ΣΕΛΛΙΑΝΗ

Εκεί στη Σέλλιανη ψηλά έχει ο θεός το θρόνο.

Κοιτάζει προς τη θάλασσα, κοιτάζει τη Δωδώνη

Βλέπει τις νεραϊδοσπηλιές, των δράκων τα καλύβια.

Βλέπει και την κρυόβρυση, του Λίβερη το λάκο.

Ακούει τις πετροπέρδικες, που γλυκοτραγουδάνε.

Και έχουν του Στέλιου τη φωνή, του Γιάννη το τραγούδι.

Σκωθήτε νιοι, σκωθήτε νιες και ο καιρός διαβαίνει,

παίρνει ζωές σαν χαρταετούς και πίσω δεν τις φέρνει.

Αλήθεια, είναι ο καιρός για όπλα για κασμάδες.

Να σκάψουνε τη γη βαθειά, σύνορα να διαβούμε

Να υψώσουμε τα λάβαρα τ΄αιματοποτισμένα,

και πάλι να φωνάξουμε σα νέοι Λεωνίδες

στις θερμοπύλες στα στενά, παίζοντας το λιθάρι,

ελάτε σεις που θέλετε, να πάρετε τη γη μας.

Πρώτα θε να μας φέρετε πίσω μας τα κλεμμένα,

τ΄αγάλματα και το χρυσό τ΄αρχαία μας στολίδια.

Που στόλισαν την Άνοιξη της γης τα πεπρωμένα.

Εκεί στη Σέλλιανη ψηλά έχει ο Θεός το Θρόνο,

στην Αγία την Τριάδα μας και την Αγία Μαύρα

Εκεί λαλούνε πέρδικες, εκεί λαλούν κοτσύφια,

εκεί λαλεί και τραγουδά του Μώκου το κλαρίνο.

Μπαίνουν μπροστά οι λυγερές, πίσω τα παληκάρια,

και χαίρονται τα σύδεντρα και χαίρονται τα βράχια,

χαίρονται τα χαλάσματα που άφησαν οι οχτροί μας.

Χαίρεται και η καρδούλα μου που μέσα έχει πλάσει,

μια ιστορία τραγική, μια ιστορία αγάπης.

Είσαι βουνό μου η ζωή, είσαι χωριό μου η ψυχή.

Χώμα και πέτρες του βουνού, πατημασιές προγόνων

και του πατέρα μου η καρδιά στούς λάκους σου απάνω.

Εκεί εγώ εστάλισα, ποτίστικα πατρίδα,

εκεί είδα τα όνειρα σαν ήμουνα παιδούλα.

Και όμως, ποτέ μου αληθινα, χωριό σωστό, δεν είδα.

Αγαπημένη Σέλλιανη καμένη, εγώ σε βρήκα

Καμένη με χαλάσματα, που κρύβανε αγάπη.

Για κείνα που περάσανε, για κείνα, που θα ΄ρθούνε…

Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Comments are closed.