, ένας ειλικρινής ανθρώπινος απολογισμός για όσα επιτεύχθηκαν και όσα έμειναν ουτοπικά. Και τι εκπληκτική εικόνα! Η ονειροπόλα ηλικιωμένη γυναίκα, κλείνει την εξιστόρησή της κρατώντας την παιδική της κούκλα σφιχτά στα χέρια της.  Έτσι ακριβώς όπως ξεκίνησε τα πρώτα της βήματα στη ζωή.
Δεν εντυπωσιάζομαι συχνά από μια ποιητική συλλογή, όμως η ανάγνωση αυτού του βιβλίου ήταν μια έξοχη και αξέχαστη εμπειρία. Τα θερμά μου συγχαρητήρια στην ποιήτρια.

Comments are closed.