Οι σκλάβες

Σκλάβες συρθήκανε,
μες τα βασιλικά καράβια
Την ομορφιά τους θαύμασαν
Έλληνες δοξασμένοι ήρωες.
Για κείνες βγήκαν τα σπαθιά.
Μα αυτές, με πένθιμο μανδύα
σκημμένο κεφάλι και δάκρυ στα μάτια
τρέμουν, προσκυνούν χαμογελούν.
Σκλάβες τώρα και οι κυράδες.
Σκλάβα η βασίλισσα και οι δούλες της.
Σκλάβες που τηρούν την τάξη την ιεραρχία.
Σέρνονται στης ξενιτιάς τα μέρη,
Θάλασσες θα περάσουν, θεριά.
Στην αλμύρα τους θα ψηθούν.
Γνωρίζουν τη μοίρα τους πονού.
Όνειρεύονται παιδιά να γεννήσουν πολλά.
Τρώες, την Τροία να ξαναχτίσουν.
Γυμνές,και ανυπόδητες εργάτριες,
με χώμα, άχυρο, νερό,
κι ένα βωμό θα στήσουν.

Τα κάστρα τα άπαρτα, παίρνονται,
αφού σπαρθεί η γη, με ηρώων κορμιά.

Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Comments are closed.