Σκιές από το παρελθόν

Γεννήθηκα στον πόλεμο. Και ο πόλεμος στην πατρίδα μου κράτησε πολύ. Κράτησε μέχρι το 1949.
Στον οικογενειακό μου κύκλο, έβλεπα άνδρες συνήθως, που αν δεν γνώριζες τις θέσεις τους στη ζωή, αν αφαιρούσες από το λόγο τους κάποιες λέξεις, δεν έβλεπες καμιά διαφορά.
Καθώς μεγάλωνα οι διαφορές ήταν πιο ορατές. Στη μια πλευρά όταν έλεγαν δίκιο ενοούσαν το δίκιο όπως το καθόριζε η δική τους δημοκρατία. Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια.
Και ήταν κάποτε, πολύ δυνατός λόγος.
Μα κανένας δεν μιλούσε για ισότητα από αυτούς.
Για την ισότητα ο μόνος που μιλούσε ήταν η εκκλησία μας.
Δεν υπάρχει για τον Θεό, πλούσιος ή φτωχός, δεν υπάρχει γυναίκα ή άνδρας. Για το Θεό όλοι είμαστε ίσοι.
Βέβαια στην άλλη πλευρά μιλούσαν για ισότητα και δικαιοσύνη. Αλλά όχι για θρησκεία, όχι σε πατρίδα, όλη η γη μια πατρίδα. Και μόλις χθες είχε τελειώσει ο πόλεμος.είχαν και τάση καλοζωίάς και καταπάτησης,,,να αρπάζουν χωρίς να ρωτούν ότι ήταν όλης της οικογένειας. Απλά τα έπαιρναν….
Αυτό σε μας τα παιδιά δεν άρεσε. Άρεσε σε κάποιους που απλά ήθελαν λεφτά, λιγότερο κόπο, και το ότι δεν διάβαζαν για να πάνε όπου ονειρεύονταν.Έτσι δεν τα κατάφερναν και έφταιγε η καταραμένη δεξιά.
Πως να το πιστέψεις όταν βλέπεις τα παιδιά που διάβαζαν πλούσια ή φτωχα να μπαίνουν και να βγαίνουν από τα πανεπιστήμια και να διορόζονται, να ανοίγουν γραφεία ή ιατρεία,,,…..
Βέβαια υπήρχε πρόβλημα για τους νέους που ήταν ενταγμένοι στον ΕΛΑΣ.
Εδώ η πολιτεία ήταν σκληρή. Αλλά ήταν αμέσως από ένα αιματηρό πόλεμο αδελφών και πολλών ακροτήτων στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα.
Τα χρόνια πέρασαν και οι Έλληνες ξέχασαν τα ιδανικά, όμως δεν ξέχασαν το μίσος.
Νομίζω πως είναι ο καιρός να θυμηθούμε τα ιδανικά και να λογοδοτήσουμε στους εαυτούς μας για τα λάθη που κάναμε.
Μάθαμε τα παιδιά μας να πορεύονται δίνοντας αξία στο χρήμα, στις θέσεις, με όποιο τρόπο κι αν κατακτηθούν.
Γίναμε η χώρα του ρουσφετιού… των κλητήρων. Πιο πολλοί κλητήρες παρά λογιστές καθηγητές κλπ

Θυμάμαι με πόση ευλάβεια τραγουδούσαμε τα βράδια το απολυτίκια των Αγίιων μας και τα κοντάκια.
Θυμαμαι πολλές φορές να μιλάνε οι μεγάλοι για τους Σουλιώτες και όλους τους ήρωες της επανάσταση.
Μαθαίναμε ποιήματα και δημοτικά τραγούδια λεβεντιάς.
Και πόσες φορές δεν τραγουδούσαμε τον Εθνικό Ύμνο.
Και σαν πρώτα αντριωμένη,
Χαίρε Ω χαίρε Ελευθεριά.
Εμείς αυτούς τους δρόμους τους δείξαμε στα παιδιά μας;;;
ΟΧΙ.
Τα πηγαίναμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία;
ΟΧΙ.
Πολλά τα δικά μας όχι. Πολλά τα λάθη μας. Έτσι ξεχάσθηκαν οι λόγοι που θύμιζαν την σκλαβιά και σκλαβωθήκαμε σε πράγματα ανούσια. Σε λόγους χωρίς αξίες.Σε φίρμες ρούχων και πραγμάτων. Τώρα δε έχουμε τυφλωθεί στο νου και στα αυτιά,,,έχουμε γίνει σκλάβοι των κινητών και των υπολογιστών.
Και γίναμε μοντέρνοι Ευρωπαίοι. Μόνο που οι άλλοι μείναν γάλλοι γερμανοί ιταλοί κλπ και μεις χωρίς πατρίδα γιατί τώρα την ξεπουλάνε κάποιοι από αυτούς που μας κυβερνούν.Άπό τους διεθνιστές που για αυτούς δεν υπάρχει πατρίδα αλλά ο κόσμος όλος.
Και έχουν μεροίδιο όπως και παλιά στην σφαγή,,, των από δω,,,, και των από εκεί.
Μην ψάχνετε από που ήρθαν. Από τις γειτονιές μας.
Και είναι αυτοί οι μονάντεροι μονοφάγοι που είχαν μπροστά τους κάποια ας πούμε ιδανικά. Μα δεν είχαν. Απλά εκμεταλλεύονταν αυτούς που είχαν κρυμμένα ιδανικά,,σε κάποια σημεία του μυαλού τους,, αυτά τα ξεπερασμένα τα χαζά ….Εγώ μόνη μου θέλω να φωνάξω
Ζήτω η πατρίδα μου.
Ζήτω το έθνος των Ελλήνων.
Κάτω από τη Σημαία με το Σταυρό ορκίζομαι να το φωνάζω όσο ζω.
Αχ πατρίδα μου γλυκειά πόσο πόσο σε αγαπώ.

Leave a Reply