Πρωταπριλιά

Καλημέρα σας και καλό μήνα.
Κάποτε μια μέρα σαν κι αυτήν ψάχναμε να βρούμε κάποιο ψέμα, να το πούμε και να το πιστέψουν όλοι, όσοι το ακούσουν.
Αυτά τα ψέματα που αμέσως ο ψεύτης τα μαρτυρούσε έκανε όλους να γελάσουν λέγοντας και του χρόνου με υγεία.
Πως βγήκε τούτο το έθιμο εγώ δεν το γνωρίζω. Ξέρω όμως πως συνυπήρχε με το έθιμο του Αγιασμού της πρώτης κάθε μήνα. Ακόμη και αν έβρεχε του μαγικού νερού. Έτσι λέγανε το νερό της Πρωταπριλιάς. Ακόμη Πρωταπριλιά χάραζαν τα κλήματα στις κρεββατίνες για να μαζέψουν το καλυτντικό τους δάκρυ.
Χαρούμενος μήνας ο Απρίλης.
Η μέρες ξενοίγουν το κρύο σιγά σιγά μας αποχαιρετά και ο κόσμος μας, γέμιζε χρώματα αρώματα, πεταλούδες, ζωή….
Τα ποτάμια γίνονταν ελκυστικά και τα σπίτια ζωήρευαν από τα χελιδονάκια που έστηναν τις φωλιές τους κοντά στον άνθρωπο.
Λένε πως τότε που έγινε ο κατακλυσμός του Νώε, και στην Ελλάδα έχουμε κατακλυσμό με σωσμένους τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα, τότε που στην Ελλάδα μας υπήρχε η γενιά των χάλκινων ανθρώπων, και στην Κίνα και σε όλον τον κόσμο έγινε κατακλυσμός,, λένε πως όταν σταμάτησε να πέφτει νερό, όταν η Κιβωτός ακούμπησε στο όρος Αραράτ τότε ο Νώε είπε στο κοράκι πήγαινε να μου πεις τι γίνεται στον κόσμο.
Πήγε το κοράκι βρήκε πτώματα και το έριξε στο φα’ι’ ξεχνώντας τον σκοπό για τον οποίο πήγε.
Τότε ο Νώε έστειλε το κουνούπι.
Αυτό αποφάσισε να πει ότι όλα είναι κατεστραμμένα και τίποτε δεν ζει πολύ τραγικά.
Το χελιδόνι παρακάλεσε το κουνούπι να πει πως η βροχή σταμάτησε και πως όλα σιγά σιγά στρώνουν φαίνονται κάμποι δένδρα βουνά….
Γέλασε το κουνούπι σκληρά, θα τα πω όπως εγώ νομίζω είπε υπεροπτικά. Και τότε το χελιδόνι του έφαγε τη γλώσσα.Ήθελε να μπορέσει ο Νώε να ξαναφκιάξει τον κόσμο.
Πάει λοιπόν στο Νώε το κουνούπι και δεν μπορεί να μιλήσει κάνει μόνο ζβμ ζβμ ζβμ και γυρίζει γύρω γύρω….
Τι λες; Ρωτάει ο Νώε; Βζμ, βζμ , κάνει το κουνούπι και γυρίζει γύρω από το χελιδόνι.
Μα τι λέει ξαναρωτά ο Νώε.
Λέει να σας πω εγώ, να, να στείλουμε το περιστέρι.
Ας το στείλουμε το περιστέρι λέει ο Νώε.
Έτσι και έγινε.
Σε λίγες μέρες το περιστέρι γύρισε κρατώντας στο στόμα του ένα κλαδάκι ελιάς.
Αυτό το κλαδάκι είναι το σύμβολο της συμφωνίας των ανθρώπων με τον Θεό, ‘οπως και το ουράνιο τόξο που σκέπασε τη γη.
Αυτά για τα παλιά τα χρόνια.
Τι γίνεται τώρα;
Τώρα οι πάντες διαβρωμένοι από την ύλη, την καλοπέραση και την τεμπελιά έπαψαν να πιστεύουν στα ιδανικά του ανθρώπου.
Αγάπη, καλοσύνη, εργασία, ιδανικά έχουν πνιγεί στη χαβούζα της αθε’ι’ας του υλισμού.
Ακούς τους κουφικέφαλους να σου λένε δεν υπάρχει Θεός και συ λες, Θεέ μου συγχωρεσέ μας δεν ξέρουν τι λένε, δεν βλέπουν το Μεγαλείο σου.
Τα διδάγματα των αρχαίων μας προγόνων, η γλώσσα μας, ο Χριστός μας ξεχάσθηκαν.
Ο δρόμος μπροστά μας, είναι η καταστροφή.
Ο καιρός του τέλους των Ελλήνων είναι εδώ μπροστά μας.
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει…. Αυτό δεν τραγουδάμε ακόμη κάποιοι;
Ναι αλήθεια είναι πως η Ελλάδα μας ποτέ δεν θα πεθάνει,,, αλλά αν δεν γεννιούνται Ελληνόπουλα πως θα ζήσει;
Σαν τόπος, μπορεί. Μα αν δεν υπέρχουν Έλληνες τότε θα λένε μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια χώρα η Ελλάδα που…….
Ας πούμε στον εαυτό μας τη σκληρή αλήθεια.
Μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε την πατρίδα μας.
Σήμερα και κάθε μέρα ας λέμε στον εαυτό μας ΑΛΗΘΕΙΕΣ. Ας θυμηθούμε τους Αγίους μας, τους Ηρωές μας, να πριν λίγα χρόνια τους πατεράδες μας… Έτσι μπορεί να σώσουμε την Ελλάδα μας.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.
Και επειδή η μυθολογία μας είναι πολύ ωραία και διδάσκει ας τη μαθαίνουμε στα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Ας τους πούμε για τον ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ, ΤΟΝ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΥΡΡΑ
Είναι ένας πολύ ωραίος μύθος.

Comments are closed.