Καλημέρα σας

ΕΜΦΙΑ
Τον λάβατε ! ! !
Εγώ ναι και έχω μια χαρά;;;;
Μόνο 16% είναι μεγαλύτερος από τον αρχικό.
Σε όλους γύρω μου είναι φουσκωνένος μόνο οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ έχουν μειωμένο ΕΜΦΙΑ από ότι λένε,,, λες να γίνεται κομπίνα και εδώ; Τι να σας πω, όλα τα περιμένω από αυτούς.
Ο Αλέξης ο μπαμπέσης που πήρε την εξουσία με τερτίπια και ψέματα και θα μας ζητήσει όπως πάει και τα ρέστα γιατί τον ψηφίσαμαν..
Αλήθεια γιατί;
Για την επιμέλειά του στα μαθήματα; Για τις σπουδές του που για να πάει στο πολυτεχείο έπρεπε να γραφεί στο πολιτεχείο της Βουλγαρίας ε΄ χε χε χε,,, και σαν πολιτικός πήρε και τη μεταγραφή του,,, και λόγο φόρτου εργασίας ΧΑ ΧΑ ΧΑ έκανε δέκα χρόνια να τελειώσει.
Ας τελειώνουμε με τους άρπαγες ανεπάγγελτους της εξουσίας..Ας ψηφίσουμε άξιους, Ανθρώπους που έχουν να δείξουν έργο και ΟΧΙ μελέτες έργων ή θα θα θα
Ας ψηφίσουμε ανθρώπους που γνωρίζουμε

Ότι θυμάμαι χαίρομαι

Δάσκαλοι σήμερα,δάσκαλοι παιδεία το 1948
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Τότε που τα χωριά και οι πόλεις της πατρίδας μας ήταν γεμάτοι χαλάσματα. Χαλάσματα που είχε αφήσει πίσω του οι εχθροί γερμανοί, ιταλοί και χαλάσματα που δημιουργήσαμε μόνοι μας στον καταραμένο εμφύλιο.
Κάπου εκεί κοντά στα 1947-1949 άνοιξαν τα σχολεία. Σε πολλές πόλεις και χωριά σχολεία δεν υπήρχαν.Ήταν γκρεμισμένα από την οργή των βαρβάρων. Τότε, σε τέτοιες περιπτώσεις, χρέη σχολείων έκαναν αχυροκαλύβες χωρίς θρανία μόνο με ένα μαυροπίνακα που τον έκανε ο δάσκαλος και μια πέτρα ή κούτσουρο που το κάθε παιδάκι ή ο δάσκαλος έβαλε μέσα στην καλύβα για κάθισμα.
Εδώ αρχίζει το μεγαλείο του Έλληνα.
Οι κάτοικοι ανασκουμπώθηκαν και πολύ γρήγορα έγιναν σχολεία δυο αιθουσών και ενός πολύ μικρού δωματίου για τον δάσκαλο ή τη δασκάλα και την οικογένειά του.
Σε τέτοια μικρά δωμάτια ζήσαμε με τον πατέρα μου. Ευτυχώς που η μικρή μας πόλη ήταν κοντά, οπότε τις περισσότερες μέρες είμασταν στο σπίτι μας. Διαφορετικά σε κάποιους το χωριό φρόντιζε να έχει η οικογένεια του δάσκαλου στέγη και κάποιες άλλες παροχές όπως έναν κήπο, λίγα δένδρα ελιές, κλπ
ΣΗΜΕΡΑ;
Σήμερα στο πιο ακριβό νησί της Ελλάδας που κατά δήλωσή του Δημάρχου του, ο σερβιτόρος μπορεί να κερδίζει πάνω από 2500 χιλιάδες το μήνα χωρίς τα τυχερά σκέπτονται πως θα δώσουν στέγη σε δασκάλους που παίρνουν 850 ευρώ το μήνα και για στέγη θέλουν 1500 ευρώ το μήνα. Ναι βρε, το Χειμώνα θα πληρώνουν 350-500 ευρώ το μήνα. Τον άλλο καιρό θα λιάζονται στην παραλία των γυμνιστών…αφού οι ιδιοκτήτες θέλουν τα δωμάτιά τους για νοίκιασμα… Μπίζνα και καλά κάνουν…

Βέβαια το Ελληνικά κράτος δεν μπορεί να κάνει εξαίρεση στο μισθολόγιο. Μπορεί όμως στους Μυκονιάτες, Σαντορινιούς κλπ να βάλει έναν <φ>όρο>. Να πληρώνουν τους φόρους τους. Ναι να πληρώνουν τους φόρους τους και όχι να φοροδιαφεύγουν. Και έναν δημοτικό φόρο για τις δημόσιες υπηρεσίες τους. Πληρώνουμε Δημοτικά Τέλη; Ναι. Τότε που το πρόβλημα; Ας πληρώνουν λίγο παραπάνω να στεγάσουν υπηρεσίες κοινής ωφελείας όπως ιατρεία σχολεία, πυροσβέστες, κλπ κλπ κλπ.

Όταν όπως μας λέει η εφορία δεν πληρώνουν τους φόρους τους, βεβαιωμένα, τότε δεν θα έχουν τις παροχές του κράτους. Ακόμη η Δημοτική αρχή να βρει χώρο στέγασης σε κάποια ακίνητα που πιθανόν να είναι κενά και να στεγασθούν οι δάσκαλοι και λοιποί δημόσιοι υπάλληλοι.
Θα μου πεις κάτι που μου είπε δάσκαλος φίλος. Κόλπο είναι όλο το παραμύθι. Αν κανονίσει η Δημοτική αρχή να εργασθούν οι δάσκαλοι το Καλοκαίρι και τις αργίες τους σε κάποιο ξενοδοχείο η μαγαζί,όπως ξέρουν γράμματα και γλώσσες θα βγάζουν όχι μόνο τα έξοδα του ύπνου,,, αλλά και τα έξοδα διαβίωσης όλου του χρόνου.
Ξέχασε πως είναι δάσκαλος και πως ο δάσκαλος πρέπει να έχει το σεβασμό όχι μόνο των μαθητών του αλλά και των γονέων.
Τι σας λέω!!!!
Αυτά εδώ και χρόνια τα κάναμε ίσιωμα. Αν τολμήσει ο δάσκαλος να παρατηρήσει το ανάγωγο πλάσματάκι μας, τότε ο γονιός του κάνει τη ζωή πατίνι.
Στον βάρβαρο δάσκαλο, που είπε στο μαθητή απλά να προσέχει στο μάθημα και να μην κάνει φασαρία εμποδίζοντας τους άλλους να παρακολουθήσουν,,, παει ο μπαμπάς ή η μαμά με ύφος και χωρίς καλημέρα,,, ποιος είσαι ρε !!!.
Το θέμα μας όμως είναι η στέγαση των δασκάλων κλπ.
Το κράτος να έχει μικρά δωμάτια όπως είχε παλιά για τους χωροφύλακες και δωμάτια για τους δασκάλους.
Ξεφτίλα ρε για ένα κράτος του 2017. Ξεφτίλα γιατί τα έσοδα από φόρους σε κάποια μέρη έπρεπε να υπερκαλύπτουν τα έξοδα του κράτους για τούτα τα μέρη.
Ξεφτίλα για όλους μας, ακόμη και στους δασκάλους που διδάσκουν, ήθος, γνώσεις, κλπ αγαθά αόρατα.
Και ας θυμηθούμε το 1947-1950 που κάτω από τη δυστυχία ενός πολέμου καταστροφικού δέκα χρόνων, η Ελλάδα ύψωσε το κορμί της και έγιανε τις πληγές της.
Από αυτά που άκουσα από τον Δήμαρχο οι μυκονιάτες έχουν εργασίες χρυσοπληρωμένες τα σπίτια τους έχουν ακριβά ενοίκια μπορούν να έχουν και ιδιωτικά σχολεία. Δεν είναι σωστό θα πληρώνει η φτωχή Θεσπρωτία τις παροχές στους πάμπλουτους της Ελλάδος μας.
Να είναι καλά, να χαίρονται τα αγαθά τους. Μα πως περιμένουν να πάει γιατρός να τους φροντίσει όταν δεν μπορούν στο νησί τους να ζήσουν τρώγοντας ούτε μια σκέτη από γκιουβέτσι;
Θέλουν και τον πυροσβέστη κλπ, αυτός πιθανόν να μπορεί να εργασθεί κάπου το Καλοκαίρι ο γιατρός και ο δάσκαλος ΟΧΙ τι δεν καταλαβαίνεις Ε/.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Ας ξυπνήσουμε πριν έρθει το τέλος

Φαίνεται πως οι φίλοι μας της Ε.Ε, οι κυβερνήσεις τους έχουν πάρει οριστικά τις αποφάσεις τους για την Ελλάδα μας.
Ο χρόνος είναι ότι πρέπει για τα άνομα σχέδιά τους.
Κυβερνήσεις προδοτικές έκαναν ότι μπορούσαν για να φτάσουμε εδώ που είμαστε.
Πρώτα ο Σιμίτης με το χρηματηστήριο όπου ελλήνες και ξένοι άρπαξαν τις οικονομίες των χαζών και των έξυπνων. Δεν πλήρωσε με φυλακή ο Σιμίτης για την προτροπή στο λαό να παίξει με δανεικά να κερδίσει δηλαδή βάζοντας χρέη στις τράπεζες…..
Από τις συναλλαγές κέρδιζε στην αρχή ο λαός και το κράτος μας.
Κόλπο απαταιώνων ολκής….
Σαν μπήκαν όλες οι οικονομίες του λαού σε κάτι εταιρείες φαντάσματα όρα ALTEC Αθανασούλη Αποθήκες στο Αγρίνιο κλπ κόλπα,, και των φίλων του κάτι παιδιών του ΠΑΣΟΚ Μαλέσιοι, Νεονάκιδες που σιτίζονταν στην Νέα Επίδαυρο στην βίλα του Αθανασούλη τότε έγιναν οι πτώσεις των μετοχών….κλπ.
Η παράγκα του ΠΑΣΟΚ και του Σιμίτη βρήκε και άλλο κόλπο. Στους Ολυμιακούς Αγώνες έδωσε τα έργα όλα με απ΄ευθείας ανάθεση. Πολλά τα λεφτά….
Έτσι τα χρέη εγίναν πολλά. Δεν έφταναν όμως για την καταστροφή. Έτσι ήρθε το κόλπο Ευρώ,,,για να μας βάλει στο ΕΥΡΩ έκανε κρυφά ομόλογα και μας έστειλε στα τάρταρα χρεωμένους…..
Ύστερα ήρθε ο Κ Καραμανλής. Προσπάθησε, σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ τον πολέμησε, με τον βασικό μέτοχο και με τα ΣΟΑΠΣ του Σιμίτη και τη σιωπή,, του Κώστα Καραμανλή. Κ Κραμανλή φταις και συ γιατί δεν μίλησες στον λαό μας. Δεν του είπες την αλήθεια… δεν μίλησες δεν είπες στον λαό τίποτε. Του έλεγες πως έχουμε θωρακισμένη οικονομία. Έτσι έπρεπε να πεις αλλά ο λαός έπρεπε κάπως να καταλάβει…
Προσπάθησες με τους αγωγούς κλπ να ξεπεράσεις τον σκόπελο. Όμως δεν μίλησες για να μπορέσεις με την βοήθεια του λαού να ξεπεράσεις τα πάντα. Τότε ο λαός σε πίστευε.
Το ξέρει πλέον όλος ο λαός ότι έγινες στόχος από την αρχή. Ο λαός γνωρίζει πως κινδύνευες. Δεν άξιζε η πατρίδα μια θυσία;;;;
Και ήρθε η Αμερικανική κρίση και ταλαντεύτηκε η χώρα,,, και τότε όρμησαν οι παρέες ΠΑΣΟΚ Σιμίτη να αρπάξουν ότι είχε ο τόπος.
Ήρθε και ο Γιώργος με το λεφτά υπάρχουν και έδωσε την χαριστική βολή στην χώρα.
Μετά η κατρακύλα ήταν μεγάλη. Ο λαός ανέτοιμος για θυσίες και όλα μπήκαν εκεί που ήθελαν οι δανειστές.
Οι κυβερνήσεις που έρχονταν η μια μετά την άλλη βρήκαν βολικό το ξεπούλημα. Έτσι η Ελλάδα έφτασε να πουλιέται όσο όσο στους δανειστές μας μέχρι που ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και την εξαπέστειλε στο πυρ το εξώτερο για 99 χρόνια. ΤΡΟ’Ι’ΚΑ η ΘΕΣΜΟΙ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει που πια δεν υπάρχουμε σαν ελεύθερο κράτος.
Τώρα μας κάνουν μικρό παράρτημα της Τουρκίας,,,αφού σε λίγο δεν θα υπάρχουν Έλληνες και χριστιανοί ορθόδοξοι…
Έτσι μας επιστρέφουν τους λαθρομετανάστες, αλλάζουν τα βιβλία ώστε τα Ελληνόπουλα να έχουν σαν θρήσκευμα το Ισλάμ, και αυτό γίνεται επίσημα μέσα από τα σχολεία.
Τι κάνει ο λαός! Κάνει ότι μπορεί. Όμως δεν σωζόμαστε αν δεν αποκτήσει η χώρα Έλληνες, αν δεν γεννηθούν παιδιά ελληνόπουλα, χριστιανόπουλα ορθόδοξα…..
Στα χέρια των νέων είναι η σωτηρία της πατρίδας μας.Και στα δικά μας χέρια να σκύψουμε σαν παλιά να μεγαλώσουμε εγγόνια 3-4-5 και πάνω να γεμίσουμε τη χώρα μας ΕΛΛΗΝΕΣ.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Εγώ ο πρόεδρος και κάτι άλλα σιάφαρα

Αγαθός είναι ο Γιώρης. Έχει τις γιδούλες του την κυρά του μια γυναίκα μεγαλύτερη αλλά δυνατή που κρατάει το σπίτι στις πλάτες της;. Σε μικρό χωριό της Παραμυθιάς ζούσαν και πορεύονταν όπως όλος ο κόσμος μια χορτάτος μια νηστικός.
Στην πόλη της Παραμυθιάς αν και ήταν κοντά δεν πάγαινε. Εκεί χωρίς λεφτά δεν κουνιέσαι ντιπ.
Στο χωριό κάθεσαι στο μεσοχώρι, έρχονται και οι άλλοι και στήνουν την κουβέντα μέχρι να σουρουπώσει να πάνε για φα’ι’ και ύπνο.
Πήγαινε όμως σαν ήθελε κανένα εργαλείο γερό γύφτικο. Τουες καλύτερους σιδεράδες είχε η Παραμυθιά. Ότι μανταλοί΄δι ήθελες σου το έσιαχναν.
Μια μέρα πλησίαζε κι ο Λάμποβος καληώρα, και αποφάσισε να πάει για ψώνια.
Κόκκινη κλωστή καινούριο κασάρι. Μπλε κλωστή φαρίνα για καμιά πίτα. Κίτρινη κλωστή σπόρια για το περβόλι τα δικά τους τα έφαγε ο κόπιτσας κακό χρόνο να έχει. Την ουρά τση αλπούς στο ντροβά να πάει στην Αστυνομία να πάρει το χάρισμα. Κάθε που έπιαναν τα δόκανά του αλπού χαρές στο σπίτι. Θα τους έφερνε και μισή οκά λουκούμια από τα καλά με τσίγαλο.
Έβαλε λίγα τα λεφτά στην τσέπη και πέντε φορές είπε στη γυναίκα του τι θα της φέρει κοιτώντας τις κλωστές.
Περνάει από την Αστυνομία πρώτα να δώσει την ουρά να πάρει το ρεγάλο.
Μετά ντουγρού για τον σιδερά. Κουλάντρισε και τα άλλα, άφησε το σακκούλι σε ένα μαγαζί και πάει για βόλτα.
Δεν πήγαινε ποτέ κάτω στο πηγάδι. Τι να δει εκεί. Εκεί κάτι δόλιες πούλαγαν λάχανα τυρί αυγά να πάρουν όπως και κείνος τα χρειούμενα.
Και τα πιο χρειαζούμενα ήταν το αλάτι, τα σπίρτα, το πετρόλαδο, οι κλωστές κλπ…
Άρχισε να γυρίζει και να χαζεύει. Κόσμος πολύς. Σε λίγες μέρες θα είχε η Παραμυθιά Λάμποβο. Αυτός στο Λάμποβο δεν έρχουνταν. Ποτές δεν είχε έρθει. Το Λάμποβο σε γελάν για να σου πάρουν τον παρά σου.
Το τι παρά είχε ο κόσμος τότε, άσε μαύρα μου χάλια. Χειρότερα από σήμερα….
Σε μια στιγμή ακούει το όνομά του.
Γιώρ΄ βάρα δώθε στο καφενείο κερνάω ούζο.
Ήταν ο πρόεδρος του χωριού τους.
Βάρεσε κατά το καφενείο < βαράω το δρόμο =περπατάω τον δρόμο τώρα γιατί βαράνε το δρόμο τι να σας πω>.
Εκεί σε λίγο ήρθαν και κάτι γνωστοί του προέδρου, παραμυθιώτες.
Είπαν πολλά, έμασε η μέρα και αφού χαιρετίσθηκαν πήγαν να πάρουν τα σακκούλια τους και για τα χωριά τους.
Σήμερα ο Γιώρς ήταν περήφανος. Έκατσε με τον πρόεδρο στον καφενέ και του μίλησε για όλα, ως και για τις νέες εκλογές.
Ο Γιώρς τάχασε, τόσο πολύ τον υπολόγιζε ο πρόεδρος, πολύ, του τόπε χωρίς τις δικές σου ψήφους, βγαίνει ο Τάσσης που δεν είναι και σόι σου.
Τούδωκε το λόγο. Χρόνια τον ψηφίζουν στο σπίτι του όλοι. Γιατί να αλλάξουν;.
Μόλις φτάνει στον χωριό αφήνει τα πράγματα στο σπίτι και μπρος για τον καφενέ.
Είχε να πει για τα ψώνια, για τον καραγκιώζη που ήταν στο πάνω καφενείο του Καρκαμισιού, για όλα.
Μαζώχκαν όλοι γύρω του και τον ρώταγαν τι ψώνισε, αν είχε κόσμο η Παραμυθιά, αν του έδωσαν τα λεφτά στην αστυνομία για την ουρά της αλεπούς. Για τα λουκούμια και το πλαστάρι που έφερε δεν είπε τίποτε.Αυτοί ήταν ικανοί να περάσουν απ΄το σπίτι να θέλουν λουκούμι και πλαστάρι. Του τόπε η Γιώραινα. Μη πεις για τούτα θα έρθουννα μας τα φαν. Και για τούτα δεν είπε ούτε λέξη.
Τα άλλα, τα είπε όλα καταλεξής.
Μετά στάθκε σοβαρός και πήρε ύφος βαρύ.
Ο καφετζής κατάλαβε ώρα για το πείραγμα.
-Δε μου λες Γιώρ΄ποιον είδες στην Παραμυθιά, ποιους αντάμωσες. Έκατσες σε καφενέ;
Βομβαρδισμός ερωτήσεων.
-Έκατσα στον καφενέ και πήρα ένα ρακί αψύ αδερφάκι μου.
-Ποιος ήταν στην παρέα σου, ρωτάει περίεργα ο καφετζής;.
Και ο Γιώρς σοβαρά σοβαρά.
Εγώ, ο πρόεδρος, και πέντε έξη σιάφαρα. <σιάφαρα= σκουπίδια,>
Βέβαια ο πρόεδρος είχε μιλήσει για την συνάντηση.
Τα σιάφαρα ήταν γνωστοί έμποροι από την Παραμυθιά και η κουβέντα τους για τις εκλογές.
Από τότε η φράση λέγεται συχνά σαν παραλογισμός.
Εγώ ο πρόεδρος και κάτι άλλα σιάφαρα.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Ο ΓΑΜΟΣ

Δυο υπέροχα νέα παιδιά, με αγάπη για τον τόπο, τη φύση και την ζωή, ένωσαν τις ζωές τους με τα δεσμά του γάμου.
Ο Ηλίας Ευθυμίου και η Αικατερίνη Τσαγκαροπούλου.
Διάλλεξαν να παντρευτούν σε ένα χωριό παλιό τη Λαμπανίτσα ή Ελαταριά.
Μέσα στα έλατα σε ένα μικρό εκκλησάκι που δίπλα του ένας σύλλογος έκανε ένα σεμνό στέγαστρο, κι ας ήταν οι καρυδιές και τα έλατα οι πιο καλές ομπρέλες.
Σεμνή η τελετή, τα παιδιά μας απλά καλοβαλμένα και με λίγο άγχος.
Μέρες έτρεχαν να είναι όλα τέλεια.
Από τα δικά τους χέρια πέρασαν όλα.
Σεμνή η τελετή του γάμου τα νιάτα έλαμπαν κουμπάροι, αδέλφια, γονείς και οι συγγενείς χαμογελούσαν και εύχονταν να ζήσουν να γεράσουν.
Λίγες στάλαγματιές βροχής δεν χάλασε το κέφι.
Πριν ανοίξουν οι ομπρέλες έλαμψε ο ουρανός και τα φρεσκοδροσισμένα έλατα μοσκομύριζαν.
Και κει μέσα στα έλατα με την τσίκνα του ψητών της σούβλας, των κοκκορετσιών, και των μεζέδων όλα τοπικά από ανθρώπους του χωριού έγινε γλέντι τρικούβερτο, με το κρασί τις μπύρες και τα αναψυκτικά να δροσίζουν τους καλεσμένους…
Τα παιδιά μπήκαν στο χορό με τους κουμπάρους και πίσω οι γονείς και τα αδέλφια.
Ο τραγουδιστής Μιχάλης Μιχόπουλος και η ομάδα του, ήταν μια πανδαισία μια υπέροχη μουσική χωρίς τα τέρατα της τεχνολογίας.
Η δυνατή καθαρή και μελωδική φωνή του Μιχάλη ήταν υπέροχη. Αντιλαλούσαν τα βουνά. βουβάθηκαν τα πουλιά, ήθελαν κι εκείνα να ακούσουν.
Δεν τους έφυγε νότα, ούτε στα ηπειρώτικα, ούτε στα ναξιώτικα, ούτε στα κερκυρα’ι’κα.
Και ενώ το γλέντι καλά κρατούσε τα τραπέζια ασταμάτητα γέμιζαν ψητό, κοκκορέτσι,σαλάτες, τυριά, μεζέδες και το κρασί το τσίπουρο,οι μπύρες κι τα αναψυκτικά έδιναν και κείνα το κέφι.
Πολύς ο κόσμος κι ας θύμωσαν μερικοί, που δεν έγινε ο γάμος στο χωριό μας.
Οι ίδιοι άνθρωποι τώρα λέγανε. Βρε τι ωραίος γάμος και τι τοποθεσία, δεν είχαμε δει τόσο ωραίο μέρος.
Στα παιδιά μας τον Ηλία και την Κατερίνα που είναι συλλέκτες μανηταριών και γνωρίζουν καλά τον τόπο και την μάνα γη, εύχομαι από καρδιάς να ζήσουν ευτυχισμένα.
Στη γιαγιά Αφροδίτη που με λεβεντιά χόρεψε τη βασιλαρχόντισσα να είναι γερή να χορέψει και στα βαφτίσια.
Στον κύριο Δημήτρη Κόκκινο να χαρεί και στα παιδιά του. Λεβέντης και λεβέντικος ο χορός.
Στις ωραίες κερκυραίες και ναξιώτισσες που με χάρη έδιναν μαθήματα χορού, πάντα σε χαρές.
Στους γονείς να τους ζήσουν ευτυχισμένα.
Να ζήσετε παιδιά μου, να γεράσετε και να δώσετε την ευκαιρία στο νούνο σας και τη νουνά σας, τους λεβέντες, να βαφτίσουν, πέντε γυιους και μια μηλιά.
Οι νονοί κέρασαν παραδοσιακές δίπλες σε περιτύλιγμα διάφανο,και τούρτες.
Οι μπομπονιέρες ήταν πολύ όμορφες στολισμένες με ένα φυσικό κουκουνάρι πεύκου.
Τα παιδιά έλαμπαν μέσα σε απλά ρούχα μοναδικής ομορφιάς όπως τα παιδιά μας.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Το νυφικό

Σας έχει τύχει να γνωρίζετε έναν άνθρωπο από οταν γεννηθήκατε και μετά;
Να τον γνωρίζετε καλά και να βρήσκεστε με την απορία. Άλλον άνθρωπο να γνωρίζετε για δέκα πέντε χρόνια και άλλον στα υπόλλοιπα χρόνια της ζωής σου που μετράν έξη δεκαετίες.
Μπορεί ένας άνθρωπος να χάσει τη σπιρταδα του, την χάρη του, και να γίνει κάποιος άλλος;
Σε μένα έτυχε τούτο το περίεργο.
Βέβαια ήμουν παιδί και πολλές φορές έλεγα εν μπορεί έτσι να ήταν πάντα, δεν μπορεί να έγινε μετά τα είκοσι πέντε χρόνια της.
Την αγαπούσα πολύ.Την αγαπώ πολύ.
Ήταν όμορφη σαν άγγελος αναγεννησιακός πάνω σε ουράνιο θόλο εκκλησίας.
Και μετά!.. η έξυπνη καλομαθημένη κοπέλα με τα χιλιάδες ενδιαφέροντα, έγινε μια κυρούλα.
Μια κυρούλα όχι από αυτές που το βλέμμα τους, είναι δρεπάνι, που θερίζει τις αγωνίες της ζωής της, αλλά δρεπάνι που βάζει τα όρια στα στάχυα της οργής από τα στάχυα της γαλήνης.
Πέρασε κι αν δεν πέρασε στη ζωή της.
Ούτε οργή, ούτε θέλω άκουγες από το στόμα της.
Πριν χαράξει ο Θεός τη μέρα, άρχιζε τις δουλειές της. Και μετά καθισμένη στο σαλονάκι της, στο καθιστικό της ή στην κουζίνα και αν ο καιρός το επέτρεπε στα σκαλοπάτια του σπιτιού της, παρέα για καφέ.
Και μαζί θα τους έβγαζε και γλυκό του κουταλιού.
Και μετά η κάθε μια άκουγε τα μελλούμενα που ήταν γραμμένα στο κουπάκι του καφέ.
Τη θυμάμαι κομψή, δυνατή να δείχνει πάνω στο μεγάλο τραπέζι την τέχνη της.
Πολλά κορίτσια βγήκαν από τα χέρια της. Όλες έμαθαν εκτός από τέχνη καλούς τρόπους, ευγένεια και αυτό το κλικ που κάνει τον άνθρωπο ξεχωριστό.
Θα τη δούμε ανύπαντρη να ράβει με όλες τις μαθήτριες της γύρω, το νυφικό της αδελφής της.
Πολλά νυφικά είχε ράψει μα τούτο έπρεπε να είναι το καλύτερο.
Το ύφασμα ακριβό μεταξωτό και ένα κομμάτι γνήσια νταντέλα γκιπούρ.
Το φόρεμα θα ήταν σε τρία κομμάτια. Το πάνω με μετάξι και νταντέλα, με καρδιόσχημο ντεκολντε.. Η πρώτη φούστα σε ίσια γραμμή σε κανονικό μήκος σανέλ. Πάνω από αυτή τη φούστα, μια μεγάλη αέρινη φούστα, χωρίς φόδρα που θα έδειχνε το μεγαλείο της νύφης.
Αυτό μετά τον γάμο θα ήταν η εσάρπα που θα συνόδευε στις βραδυνές εξόδους τη νύφη και θα στόλιζε πολλά φορέματα. Μια σάρπα μια ετόλ μπορεί χρόνια να είναι βασικό αξεσουάρ μιας κυρίας. Και θα ήταν μια ωραία κυρία όταν θα στέκουνταν δίπλα στον άνδρα της σε κάθε έξοδό τους….
Με κάποιες αλλαγές το φόρεσαν κι άλλες κοπέλες.
Και είχε τόσο κέφι που και στο μικρό κουκλί ( εγώ ήμουν αυτό στα οκτώ μου χρόνια ) όπως το έλεγαν έραψε ένα υπέροχο φόρεμα λευκό για παρανυφάκι. Και ένα στεφάνι από τριαντάφυλλα. Ένα τσαντάκι πουγκί πανέμορφο.
Ύστερα από χρόνια παντρεύτηκε και κείνη και έγινε η κυρούλα της αυλής.
Έπλεχε, μαγείρευε, είχε ένα σπίτι που έλαμπε και στα χέρια της το βελονάκι έκανε προικιά για τα παιδιά της.
Προσπαθούσα να την ξυπνήσω.
Τίποτε.
Δεν μπορούσα να δεχθώ πως άλλαξε τόσο, πως έγινε άλλος άνθρωπος.
Έραψε πριν παντρευτεί και το δικό της νυφικό. Υπέροχο σε στυλ σανέλ χωρίς υπερβολικές σούρες η κλος.
Κάπου κάπου το βλέμμα της ζωήρευε μα ήταν μόνο μια αναλαμπη.
Εκεί στη γειτονιά όλες λες και είχαν πάθει κάτι σαν μάγια. Τα μάγια της αδιαφορίας, της λεξιπλασίας του κουτσομπολιού.
Όχι δεν ήταν κάτι κακό. Μόνες τους τα μολόγαγαν και ύστερα έλεγαν. Μωρέ γυναικούλες μου μην τα πείτε παραπέρα.
Που παραπέρα; Όλος ο κόσμος τους, ήταν αυτός.
Δεν έννοιωθαν πλήξη. Ακόμα και το καθημερινό φαγητό γινόταν αιτία μακράς συζήτησης.
Μα σήμερα μιλούν για το νυφικό.
Άντε μωρή να θυμηθείς να ράψεις το νυφικό της εγγονής μου δεν θέλει να νοικιάσει. Το θέλει δικό της. Δεν θέλει νάυλον μα μεταξωτό κινέζικό, αληθινό….
Χαμογέλασε και είπε. Ξέρετε πόσα χρόνια έχω να ράψω;
-Πολλά.
-Αν δεν έρχονταν ν< ραφτεί η αδελφή μου θα είχα ξεχάσει πως γαζώνει η μηχανή. Οι μηχανές συπλήρωσε. Στακάτε ρε σεις και θα σας φέρω κάτι. Την περίμεναν. Πάλι κανένα γλυκό θα φέρει λόγιασαν. Δεν έφερε γλυκό, μα τυλιγμένο μέσα σε βαμβακερή σακκούλα έφερε το νυφικό της. Δεν στο δίνω γιατί δεν είναι πια καλό. Η τσούπρα είναι ψηλή και λιγερή. Θέλω απλά να πω, πως ένα καλό νυφικό από καλό ύφασμα δεν κοστίζει πάνω από 600-800 ευρώ μαζί με τη μοδίστρα. Ξέρετε πόσο νοικιάζονται αυτά της μιας μέρας πάνω από 1.000. ευρώ. Ξέρετε πόσες νύφες το φόρεσαν μετά; Πολλές. Ελπίζω σε όλες να έφερε τύχη.Αν δεν σηκώσεις το σαμάρι δεν βλέπεις της πληγές του αλόγου,μουρμούρισε. Γύρισε σε μένα και μου ψιθύρισε. Εγώ θα το φόρεγα με άλλη χαρά αν δεν με ανάγκαζαν να μείνω εδώ. Λες, να μην χτύπησε η καρδιά μου. Χτύπησε. Μα δεν μπορούσσα να τον παντρευτώ κι ας ήταν καλύτερος όπως και όλοι όσοι με ζήτησαν και ήταν καλύτεροι μα θα με έπαιρναν από εδώ.... Αυτό για να μείνω να γεροκομήσω τους γονείς μου. Η μάνα μου με εκβίαζε πως αν φύγω από την πόλη θα πέσει από το γκρεμό. Κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα μα χτύπησε. Δεν μίλησα. Τρεις μέρες έκανα να κοιμηθώ. Θεέ μου. Θεέ μου. Τώρα μπορώ να καταλάβω την γυναίκα που είναι. Την κυρούλα. Αν σκέπτονταν θα έπρεπε να τρελαθεί ή να φύγει. Και δεν είχε μέσα της την επανάσταση. Συμβιβάστηκε. Πάνω από όλα συμβοβάστηκε με τον εαυτό της. Και συμβιβάστηκε χάνοντας τον χαρακτήρα της, την αβρότητά της,τον αέρα της αρχόντισσας. Τον αληθινό εαυτό της. Έγινε η κυρούλα της γειτονιάς. Είναι καλή και αξιοπρεπής, όμως δεν είναι ο εαυτός της. Την πήρε από κάτω η ζωή. Και δεν είχε καιρό για επαναστάσεις. Και τώρα σε ποιον να επαναστατήσει; Εκείνοι που έφταιγαν δεν είναι εδώ. Κι αν ήταν θα άλλαζαν τα πράγματα;;; Δεν ξέρω. Κάθε μέρα βρήσκω ποιοι οδήγησαν σωστά τα βήματά μου. Εμένα η ζωή μου χαρίσθηκε. Κυρά μου, σ΄αγαπώ πολύ. Και σε θαυμάζω απεριόριστα. Ξέρεις,, δεν ξέρω αν εγώ μπορούσα,,,να βάλω στην ζωή μου τόσο αυστηρούς κανόνες.Να απαρνηθώ τον εαυτό μου.....Δεν ξέρω... Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Απόψεις

Πρώτα μας μίλησαν για τα πετρέλαια, Για το χρυσό για για για…
Τούτα τα καλούδια οι άνθρωποι στα χωριά μας τα γνώριζαν.
Τα γνώριζαν μα δεν κάτεχαν τον τρόπο να τα βγάλουν από τη μαύρη γης και να ξεγνοιάσουν και να καλοσυνέψουν τη μαύρη τους ζωή.
Έτσι από τα αρχαία χρόνια με καράβια ή με άλογα και κάρα περπατούσαν κι όπου έβρησκα μια μικρή γωνιά που θα μπορούσαν να κάνουν τα χωριό τους το έστηναν με λάσπη άχερα, και καλάμια ή ξύλα από γύρω.
Ζούσαν λιτά και χαίρονταν τη ζωή με τα παιδιά τους και τος παρέες τους.
Ύστερα πήγαν εργάτες, δεν έκαναν δικές τους πόλεις, μπήκαν στον τρόπο του τόπου που τους φιλοξενούσε.
Τώρα ο τόπος τους έχει πετρέλαιο.
Χρόνια τα ξέρουν αυτά.
Για να τα πάρουν τζάμπα χρειάζονταν να βρεθεί η Ελλάδα μας στα τάρταρα της οικονομικής δυστυχίας της πείνας του λαού της στις αυτοκτονίες.
Και ήρθαν οι βάρβαροι με τα καθρεφτάκια.
-Θα πάρουμε τα πετρέλαια αλλά θα σας δώσουμε;;;;
-Μα αυτά δεν φτάνουν ούτε για καφέ.
-Ε και; Ζήσε με λάχανα και καφέ.
-Που να βάλω λάχανα αφού θα βρωμάν πετρέλαιο.
-Κόψτε το λαιμό σας.
Μερικοί αυτοί ήταν πάντα στα κόλπα, κοίταξαν τον ουρανό και είπαν δόξα Σοι Κύριε κι ας μην πίστευαν, θα ζήσουμε άρχοντες. Δεν άκουσαν το κόψτε το λαιμό σας.
-Μα δεν θα ζήσουν άρχοντες;;;;
-Πως γίνεται αφού θα έχουμε πετρέλαιο;
-Ξέρετε γιατί πεινάν στην Βενεζουέλα;
Το ξέρουμε, αλλά, εκεί είναι Νότια Αμερική.
Και δω τι είναι, γουρούνια δεν μας λένε;;;
Βρέθηκαν έλληνες προδότες που τα πούλησαν για 130.000.000 δολάρια το χρόνο τα πετρέλαια του Ιονίου και της Ηπείρου;. Το ποσό αυτό είναι ελάχιστο μπροστά σε κείνο που εισπράτουν από τους φόρους στην κτηνοτροφεία στην γεωργία στον τουρισμό.
Θα καταστρέψουν τη χώρα μας, χωρίς να πάρουμε αντάλλαγμα όπως οι αραβικές χώρες.
Δεν χορταίνουν οι οχτροί μας. Αυτοί τα θέλουν όλα και μας γονατισμένους να παρακαλάμε για ένα πιάτο φακές.
Εμείς θα τους αφήσουμε;
Η γη μας ανήκει θα τη δώσουμε για ένα τρύπιο Ευρώ;
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Ο ξυπόλυτος και η τραγιάσκα

Φώναξε ο δάσκαλος τον μπάρμπα Γιάννη.
-Κυρ Γιάννη το παιδί έχει μυαλό για γράμματα να το στείλεις στο γυμνάσιο.
– Εσύ τόσα χρόνια δεν τον έμαθες γράμματα; Τι τον μάθαινες τότενες;
-Να, εγώ σου λέω να γίνει δάσκαλος, να γίνει καθηγητής, τέτοια.
-Δάσκαλε να με σχωρνάς κιόλας, μα το παιδί πηγαίνει στα πρόβατα. Παίρνει τη φλογέρα του, και παίρνει και κείνα τα τετράδια του κερατά. Μη του σκιώνεις τα μυαλά.
Πήγε ο δάσκαλος στη μάνα του παιδιού.
Τούτος ο μικρός είναι αδύνατος δεν κάνει για χωράφια, μυαλό έχει, πες στον κυρ΄Γιάννη να τον στείλει στο γυμνάσιο. Έχασε δυο χρονιές στα πρόβατα.
Αμα βάλει η γυναίκα κάτι στο νού της, πες πως έγινε.
Πιάνει στον άνδρα της την γκρίνια το βράδυ.
-Παίρνεις σύνταξη;
-Παίρνω.
-Τόσα χρόνια που έλειπες στα ξένα μια τριάρα έφερες σε τούτα τα παιδιά;
Είχαν παντρευτεί σε δεύτερο γάμο και οι δυο. Είχε αυτός παιδιά από τον πρώτο γάμο, είχε και αυτή. Έκαναν και δυο, τρεις τσαρκιές παιδιά είχε το σπίτι. Όλα στην πλάτη της.
Σαν ήταν μικρά φώναζε,, Γιάννη- Γιάννη τρέξε τα παιδιά σου και τα παιδιά μου, βαράν τα παιδιά μας.. Τραγικό…
Και σαν έγιναν τρία χρόνια η Σόφω και δυο το τσίγκλαβο έφκες για τα ξένα. Τι έκανες εκεί;;;
Εσκυψε ο Γιάννης το κεφάλι και κείνη συνέχισε.
Ωρέ διαολισμένε έφερες λεφτά όταν γύρισες.
Τι να πει πως έφερνα, δεν τον έπαιρνε, φράγκο δεν έστειλε τόσα χρόνια. Φράγκο δεν έστειλε.
-Τώρα θα ξοδιάσεις να μάθει γράμματα το παιδί. Δυο χρονών το άφκες δώδεκα το βρήκες.
-Καλά θα το στείλωμε.
Παίρνει η μάνα τομάρια τα ράβει διπλά και τρίδιπλα με μάλλινες κάλτσες και κάνεις ας πούμε παπούτσια.
Το ντένει και με κάτι παλιά ρούχα από τα προγόνια της και με την ευχή της και ένα κομμάτι ψωμί το ΄΄εστειλε να δώσει εξετάσεις στο γυμνάσιο.
Πολύς ο δρόμος. Τα τομάρια σκίστηκαν και οι πατούσες του έμειναν γυμνές.
Μεγάλη η πόλη. Ψηλά τα σπίτια. Και τα μαγαζιά γεμάτα καραμέλες και μπισκότες. Άσπρο ψωμί στους φούρνους, και να μοσκομυρίζουν τα φαγιά από τα μαγαζιά.
Πήραν ένα κομμάτι πλαστάρι και ήταν ότι καλύτερο είχε φάει.
Πήγαν στο Γυμνάσιο.
Πέντε- πέντε τα πέρναγαν μέσα. Τους έβαζαν μια άσκηση κι αν την έλυνες τότε πέρναγες στα μαθηματικά. Μετά έγραφαν έκθεση και αν έπαιρναν πάνω από δέκα πέρναγαν
Μαζεμένο ντροπαλό μπήκε μέσα σαν άκουσε το όνομά του.
Στον πίνακα ήταν μια σύνθετη μέθοδο των τριών, με ποσά αντιστρόφως ανάλογα.
Άρχισε να λύνει την άσκηση χαρούμενος. Θα περάσει…
Τον σταματάει ο καθηγητής λέγοντάς του.
Μπράβο ξυπόλυτε.
Μέσα του βόγγηξε….
Τι να το κάνει το μπράβο. Αυτό το ξυπόλυτε τον έκανε κομμάτια.
Θα φύγω λέει στον πατέρα του.
Αυτός είχε μπλέξει στον καφενέ με ούζο και παρέα.
-Θα φύγουμε όταν τελειώσεις τις εξετάσεις σου.
Έγραψαν και την έκθεση.
Εντυπωσιασμένοι οι καθηγητές, φώναξαν το όνομα του παιδιού. Ήταν η δική του. Την διάβασαν στο πραύλιο σαν δείγμα των παιδιών που βγήκαν από τον πόλεμο, των παιδιών που πότε είχαν σχολείο και πότε όχι. Είχαν όμως καλό δάσκαλο τον Αγγελίδη…
Πήγαν τα παιδιά του χωριού στον πατέρα του Χρήστου και του είπαν το και το.
Έβαλε το σκουσμό. Πήρε το δρόμο κατά το σχολείο να καμαρώσει το παιδί του.
Αφού τα είπανε, τον ρωτάει ο κυρ΄ Γιάννης.
– Πες μου τώρα τι θες να σου αγοράσω.
Εκείνος ξέχασε τα ξυπόλυτα πόδια του και το ξυπόλυτε όσο κι αν τον είχε ταράξει.
Μια τραγιάσκα φώναξε με χαρά. Μια τραγιάσκα πατέρα.
Και πήρε την τραγιάσκα την φόρεσε και νόμιζε πως έγινε άλλος άνθρωπος. Ναι, πήρε και τα παπούτσια.
Δεν ήταν εύκολα τα χρόνια. Η φτώχεια η κατοχή ο πόλεμος τον είχαν σφραγίσει. Πάντα είχε ένα φόβο μέσα του, πως κάτι θα γίνει και η ζωή του θα αλλάξει.
Καλά τα κατάφερε. Εκείνο που ποθούσε το έκανε σπουδάζοντας και εργαζόμενος.
Ήταν ο ποιητής στο σχολείο, ήταν ο ποιητής της ζωής μου.
Βιάστηκε να φύγει, όμως έφυγε γεμάτος, ευτυχισμένος. Η ζωή του χάρισε ότι ποθούσε. Μια Μπίλω, ένα Γιάννη και εγγόνια.Τα βιβλία του έφτασαν σε πολλές χώρες του κόσμου. Ο ΧΕΙΜΑΡΡΟΣ ΤΗΣ ΝΤΟΥΣΚΑΡΑΣ ΡΙΖΑΣ, βραβεύτηκε από την ΕΕΛ ΄΄Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών΄΄΄από το Πανεπιστήμιο της ΜΟΝΣ των Βρυξελών Από από πολλά Πανεπιστήμια΄΄, ήταν το χάρτινο παιδί μας. Τιμήθηκε και από την Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών΄΄
Τώρα ανοίγω τα ντεφτέρια της ζωής και είναι πολλοί αυτοί που βιάστηκαν να φύγουν. Οι φωτογραφίες μου μιλούν πάνω στα τραπέζια του σπιτιού μας.
Μιλούσε πολλές φορές για τις πληγές του παρελθόντος, και γω του κράταγα το χέρι χαμογελώντας. Πόσο παιδιά γινόμαστε.
-Τι τα θυμάσαι αυτά. Στο κάτω κάτω ήταν οι σπρωξιές που σε ανέβασαν σκαλί σκαλί.
-Εσύ δεν ξέρεις τίποτε από τη ζωή, μου έλεγε. Εσένα ο Θεός σου χαρίστηκε. Και έλεγε αλήθεια. Όταν έφυγε από κοντά μου, στις 28-3-2010 πάντα υπήρχαν δίπλα μου άνθρωποι να μου κρατάν το χέρι.
Και πάντα σκέπτομαι εκείνο το εσύ δεν ξέρεις τίποτε από τη ζωή. Η ζωή εσένα σου χαρίσθηκε…
Πρόσφατα άγνωστος που πήρε το βιβλίο του για το διδακτορικό του μου είπε. Αυτό δεν είναι ένα ποιητικό έργο αλλά η ιστορία σε άπταιστο δεκαπεντασύλλαβο.Άλλος άγνωστος μου έγραψε. Αγαπητή κυρία αν δεν ήταν ύβρις θα ‘ελεγα πως έχω στα χέρια μου το βιβλίο από τον Νέο Όμηρο.
Τους ευχαριστώ όλους.

Εκείνο που θα πω είναι πως τα τραύματα τα παιδικά ποτέ δεν γιατρεύονται, απλά γλυκαίνουν και γίνονται σκάλα για την υπόλοιπη ζωή..
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

ΚΡΑΤΟΣ ΑΔΙΚΙΑΣ

Ο Τσακαλώτος, ο υπουργός μας των οικονομικών έκανε νόμο με υπόδειξη των δανειστών και του ΔΝΤ που λέει ποιος θα πληρώσει για τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ. Καλά καταλάβατε, ναι ο υπουργός των οικονομικών ο Τσακαλώτος τον έκανε τον νόμο να μην μας πάθει τίποτε ο Γεωργίου είναι πάνω από όλους τους ΄Έλληνες.

Μη χαίρεσαι φίλε μου

Πετρέλαιο εδώ αέριο εκεί και τα μάτια γέμισαν φψς κι ελπίδα.
Θα σωθούμε είπαν κάποιοι έτσι αόριστα. Θα εργασθούν τα παιδιά μας είπαν κάποιοι άλλοι.
Κάθησα κι εγώ ως βλαξ να ακούσω έναν πρώην υπουργό να λέει.
Τόσα βαρέλια εδώ τόσα εκεί κλπ κλπ κλπ.
Στον Καμπουράκη τα έλεγε άντε να ακούσω, δεν μπορεί κάτι θα πει.
Είπε πως όλες οι χώρες του Ιονίου και της Αδριατικής βγάζουν πετρέλαιο άρα έχουμε και μεις.
Έφερε παράδειγμα και τον Πρίνο.
Τώρα θα ακούσω τη σωτηρία της χώρας είπα μέσα μου και γυάλισε το μάτι μου.
Αραβία θα γίνουμε με πρίγκηπες να μοιράζουν χα’ι’μαλιά.
Περιμένω….ακούω….
Με σοβαρότητα ο πρώην υπουργός είπε πως από το κοίτασμα θα πάρει το Ελληνικό κράτος 130.000.000 δολάρια το χρόνο.
Τα έχασα η γριά. Δηλαδή για το ποσό αυτό θα καταστρέψουμε την Ελλάδα μας για πενταροδεκάρες;
Ουστ ρε. Θα χάσουμε τον τουρισμο τις καλλιέργειες για τούτο το ποσό;;;;
Και ήταν και περήφανος και είπε πως δικό του είναι το κατόρθωμα.
Μούτζωσα εγώ μην μουτζώνετε όλοι μαζί.
Τώρα γιατί ο Καντάφι είχε λεφτά για όλο τον λαό του και μεις θα πάρουμε 130.000.000 δολάρια μήπως όπως παλιά θα πάνε σε μεγάλες τζέπες;