Τότε και τώρα 1940 1960

+Χρήστος Ι Θωμάς

Την είδες την Ελλάδα που γυρνούσε,
Φεγγολουσμένη με της νίκης τα φτερά;
Είναι η ίδια που παλιά οιστριλατούσε,
του κόσμου την ανθρώπινη γενιά.
Με δάφνινα στα χέρια της στεφάνια,
να στεφανώσει της ειρήνης τα παιδιά.
Τα Παρθενώνια ειρηνικά γιορτάνια,
να τους χαρίσει με τη δόξα της ξανά.
Ολόφωτη και πάλι ξεπροβάλλει
απ΄του πολέμου την αντάρα ειρηνική,
και της ειρήνης της ανθρώπινη σκυτάλη,
μονάχη στο στερέωμα κρατεί.
Σμιλεύει σαν και τότε τις καρδιές μας,
και σαγινεύει τους πολέμιους λαούς,
φωλιάζει Παρθενώνες στις καρδιές μας
και θέλει φίλους της, να κάνει τους εχθρούς.
Ανοίγει διάπλατα τα δάφνινα φτερά της,
και μονιασμένους μας καλεί στη θαλπωρή,
τ΄αρχαίο πνεύμα διαφεντεύει την καρδιά της,
καινούριους δρόμους, προς τα πίσω οδηγεί.
Πιο όμορφη πατρίδα απ τις πατρίδες,
προχώρα πρώτη όπως τότε μοναχή,
όποτε στήριξες στους άλλους τις ελπίδες,
βρέθηκες μόνη στων παιδιών σου την ψυχή.
Για την αντιγραφή
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Θεέ μου την πατρίδα μου

Σε τούτους τους καιρούς τους δύσκολους
Εσύ το φως, μα δεν Σε βλέπουμε.
Σε τούτες τις μέρες των πονηρών χρόνων,
άσκοπα γυρίζουμε στα σοκκάκια της ντροπής.
Πάψαμε να Σε ακούμε να Σε ζητάμε.
Πολύξεροι και αγνώμονες, ψάχνουμε τι;
Άλλος ψάχνει αγάπη χωρίς να δίνει.
Άλλος ψάχνει δουλειά, χωρίς να βρήσκει.
Κάποιοι πεθαίνουν στα πεζοδρόμια.
Κάποιοι άλλοι ψάχνουν ταυτότητες οργής.
Και παιδιά χαμένα στους εφιάλτες τους,
γυρεύουν ξεκούραση σε ανύπαρκτο φως.
Κάπου- κάπου, κάνουν να σηκωθούν, μα πως;
Και η Ελλάδα σκυμμένη, ταπεινωμένη,περιμένει.
Τι περιμένει ρωτάς; Μα δεν έχει σωτηρία απαντάς!
Κάποιοι σε ένα εικόνισμα μπροστά Σε παρακαλούν.
Μας ξέχασες Θεέ μου, σου λένε, και κλαίνε.
Στα ρημαγμένα σου ξωκκλήσια κάποιοι κοιμούνται.
Δεν έχουν λέει κατοικία. Και Συ τους φιλοξένησες.
Ταπεινωμένη πατρίδα μου πως θα σε αναστήσω.
Χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς όπλα;
Μπορείς, αν ξαναβρείς την πίστη εντός σου.
Θυμήσου τα λόγια των προγόνων σου.
΄΄Άπασιν ημίν η συνείδησις Θεός΄΄
Και κάνοντας τον σταυρό τους οι γριές, φωνάζουν.
Σώσον Κύριε τον λαόν Σου,σώσον Κύριε τον λαόν Σου.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Κάθε μέρα και χειρότερα

Το κάθε πέρσυ και καλύτερα έχει ξεπερασθεί.
Τώρα ισχύει το κάθε χθές και καλύτερα αφού η ζωή μας χειροτερεύει με ταχύτητα πυραύλου.
Κάθε μέρα στην πατρίδα μας που δεν μπορεί ούτε ψωμί να προσφέρει στους ΄Έλληνες που άνεργοι δυστυχώς πεινούν, ούτε γάλα πολλοί δεν έχουν για τα μωρά τους, ούτε ζέστη ούτε ούτε …
Στη χώρα μας λοιπόν κάθε μέρα έρχονται λαθρομετανάστες. Έρχονται και λίγοι πρόσφυγες.
Η Ε.Ε κάνει πως δεν ακούει και δεν βλέπει.
Οι Έλληνες είναι σε κατάσταση μελαγχολίας που δεν έχει <<εξήγηση.>>
Αντί να ξεσηκωθούμε μοιρολογάμε την τύχη μας, ενώ τα νιάτα πετούν για άλλες πατρίδες.
Φεύγουν τα δικά μας νιάτα και στη θέση τους έρχονται οι λαθρομετανάστες που πολλοί είναι γέροι, άρρωστοι και βασανισμένοι.
Ποια χώρα μπορεί να τους περιθάλψει;
Η Ελλάδα μας.
Με ποιους πόρους;
Η καταχρεωμένη μας πατρίδα δεν έχει το ψωμί των παιδιών της που πολλά πεθαίνουν αβοήθητα στα πεζοδόμεια των σκοτεινών δρόμων των βρώμικων πόλεών μας.
Αυτούς της Ε.Ε στην οποία συμμετέχουμε με 30% και που τα χρήματα τα παίρνουν οι ΜΚΟ γερμανικές γαλικές εβρα’ι’κές κλπ κλπ κλπ δεν τους νοιάζει τίποτε. Σφυρίζουν αδιάφορα, καταπίνοντας την περιουσία των Ελλήνων και της Ελλάδας μας..
Μέσα λοιπόν στον πόνο και στην καταστροφή εμείς πίνουμε το καφεδάκ μας και φιλολογούμε.
Είναι και κείνα τα ραδιόφωνα που αντί για ειδήσεις μας πασάρουν κουτσομπολιά και αντί για πατρίδα από το πρωί ως το βράδυ ξένη μουσική.
Τα δικά μας πολυφωνικά τραγούδια, τα υπέροχα ακριτικά, κρηρικά, ποντιακά, είναι μόνο για το Καλοκαίρι σε κάποια θέατρα. Έτσι για να κάνουμε κάποια πανηγύρια χωρίς πολιτισμό.
Και μεις, όσοι πιάνουμε την πένα, ξεχνάμε πως πατρίδα είναι πολλά πράγματα.
Η γλώσσα μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, η θρησκεία μας.
Ξεχνάμε ή κάνουμε πως ξεχνάμε; Μήπως εθελοτυφλούμε στο Ωχαδελφικό κίνημα των απάτριδων;
Οι νέοι μας ξέχασαν και το αλφάβητο γράφουν με λατινικούς χαρακτήρες.Δεν πάνε στην Εκκλσία. Δεν επισκέπτονται τα Μουσεία μας. Δεν γνωρίζουν την Ελλάδα μας. Έτσι χάνεται η πατρίδα μας,στις ρωγμές της αμνησίας των καιρών.
Ας ξυπνήσουμε από τον λήθαργο αν θέλουμε να ζήσει η Ελλάδα μας. Αυτή που πριν λίγα χρόνια, πότισαν με το αίμα τους οι πατεράδες μας, με το χαμόγελο στα χείλη. Εκεί η Πίνδος μάρτυρας στέκει, στα άταφα κόκκαλα ηρώων γονιών μας παππούδων και προσπαππούδων..
Ας θυμηθούμε τα λόγια του ποιητή.
Και αν είναι να πεθάνουμε για την Ελλάδα,
Θεία ειν η δάφνη μια φορά κανείς πεθαίνει.

Ο διεθνούς φήμης Έλληνας… χρωμοκράτης

16996492_1773108103007465_4944388550275319110_n

«Η ορθόδοξη θεολογία του “προσώπου” έχει σημαδέψει την πνευματική παράδοση αυτού του λαού και αυτού του τόπου. Σ΄αυτή τη
διαδικασία σύνθεσης “κουκούλες”, “καπέλα”, “κράνη”, “ποδίτσες”, “χαρτογιακάδες”, “πορτοφόλια” και λοιπά αξεσουάρ είναι άχρηστα,
επικίνδυνα και αντικοινωνικά…» λέει στην KARFITSA ο βραβευμένος διεθνούς φήμης εικαστικός Γιάννης Γίγας που δηλώνει «αναρχικός
χωρίς κουκούλα»
και ότι «η δημιουργικότητα αλλά και η αίσθηση της ιστορίας, είναι τα δύο χαρακτηριστικά που κάνουν τον άνθρωπο
ιδιαίτερο ον…»


-Επαναστάτης, αντάρτης, αναρχικός χωρίς… κουκούλα, εικαστικός, ζωγράφος, Έλληνας, χριστιανός… Ποιο σας εκφράζει καλύτερα;

Είναι μια πολύ καλή παράθεση κάποιων εκ των κυριότερων στοιχείων που συνθέτουν την προσωπική μου ταυτότητα. Θα ήθελα να παραθέσω μερικά ακόμη από τα μικρά και τα μεγάλα που με συγκροτούν:
Ηπειρώτης, Πετροπουλιώτης, αντιιμπεριαλιστής,
Σαλονικιός, κομίστας, συλλέκτης στιγμών και μικρο-
πραγμάτων, “καραμπελιάς’’, σύντροφος, “προβο-
κάτορας”, γιος, σύζυγος, πατέρας, αδελφός, θείος,
ανιψιός, συμπαίκτης, μαθητής, φίλος και πρώτα απ΄
όλα ζωντανός άνθρωπος.
Ο άνθρωπος, όπως λέει κι ο υπέροχος Αμίν Μααλούφ στο βιβλίο του “Φονικές Ταυτότητες” (σε μετάφραση του Θ. Τραμπούλη) είναι μια συγκρότηση ζωντανών – παλλόμενων ταυτοτή των που δεν μένουν στατικές. Άλλοτε αναπτύσσονται ή φουσκώνουν κι άλλοτε μαραζώνουν ξεχασμένες. Μπορεί κάποιες να φαίνονται αντιφατικές, αντίθετες. Όμως κάθε άνθρωπος κι αυτό υπογραμμίζει κι ο συγγραφέας φέρνοντας τον εαυτό του σαν
παράδειγμα, είναι ένα εξαίρετο δείγμα συγχώνευσης αντιθέτων, πολλές φορές, υποταυτοτήτων. Όσο πιο δημιουργικός είναι κάποιος στη συνθετική αυτή κατεύθυνση, τόσο πιο ευτυχισμένος και πιο “ άνθρωπος” γίνεται. Κατά τη διαδικασία, ξεσκαρτάρει κάθε εγωισμό που τον εμποδίζει να “συνθέσει” και γεμίζει το κενό με τον “άλλον”. Έτσι η ταυτότητα γίνεται σχέση και η σχέση ταυτότητα. Η δημιουργικότητα αλλά και η αίσθηση της ιστορίας, είναι τα δύο χαρακτηριστικά που κάνουν τον άνθρωπο ιδιαίτερο ον. Δίνουν επίσης στον κάθε ένα μας τη δυνατότητα να υπάρξει ως μια μοναδική περίπτωση μέσα σε μια κοινωνία. Αυτό εκφράζει, μεταξύ άλλων σημαντικών, η ορθόδοξη θεολογία του “προσώπου”, που έχει σημαδέψει την πνευματική παράδοση αυτού του λαού και αυτού του τόπου. Σ΄ αυτή τη διαδικασία σύνθεσης “κουκούλες”, “καπέλα”, “κράνη”, “ποδίτσες”, “χαρτογιακάδες”, “πορτοφόλια” και λοιπά αξεσουάρ είναι άχρηστα, επικίνδυνα και αντικοινωνικά. Πάντως αν πρέπει να “τιτλοφορηθώ” είμαι ακόμα αυτός που κάποτε οι φίλοι ονομάτισαν. Είμαι ο Γίγας, ο διεθνούς
φήμης Έλληνας χρωμοκράτης.
-Που νιώθετε ο εαυτός σας ή έστω ο κυρίαρχος
εαυτός σας;

Συμβατικά και για να συνεννοούμαστε είμαι αγιογράφος. Αγιογραφίες έχει επικρατήσει να εννοούμε τα ίχνη της περιπέτειας, μέσα στους αιώνες, της ελληνικής ζωγραφικής που ενώ προϋπήρχε της Χριστιανοσύνης μέσα της βάθυνε, τελειώθηκε και αναδείχτηκε ο σωτηριολογικός της ρόλος. Στους 15 τελευταίους αιώνες εμπλουτίστηκε και απλώθηκε εκφραστικά συνθέτοντας όπως κάθε μεγάλη ελληνική πνευματική – πολιτιστική παράδοση στοιχεία άλλων πολιτισμών αποκτώντας οικουμενικό χαρακτήρα. Αυτός και η επανανακάλυψη αναγκαιότητας της αλήθειας και της ειλικρίνειας από τους “μοντέρνους” της επέτρεψε να επικρατήσει των επικριτών της. Κάποτε την δυσφημούσαν σαν μια άκαμπτη και στεγνή “θρησκευτική” τέχνη ενός λαού σε παρακμή. Κι όμως όταν η μοντέρνα επανάσταση συνάντησε τον Κόντογλου και μέσω Τεριάντ, ο Ματίς το Θεόφιλο η ζωγραφική μας θριάμβευσε. Σήμερα Καθολικοί, Αγγλικανοί αλλά και κάποιοι προτεστάντες (άκουσα και για μουσουλμάνο αγιογράφο), Ασιάτες και Ευρωπαίοι, Αφρικανοί και Αμερικανοί (είδα αγιογραφίες σε χωριό Ινδιάνων), συνομιλούν, ανακαλύπτοντας και την αισθητική της αξία και το πνευματικό της βάθος, με την εικαστική μας γλώσσα. Για μια ακόμα φορά ο κόσμος μιλάει ελληνικά ρίχνοντας νέο φως. Βλέπετε; Δεν είμαι ο μόνος που ακολούθησα αυτό το δρόμο. Και αν και με περιλαμβάνουν στις αντεργκράουντ περιπτώσεις δεν είναι ακριβώς έτσι. Εγώ είμαι παραδοσιακός αλλά μιας παράδοσης που είναι η πρωτοπορία των τελευταίων 2500 ετών. Όσο για τον όρο Εκκλησία τον αντιλαμβάνομαι ανάλογο του όρου λαός. Όπου ο λαός μας, στα έργα του; στους ναούς; στο δρόμο; στα γλέντια του; εκεί και εγώ. Εκεί νιώθω κυρίαρχος – ελεύθερος.
-Μεγάλοι συλλέκτες έχουν αγοράσει έργα σας…
Τι προτιμούν;

Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με τους “μεγάλους συλλέκτες” και δεν γνωρίζω καλά το είδος. Δεν στόχευσα ποτέ στη γνωριμία τους και στην όποια επαφή. Φιλότιμοι συλλέκτες, με μικρές αλλά ποιοτικές συλλογές, έχουν αγοράσει έργα μου. «Μεγάλος συλλέκτης» μόνο ένας κι αυτός Γάλλος, όχι Έλληνας. Στην Ελλάδα όσες επαφές είχα με «μεγάλους συλλέκτες» ή με εκπροσώπους τους ήταν απογοητευτικές. Υπήρξαν προβλήματα «συμβατότητας», αν και έδειξαν κατά καιρούς, ενδιαφέρον για τη δουλειά μου, όχι μόνο αγοραστικό. Πιστεύω ότι προτιμούν μεγάλα κέρδη με μικρές επενδύσεις. Οι σχέσεις μου με «μικρούς συλλέκτες», προσωπικές κι ανθρώπινες, είναι πιο πολύ του γούστου μου. Δεν μπορώ καν να με σκεφτώ να έχω σχέσεις με Δασκαλόπουλους, Ιωάννου κλπ. Ίσως με παραδοσιακούς τύπου Εμφιετζόγλου, Γουλανδρήδες κλπ. Δεν ξέρω και πολλά για το είδος όπως προανέφερα, ίσως να κάνω λάθος.
-Οι φιλότεχνοι ποιοι είναι σήμερα;
Έλα μου ντε … Είναι αυτός που βάζει την Γκερνίκα αντί οικογενειακών φωτογραφιών ή της Κιμ Καρντασιάν ή της ομάδας του ή του σφυροδρέπανου ή του αγκυλωτού, ή του Στάργουορς για μπακγκράουντ στον υπολογιστή του; Είναι αυτός που στερείται κάποιες από τις λιγοστές του τώρα πια απολαύσεις για να αγοράσει ένα έργο που αγάπησε ή ένα έργο από κάποιον καλλιτέχνη που αγάπησε; Είναι το φουσκωμένο πορτοφόλι που ανοίγει για να στηρίξει μια “τοπική σκηνή” έτσι για το «γαμώτο» και
δεν συνοδεύεται από ένα ακόμα πιο φουσκωμένο εγώ; Είναι ο ηρωικός γκαλερίστας που δεν το βάζει κάτω κι ας έπεσε ο ουρανός πάνω στο κεφάλι του τα τελευταία χρόνια; Είναι ο «μαλάκας» καλλιτέχνης που δεν ξέρει να «κουνηθεί» λιγάκι επιδέξια για να πέσει το χρήμα και τα μίντια και συνεχίζει να πετάει το χαρταετό του με χιονόνερο γνωρίζοντας πως τον παραμονεύει το αστροπελέκι; Και το μικρό παιδί. Αυτοί ίσως, και πολλοί άλλοι. Αλλά όχι αυτοί που καταδέχονται να τους αποκαλούν “άρτκράουντ”. Όχι οι κωλοπετσωμένοι κιουρέιτορ. Όχι οι “μαικήνες” που στήνουν μηχανισμούς απανθρωποποίησης των καλλιτεχνών και εισάγουν “Ευρωπαϊκά” και “Αμερικάνικα” σκουπίδια. Όχι οι “ευαίσθητοι καλλιτέχνες” που μάθαν να λεν το “ποίημα” (με το αζημίωτο). Όχι αυτοί που αποδέχονται τον βανδαλισμό της “αυλίτσας”, του μικρομάγαζου, του δημόσιου αγαθού, με
τζίφρες, αντιφαλαμπάδες και υπερφίαλη φιλοδοξίακα “στριτ αρτ”. Αυτοί και πολλοί άλλοι… να πάρει η ευχή…
-Ποιοι κυβερνώντες, κομματικοί, αρχηγοί, πρω-
θυπουργοί, πολιτικοί κοκ ξέρουν από τέχνη;

Αν και έχω σχέσεις και φιλίες με πολιτικά ευαίσθητους και πολιτικά “υπεράνθρωπους” φίλους, δεν διατηρώ σχέσεις με αυτούς που κατά παράδοση
αποκαλούμε πολιτικούς. Δεν έχει γράψει κανείς τους βέβαια ιστορία στο χώρο για να είναι ευρέως γνωστός. Θα σας απαντήσω όμως με τα κάμποσα που ξέρω. Σελέμηδες που γυρεύουν να φάνε εργάκια για το σαλόνι τους έχει αβέρτα, από ότι μαθαίνω από συναδέλφους. Είχα και εγώ μια περίπτωση υφυπουργού σελέμη. Δεν “του έκατσε” βέβαια. Γενικά δεν τους λες φιλότεχνους. Ντρέπομαι που το λέω αλλά κάποτε στους θαυμαστές του έργου μου συγκαταλέγονταν και ο δήμιος του λαού μας ΓΑΠ. Οι πιο πολλοί τους, που προσεγγίζουν τους χώρους της τέχνης, έχουν χρηματιστηριακό ενδιαφέρον για τα έργα, γυρεύουν να αντλήσουν κύρος και προβολή ή κάνουν ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Δεν ξέρω πως το θυμήθηκα αυτό τώρα, αλλά ο Νίκος Κεσσανλής θαύμαζε πολύ την συλλογή του Γιάννου Παπαντωνίου. Υψηλής αισθητικής και οικονομικής αξίας όπως έλεγε. Ίσως ο Γιάνης Βαρουφάκης λόγω της εικαστικού συζύγου του Δανάης Στράτου να έχει κάποια εξοικείωση και ενδιαφέρον. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος σίγουρα ξέρει να “συντρίβει” και καλλιτέχνες μεταξύ άλλων. Ο Νίκος Ξυδάκης έγινε υπουργός και άρα μπορεί να κατατάσσεται στα πολιτικά (στην καθομιλουμένη) πρόσωπα. Αυτός έχει εξαιρετικό αισθητήριο και ελπίζω να μην το χάσει ποτέ. Για τον Κώστα Ζουράρι, που καταλαβαίνει πολλά, δεν είμαι σίγουρος τι από αυτά παίζει και μπορεί να χάσει. Τώρα τα άλλα είναι τα γνωστά στην κοινωνία, άλλοι έχουν αδυναμία στα αρχαία, άλλοι στα πορτρέτα τους κι άλλοι στα “μικυμάους”.

Πολυσυζητημένος
και βραβευμένος
Ως μοναδικό έργο συζητήθηκε «το Φλίπερ» του. Όχι
μόνο υπήρξε η διπλωματική του εργασία που του εξα-
σφάλισε ένα πτυχίο με «άριστα» σ΄ ένα εχθρικό περι-
βάλλον, αλλά «κατακτώντας» τους καθηγητές του, ιδιαί-
τερα τον τότε πρύτανη Νίκο Κεσσανλή, αλλά επιλέχθηκε
να εκπροσωπήσει την ΑΣΚΤ στην Β’ Μπιενάλε Σχολών
Καλών Τεχνών στη Βαρκελώνη. Και δικαιώθηκαν για
την επιλογή τους. Η ελληνική συμμετοχή, αποτελούμε-
νη από το έργο δύο φοιτητών (το δικό μου και εκείνο της
φίλης Άτζυ Καρατζά) διακρίθηκε, σύμφωνα με το Νίκο
Κεσσανλή, ως η καλύτερη όλων, ομόφωνα, από τους
πρυτάνεις όλων των συμμετεχόντων σχολών. Μάλλον
αυτό το γεγονός επηρέασε και την έρευνα της εφημε-
ρίδας «ΤΑ ΝΕΑ», που τον παρουσίασε στις αρχές της
δεκαετίας του ‘90 σαν τον πιο εμπνευσμένο και πετυχη-
μένο εικαστικό καλλιτέχνη της γενιάς του. Το έργο αυτό
επίσης συνέβαλε -μαζί με άλλα έργα – στην Ελλάδα και
το εξωτερικό, σε μια σημαντική συζήτηση για το πόσο η
τέχνη και η τεχνολογία είναι δυνατόν να είναι συμβατές
χωρίς να εξουδετερώνεται ο ρόλος της πρώτης. Την ίδια
ώρα ενότητα έργων που συζητιέται εντός και εκτός συ-
νόερων είναι η ενότητα «Πρόσωπα», που συνδημιουρ-
γεί με τη σύντροφό του επίσης εικαστικό, Π. Κούβαρη.
Χαρακτηρισμένη από θαυμαστές της «ideavirus» δικαί-
ωσε την αφοσίωση τους στο project. Εκτός από ενθου-
σιώδη μηνύματα έλαβαν και κάποια πολύ συγκινητικά,
όπως για παράδειγμα το σχόλιο της βιογράφου του Πα-
τρίς Λουμούμπα ή κάποια άλλα από το περιβάλλον του
Μπόμπυ Σαντς. Λαμβάνουν κατά καιρούς προσκλήσεις
να εκθέσουν κάποια νέα φάση της ενότητας και επισκέ-
ψεις θαυμαστών όπως π.χ. του Αμερικανού καλλιτέχνη
της πρωτοπορίας του Λος Άντζελες Wu Tsang! (περισ-
σότερα στο «prosopa.eu»)

info

Γεννήθηκε το 1966 στην Πετρούπολη. Αποτελεί ιδρυτικό μέλος της εικα-
στικής ομάδας Καρατρανσαβαγκάρντια (από 1988) Εργάζεται επίσης ως
αγιογράφος και έχει ζωγραφίσει πολλές φορητές εικόνες και τοιχογραφίες.
Μέχρι σήμερα έχει ιστορήσει πάνω από 17 ορθόδοξες ελληνικές εκκλησίες.
Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
1992 Υποψήφιος Διδάκτορας, Θεολογική Σχολή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο
Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1986-1991 Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών,
Αθήνα 1985 Γραφιστική, Ελληνογερμανική Σχολή Γραφικών Τεχνών, Αθήνα.
Εκθέσεις 2016-Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα -Αμύντορες Λαοφόροι, Πολιτιστικό Κέ-
ντρο “Φρανσίσκο Ντε Μιράντα”, Πρεσβεία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας
της Βενεζουέλας στην Ελλάδα, Αθήνα . -RE-culture 4: ΤΕΧΝΗ ΜΗ ΤΕΧΝΗ,
επμ. Θ. Μουτσόπουλος, Σκαγιοπούλειο Κέντρο, Πάτρα -Drawing Now Paris,
συμμετοχή στο περίπτερο της Γκαλερί ΑΔ, Παρίσι, Γαλλία 2015 -Όταν η
Αντικουλτούρα Συναντά την Κοινωνία, Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα -1095 Art Days,
ARTWALL project space, Αθήνα 2014 -Amen, ARTWALL project space, Αθή-
να 2012 -Αντι-κουλτούρα: Η ανάδυση ενός νέου κοινωνικού υποκειμένου
1983-2012, CAMP!, Αθήνα. -Πρόσωπα. Αντιιμπεριαλιστικός αγώνας και
ΕΟΚΑ, Βιβλιοπωλείο «Γιαλούσα», Λευκωσία, Κύπρος 2011 -Το νέο θεσμικό
(συμμετοχή με την ομάδα Καρατρανσαβαγκάρντια), Πεδίο Δράσης Κόδρα,
Θεσσαλονίκη 2006 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, αυτοδιευθυνόμενος
χώρος κοινωνικού προβληματισμού “Αυτοσχεδία”, Θεσσαλονίκη 2005 -Έκ-
θεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Μύλος, Θεσσαλονίκη 2004-Πρόσωπα, Αίθου-
σα VIP, ΟΛΠ, Πειραιάς 1992-Β΄ Μπιενάλε Σχολών Καλών Τεχνών, Βαρκε-
λώνη, Ισπανία 1989 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Αίθουσα Μπουζιάνη,
Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Αθήνα -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρ-
ντια, Αίθουσα τέχνης Ερωδός, Θεσσαλονίκη. Έχει πάρει μέρος επίσης, σε
δεκάδες άλλες ομαδικές εκθέσεις.

Έλληνα, σήκωσε το κεφάλι

Έλληνα, σήμερα θωρείς,
το μέλλον σου με τρόμο.
Το ξέρεις ότι άφησες,
σε άλλους τη ζωή σου;
Σε άλλους που σ΄εχθρεύονται
που θέλουν το πουγκί σου.
Έλληνα ξύπνα ξαφνικά,
Σήκωσε το κεφάλι.
Πρέπει να φύγει ο εχθρός,
λεύτερος νάσαι πάλι.
Άλλοι κουμάντο κάνουνε,
σήμερα στη ζωή σου.
Σήκωσε το κεφάλι σου.
κράτησε την οργή σου.
Θυμήσου τώρα Έλληνα,
τη δόξα της γενιάς σου.
Διώξε το φόβο απ την καρδιά.
Πολέμησε με πάθος.
Για να κερδίσεις λευτεριά,
θελει φωτιά και πάθος..
Το ξέρω είναι δύσκολο.
Πολλοί οι εχθροί τριγύρω,
Έλληνα, πάψε να ξεχνάς,
θυμήσου τη γενιά σου.
Στα στήθεια σου ολόρθιος,
στέκει ο Μιλτιάδης,
και στην καρδιά σου αθάνατος
κοιμάται ο Λεωνίδας,
κοιμάται η Σουλιώτισσα,
Αρκαδιανή παρθένα.
Κοντά σου είναι ο Κρητικός,
και όλα τα παιδιά σου.
Αρκεί να πάψεις Έλληνα
να σκύβεις το κεφάλι.
Έχει τη δύναμη αετού,
σου πρέπει να πετάξεις,
την τύχη σου ν΄αλλάξεις.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Οι σκλάβες

Σκλάβες συρθήκανε,
μες τα βασιλικά καράβια
Την ομορφιά τους θαύμασαν
Έλληνες δοξασμένοι ήρωες.
Για κείνες βγήκαν τα σπαθιά.
Μα αυτές, με πένθιμο μανδύα
σκημμένο κεφάλι και δάκρυ στα μάτια
τρέμουν, προσκυνούν χαμογελούν.
Σκλάβες τώρα και οι κυράδες.
Σκλάβα η βασίλισσα και οι δούλες της.
Σκλάβες που τηρούν την τάξη την ιεραρχία.
Σέρνονται στης ξενιτιάς τα μέρη,
Θάλασσες θα περάσουν, θεριά.
Στην αλμύρα τους θα ψηθούν.
Γνωρίζουν τη μοίρα τους πονού.
Όνειρεύονται παιδιά να γεννήσουν πολλά.
Τρώες, την Τροία να ξαναχτίσουν.
Γυμνές,και ανυπόδητες εργάτριες,
με χώμα, άχυρο, νερό,
κι ένα βωμό θα στήσουν.

Τα κάστρα τα άπαρτα, παίρνονται,
αφού σπαρθεί η γη, με ηρώων κορμιά.

Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Γιάννης Γίγας: Η «θεολογία του προσώπου», το αίτημα της ελευθερίας και το εικονοστάσι του λαού


gigas


Άρθρο της εφημερίδας ΕΝΩΣΙΣ

Ἡ ἐλευθερία, ποὺ γι᾿ αὐτὴ θυσιαζόντανε, δὲν ἤτανε κάποια ἀκαθόριστη θεότητα,
ἀλλὰ ἤτανε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός,
ποὺ γι᾿ αὐτὸν εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ὅπου τὸ Πνεῦµα τοῦ Κυρίου, ἐκεῖ εἶναι κ᾿ ἡ ἐλευθερία».
Κι ἀλλοῦ λέγει: «Σταθεῖτε στερεὰ στὴν ἐλευθερία ποὺ σᾶς χάρισε ὁ Χριστός,
σταθεῖτε καὶ µὴν πέσετε πάλι στὸ ζυγὸ τῆς δουλείας.
Γιατὶ γιὰ τὴν ἐλευθερία σας κάλεσε.
Ἀλλὰ τὴν ἐλευθερία µὴν τὴν παίρνετε µονάχα σὰν ἀφορµὴ γιὰ τὴ σάρκα σας».

Φώτης Κόντογλου, «Ἡ ἁγιασµένη ἐπανάσταση», απόσπασµα από το βιβλίο
Ἡ πονεµένη Ρωµιοσύνη, εκδόσεις Αστήρ

Θεμελιώδης θεολογική αρχή της Ορθοδοξίας είναι η θεώρηση του ανθρώπου ως προσώπου – ή αλλιώς εκείνης της υπόστασης που «καθίσταται κάθε έλλογο ον που υπερβαίνει τις αναγκαιότητες της φύσεως, που κατακτά την ιδιαιτερότητά του αλλά και συγχρόνως κινείται αγαπητικά για να συναντήσει τα υπόλοιπα έλλογα όντα και κατ’ επέκταση όλο το έμβιο περιβάλλον του». Ωστόσο, η ορθόδοξη παράδοση δεν αντιλαμβάνεται το ανθρώπινο πρόσωπο μόνο σε σχέση κοινωνίας με τα άλλα ανθρώπινα πρόσωπα, αλλά πρωτίστως με το απόλυτο πρόσωπο του Θεού, ως Τριάδας υποστάσεων, δηλαδή προσώπων που συνίστανται από μια απειρία θείων κατηγορημάτων, όπως είναι η αιωνιότητα, η αγάπη, η σοφία, το φως, η αλήθεια. Έτσι, ο άνθρωπος ως δημιούργημα κατ’ εικόνα του δημιουργού Θεού, δηλαδή ως πρόσωπο, καλείται, προκειμένου να οικειωθεί την υποστατική του αρχή, να επιδοθεί σε έναν πνευματικό αγώνα που εκκινεί και τελειούται από και μέσα στην αγάπη. Ο αγωνισμός του ανθρώπου κατά τη διάρκεια της ζωής του, προκειμένου να περιλάβει μέσα του το τέλειο θεανθρώπινο είναι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσπάθεια να καταστεί οντολογικά ελεύθερος συμμετέχοντας σε μια κοινωνία αγάπης. Έτσι, η πραγμάτωση του ανθρώπου ως προσώπου, μέσα από την άσκηση στην αγάπη, αποτελεί την προσπάθεια υπέρβασης του βασιλείου της αναγκαιότητας και την κατίσχυση έναντι των στενών, χρονικά και τοπικά, ορίων της φύσης του και τη μετάβαση στο βασίλειο της οντολογικής του ελευθερίας, δηλαδή στην ίδια τη σωτηρία του.

Ακολουθώντας την παράδοση της «θεολογίας του προσώπου», ο Γιάννης Γίγας συμμετέχει σε αυτήν την αγαπητική προ-θεωρία, τόσο μέσω της λειτουργικής εμπειρίας της εικονογραφίας, όσο και διά της κοινωνίας του με τα «Πρόσωπα», τους «αγίους» ήρωες των λαϊκών αγώνων. Η εικαστική έκφανση της ορθόδοξης αυτής θεολογίας, μέσα από το ιδιότυπο «εικονοστάσι της περηφάνιας και του πολιτισμού των λαών» που φιλοτεχνεί ο Γίγας, δεν έρχεται απλώς να αναπλάσει την ιστορική μνήμη και να τιμήσει τις σαρκωμένες διά των ηρώων αντιστασιακές παραδόσεις των λαών του κόσμου, αλλά και να μιλήσει διά των εικόνων του για εκείνα τα υποστασιακά χαρακτηριστικά που συνθέτουν το πρόσωπο του ανθρώπου, που δεν είναι άλλα από την αγάπη, τη δικαιοσύνη, την αλήθεια και την ελευθερία. Με τον Σιμόν Μπολιβάρ, τον Εμιλιάνο Ζαπάτα και τον Τσε Γκεβάρα, τον Γκάντι και την Τρουγκανίνι, τους Δέκα Ιρλανδούς Μάρτυρες, τους εννέα Απαγχονισθέντες και τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Λούη Τίκα (Ηλίας Σπαντιδάκης), τη Μάδερ Τζόουνς και τον Κωνσταντίνο Σπέρα, ο Γίγας δεν απεικονίζει απλώς τα ηρωικά αρχέτυπα, αλλά μας κοινωνεί στα νάματα των γηγενών αντιστασιακών πολιτισμών.

Πέραν τούτου, ο ζωγράφος των «Προσώπων», μέσα από μια προσωπική προσπάθεια άσκησης αξεχώριστη από την πίστη, δεν ζωγραφίζει με υποκειμενικό τρόπο και με την προσωπική του ψυχολογία, αλλά, κατά τη γνώμη μας, «θεολογεί» διά των προσώπων που επιλέγει να εικονοποιήσει. Η μοναδικότητα των προσώπων που αυτός αναπαριστά έγκειται στο ότι τα πρόσωπα αυτά τοποθετούνται θεολογικά διά του βίου τους απέναντι στο καίριο ερώτημα του σκοπού της ύπαρξης, ο οποίος δεν είναι άλλος από την αληθινή αγάπη, όπου αληθινή αγάπη, σύμφωνα με τα λόγια του Γέροντα Ζωσιμά, είναι το «να κάνεις τον εαυτό σου υπεύθυνο για όλα τα ανθρώπινα όντα και για τον κόσμο ολόκληρο». Έτσι, οι ήρωες του Γίγα υπερνικούν τους νόμους της αδικίας και της εκμετάλλευσης και δεν αποθνήσκουν, καθώς δίνουν αγάπη. Ωστόσο, η αληθινή αγάπη της ύπαρξης είναι διαποτισμένη από πόνο μέσα στους βίους των προσώπων και κατ’ επέκταση στο έργο του Γίγα. Αλλά η ύπαρξη του πόνου που εγγράφεται στον βίο των προσώπων, και μάλιστα του άδικου πόνου, καταδεικνύει ακριβώς την ίδια την ελευθερία τους. Ο πόνος που καλούνται οι ήρωες να αγκαλιάσουν και να κάνουν δικό τους, επιλέγοντας την αντιστασιακή πράξη απέναντι στο τίποτα, δεν είναι καταναγκασμός. Αλλά ο μόνος δρόμος όπου ασκείται αληθινά η ελευθερία του ανθρώπου, όταν δηλαδή ταυτίζεται με την αγάπη για τον πλησίον και άρα για τον Χριστό.

Δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να ανακαλύψει κανείς στο έργο του Γίγαντα την πολιτική αξία των εικόνων του, οι οποίες δεν λειτουργούν απλώς παρηγορητικά για την ύπαρξη ενός διαχρονικού, ιστορικά και οικουμενικά, αντιστασιακού ήθους, αλλά παραδειγματικά στη συγκρότηση των συλλογικών ταυτοτήτων στο παρόν ενός άλλου τρόπου για να υπάρχουμε. Ιστορώντας με ειλικρίνεια και με μεγάλη τιμιότητα απέναντι στην ίδια την ιστορία, ο Γίγας προβαίνει, κατά τη γνώμη μας, σε μια ακόμα πρόσθετη καίρια κριτική πράξη, σε μια συζήτηση αναφορικά με την κατεύθυνση της σύγχρονης τέχνης. Η ανάδειξη των προτύπων της ελληνικής ζωγραφικής, η χρήση της σημειολογίας της αγιογραφικής τέχνης και η σύζευξη των εθνικών πολιτισμικών ευρημάτων με τα διεθνή δάνεια συνηγορεί στο ότι ο Γίγας αποτελεί μια μοναδική καλλιτεχνική περίπτωση στον ελλαδικό χώρο. Μια περίπτωση καλλιτέχνη που όχι μόνο διατηρεί την πνευματική ανεξαρτησία του, τιμά την ελληνική παράδοση και την ακατάβλητη προσπάθεια των Ελλήνων δημιουργών για την ανακάλυψη της αλήθειας πέρα και πάνω από οποιονδήποτε περιορισμό που μπορεί να θέτει το κυρίαρχο πολιτισμικό πρότυπο. Στο πλαίσιο αυτό, ο Γίγας καθίσταται «Ελληνικός», χαρακτηρισμό που επιφύλασσε ο Καβάφης εκτός από τον Αντίοχο, τον Βασιλιά της Κομμαγηνής, και για τον εαυτό του. Ελληνικός, κατά τον ποιητή, είναι εκείνος που αντιλαμβάνεται τις ρίζες του ως πολύτιμο αγαθό και διαβιεί σύμφωνα με τον ελληνικό τρόπο ελευθερίας τόσο σε πνευματικό όσο και σε ηθικό επίπεδο, συγχρονίζοντας την ύπαρξή του και την τέχνη του με ό,τι είναι ελληνικό στην καθαρότερη μορφή του. Έτσι, ο φίλος μας ο Γιάννης εμφανίζεται «έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός \ ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν·\ εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν»…

Ευθυμία Δούση

Κάποιο παράπονο

Στη βεράντα του σπιτιού μου
το πρωί της Κυριακής
έβλεπα το πρωινό της
στη χλωρΊδα της αυλής

Και πιο πέρα τα παιδιά μου
και τα δυο τους ξεγνοιασμένα
στης Βερυκοκκιάς τον ίσκιο
παίζανε ευτυχισμένα.

Είχε δέσει η μαμά τους
στο κλωνάρι μια τριχιά
και τους έκανε μια κούνια
για να παίζουν χαρωπά.

Κι όπως κούναγε η κούνια
πέρα δώθε τα παιδιά μου
εκουνήθηκαν και μένα
μέσα μου τα παιδικά μου.

Και ήρθαν χρόνοι στο μυαλό μου
χρόνοι πόσης κακουχίας,
πείνας, πίκρας και ορφάνιας
και μεγάλης δυστυχίας.

Μόνος μου μηχανευόμουν
τα παιχνίδια μου να φκιάξω,
σαν πουλάκι ονειρευόμουν
κάποια μέρα να πετάξω.

Να χορτάσω τα παιχνίδια
κάπου πέρα, μακρυά,
της μανούλας που μου λέγαν
ήτανε στην ξενητιά.

Μα τι ψέμα πούταν όλα
δεν τα βρήκα πουθενά
της μανούλας τα παιχνίδια
της μανούλας τη χαρά.

Και έτσι έμεινε και πάλι
μέσα το παράπονό μου,
πως δεν ένοιωσα ποτέ μου,
τη μανούλα στο πλευρό μου.

+Χρήστος Ιωάννου Θωμάς
συγγραφέας ποιητής δημοσιογράφος μέλος της Ενώσεως Περιοδικού Τύπου.
1932-2010

Κόσμος περίκλειστος

Σήμερα ο κόσμος μας είναι περίκλειστός από τη λεγόμενη μαύρη, άσπρη, κόκκινη, κίτρινη και δεν γνωρίζω ποιου άλλου χρώματος προπαγάνδα.
Παίρνεις την εφημερίδα σου και λες θα διαβάσω ειδήσεις.
Διαβάζεις πολλές διαφημίσεις, για το Α΄ το Β΄ το Γ΄ μα αυτά είναι ωραία κόλπα για να πας να αγοράσεις πολλές φορές την αρρώστεια μέσα σε χρυσόχαρτα και σελοφάν.
Σου λεν πόσο ακριβή είναι η τροφή σου και σε σπρώχνουν στις κάψουλες των πειραμάτων, αυτές που θα σε κάνουν υπερ ήρωα σε τι;;;;
Έτσι θέλεις ένα ευρώ για την κάψουλες των νεφρών , δεύτερο ευρώ για της κοιλιάς, τρίτο για των ποδιών, και των , και των και των, των, και πάει το μεροκάματο και αφού σου πάρουν το μερικάματο μετά σου πασάρουν ότι αυτά δεν αντικαθιστούν τη σωστή διατροφή γιατί μεταξύ μας αυτά, η σωστή διατροφή με όσπρια, χόρτα, φρούτα πάντα εποχής είναι αυτή που θα σε κρατήσει γερό και δυνατό. Και το κρέας την Κυριακή με ένα ποτήρι κρασί όλη η οικογένεια γιατί όχι και ένας φίλος η μοναχικός άνθρωπος;; Βέβαια αυτά είναι απλές συνταγές των προγόνων της σοφίας και της επιστήμης, της πραγματικής επιστήμης και όχι της επιστήμης του κέρδους. Υπάρχει και η επιστήμη η πραγματική μα αυτή δεν συμφέρει δεν έχει κέρδος.
Θυμάστε με πόση περιφρόνηση μιλούσαν για τα μαντζούνια της γιαγιάς;
Σήμερα μας τα δίνουν σε κάψουλες για να είμαστε γεροί. Σήμερα δεν μας αφήνει η ενημέρωση να στραφούμε στα παλιά δοκιμασμένα, αυτά δεν έχουν χρήμα. Χρήμα θα δώσουν όταν μπουν σε κάψουλες ή χαπάκια. Τότε όιμως δεν θα είναι εδώ η γιαγιά με τα μαντζούνια της.

Οι ειδήσεις .όμως που είναι;

Δε μπορεί λες, κάπου εδώ είναι οι ειδήσεις και γυρίζεις τις σελίδες και γυρίζεις και ειδήσεις. Και βλέπεις πως είναι τα σχόλια και οι βλακείες της κεφαλής των αγράμματων συντακτών. Υπάρχουν και οι άλλοι μα πως και που να τους βρεις, αυτοί δεν φέρνουν χρήμα.
Α΄εδώ μέσα στα χρώματα κερδίζεις ένα ευρώ για τούτο ένα για κείνο αν αγοράσεις 20 ευρώ πράγματα.
Είδηση σε μεγάλη εφημερίδα, είδηση διαφημιζόμενη μάλιστα, είναι η δήλωση μιας κυρίας, εγώ ήμουν πιστή και δεν με πίστεταν.
Αλήθεια, ποιον ενδιαφέρει τι έκανε η κυρία με στην προσωπική της ζωή;; Αν την πίστευαν ή όχι. Κουβέντες του κώλου. Αυτές έχουν πέραση.Αυτές μας πασάρουν για ειδήσεις.
Ψάχνεις για ειδήσεις και πολλές φορές αντί για ειδήσεις σοβαροί υποτίθεται δημοσιογράφοι σου πασάρουν την πλευρά της δυστυχίας των προσφύγων βλέπε λαθρομεταναστών.Αληθινές!!!
Ειδήσεις, όχι δεν θα βρεις, θα βρεις την προπαγάνδα των ΜΚΟ που κερδίζουν λεφτά με ουρά και τα βάζουν στα εξωτερικά γιατί που να τα βάλουν σε μια χώρα που την έβαλε η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ της σε κάπιταλ κοντρόλ;
Ειδήσεις λοιπόν δεν υπάρχουν, γιατί δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι. Αν υπήρχαν δημοσιογράφοι, τότε θα έπρεπε να τρέχουν στους πολέμους, αυτούς με τα πραγματικά όπλα. Με πραγματικά πυρά και με όπλα οικονομικά που εδώ ο εχθρός είναι πιο καλά οργανωμένος και οι όποιες ειδήσεις είναι αυτές που θέλουν να μάθουμε.
Αλήθεια, τι γίνεται σήμερα στη Λιβύη μια χώρα πολύ προχωρημένη σύμφωνα με τη θρησκεία της και τους κανόνες του ισλαμισμού, μια χώρα πλούσια, με χαλίφη τον εχθρό και φίλο του πολιτισμένου κόμου, τον Καντάφι..
Έφαγαν τον Καντάφι που ήταν εχθρός τους, και μετά φίλος τους, και ξανά εχθρός τους.
Τι γίνεται σε αυτή τη χώρα σήμερα;;;;Ποιες ειδήσεις έχουμε; Πόλεμος σφαγές δυο τρεις Κυβερνήσεις μα ποιον νοιάζουν αυτά. Ο πλούτος της χώρας θα περάσει στα χέρια των πολιτισμένων άντε που θέλει και η Φατμέ μετάξι. Αμ ή Φατμέ έτσι έμαθε να ζει, με μετάξι και σκλαβιά.
Δεν της αλλάζεις τη ζωή με τον πόλεμο όχι της την αλλάζεις με σχολεία τιμώντας τον πολιτισμό της.
Εσένα το μόνο που σε νοιάζει είναι το χρήμα και όπου τρέχει αίμα αποκτάς πολύ χρήμα. Χρειάζεσαι καινούρια σκλαβοπάζαρα, καινούρια όπλα, δοκιμές.
Ιράκ, μια άλλη χώρα φίλου και συνεργάτου που έγινε εχθρός, γιατί σήκωσε κεφάκλι, και με ψεύτικες ειδήσεις έγινε κρανίου τόπος η χώρα του καθώς περνούσαν τα θηρία των αμερικανικών οπλικών συστημάτων και έθαβαν το στρατό της δύσμοιρης χώρας στα λαγούμια της Ερήμου. Και κείνος λάφυρο υψώθηκε στο παλούκι.
Του άξιζε, δεν του άξιζε, τι να σας πω. Ύστερα από πολλά χρόνια κάποιοι θα μάθουν την αλήθεια.
Αφγανιστάν, χώρες της Αφρικής και τέλος η Συρία.
Χώρα μαγική, εκεί συνυπήρχαν όλες οι θρησκείες όλοι οι λαοί. Ήταν όμως ο άρχοντας αφέντης κληρονομικός. Δεν είχε λέει δημοκρατία και με πουλημένα τομάρια, θέλησαν θέλησαν όχι να επιβάλλουν τη δημοκρατία, επιβάλλεται η δημοκρατία;;;;Απλώς ήθελαν να επιβάλλουν τη δική τους δικτατορία των δρόμων του πετρελαίου.
Εκεί τα βρήκαν σκούρα. Βλέπεις εκεί υπήρχαν συμφέροντα και της Ανατολής έτσι δεν άφησαν τη Δύση να αλωνίζει.
Ετσι άναψαν τη φωτιά στην Ουκρανία μα δεν τους βγήκε, αλήθεια ξέρετε ακούτε τι γίνεται σήμερα στην Ουκρανία;;;;
Και οι φωτιές του πολέμου καίγανε. Και οι πράκτορες όλων αλωνίζανε τις χώρες. Και τι να κάνουν που να πουλήσουν τα όπλα τους λογάριαζαν, είναι πολλά τα λεφτά. Ήταν και κείνο το αν δεν μειωθεί ο πληθυσμός της γης κατά το 1/3 δεν μπορεί να τραφεί.Έτσι έγραφαν οι αμερικάνικες εφημερίδες αυτές γνωρίζουν τα μελλούμενα.
Έτσι μαζικά σκέφτηκαν να κάνουν ένα στρατό από όλων των φυλώντα παιδιά, να τα ποτίσουν φαρμάκι [ ουσίες ποιος ξέρει ] και να τους δώσουν το όραμα του πλούτου. Έτσι τους έστειλαν να σφάζουν να κομματιάζουν και τα ΜΜΕ τρομάρα τους, να είναι εκεί για να μας δείχνουν τις φρικαλεότητες αληθινές ή ψεύτικες.
Μετά ήρθαν οι μέλισσες; Όχι οι πρόσφυγες ήρθαν σε πολλαπλάσιους αριθμούς για κάποιο σκοτεινό σκοπό τους έφεραν, θα δούμε..
Και ύσερα ήρθαν τα χτυπήματα στις χώρες του πολιτισμού, Γαλλία και Βέλγιο.
Και τα πρόβατα έβαψαν τα προσωπά τους με τη Γαλλική σημαία μα όχι με τη βελγικά.
Βλέπεις στο Γαλλικό Κογκό καλοπερνούσαν οι ιθαγενείς, στο Βελγικό όχι. Εδώ παιζει ποιος πληρώνει τι και ποιον.
Και το παραμύθι συνεχίζεται. Και ο πόλεμος επίσης. Και οι ειδήσεις στις εφημερίδες μας στα ΜΜΕ είναι ο Παπασταύρου. Στην πυρά αυτός και οι παρέες του. Αλήθεια όμως, αυτό που μας καίει σήμερα είναι ο Παπασταύρου και οι Παπασταυρου του κόσμου;; Το τι γίνεται στον σημερινό κόσμο και τι ετοιμάζουν για την πατρίδα μας οι ευρωπαίοι του φρικτού καιρού, της αναβίωσης της πυράς του μεσαίωνα, που πάνω της έκαψαν την Ζαν Νταρκ και που πάνω της έκαψαν κάθε φρέσκο πνεύμα, κάνοντας σκοτεινή ακόμα και την στοργική εικόνα του Θεανθρώπου Χριστού μας. Αυτός είπε δώστε συχώρεση, αγαπάτε, [ δωρεάν ελάβατε δωρεάν δώτε,] αυτοί όμως αυτό το έκαναν συχωροχάρτια και φωτιές για τους επιστήμονες πως να ξεχάσεις εκείνο το και όμως κινήται; Αυτους τους αιώνες ζούμε σήμερα.
Σήμερα που ο κόσμος φλέγεται και που τη φωτιά προσπαθούν να τη φέρουν στη χώρα μας, όλοι οι δημοσιογράφοι κάνουν κάνουν τους κουφούς και τους τυφλούς.
Υπάρχουν και οι θεατρίνοι, που μέσα από την καλλιέργεια του φόβου, θα κερδίσουν χρήμα που θα το βάλλουν στις λίστες των ληστών του μέλλοντος, οι ίδιοι είχαν λογαριασμούς και στις λίστες Λαγκαρντ κλπ. του παρόντος
Μα και ότι διαβάζεται από όποιον και αν προσφέρεται δωρεάν, ψάχτε το πολλές φορές, γιατί και από εκείνα πολλά είναι παιδιά της μαύρης προπαγάνδας.
Και τι να κάνουμε. Παίρνουμε πληροφορίες από πολλά μέσα μα δεν τις καταπίνουμε τις βάζουμε κάτω από το φακό τι είναι ποιος γιατί και στέκει; Τι κρύβει, ποιος λέει, τι λέει, γιατί το λέει;;;
Ξυπνάμε από το λήθαργο της προπαγάνδας που γίνεται μέρα νύχτα, από τα χαζοκούτια των όποιων σταθμών. Μη ξεχνάτε βκέποντας πως ότι βγαίνει και ότι σας λένε δεν είναι είδηση μα καλοπαιγμένη προπαγάνδα που κομίζει από τους κομιστές των κομμάτων τις ειδήσεις τους, από τους εμπόρους την πραμάτια τους, και όχι τις ειδήσεις τις πταγματικές. Η ΕΣΤΙΑ μια παλιά εφημερίδα με ποιότητα δεν αγοράζεται. Δεν έχει κουτσομπολιά και η ζωή μας περιφέρεται γύρω από τη λάμψη ή τη διαφθορά του κόσμου λες και μεις δεν είμαστε μέρος του.
Φίλοι μου σκέψεις απλές σας γράφω γιατί δεν μπορώ να σας γράψω πραγματικές ειδήσεις. Για να το κάνω αυτό έπρεπε να έχω ανθρώπους να μου δίνουν τις ειδήσεις και έπρεπε να τους πληρώνω.
Δεν έχω χρήματα και έτσι η εφημερίδα μου είναι πολύ φτωχή. Όμως ποτέ δεν θα σας προδώσει. Πάντα θα σας λέει την αληθεια γιατί ο Ιδρυτής της, αείμνηστος Χρήστος Θωμάς για τούτο την Ίδρυσε και όχι για δόξα ή χρήμα.
Γνώριζε καλά πως όσο εφήμερη είναι η ζωή μας τόσο εφήμερα είναι όλα.
Καλημέρα σας, με την ελπίδα να ξυπνήσουμε όλοι οι λαοί της γης, και να ζήσουμε την προτροπή του ύμνου της γέννησης του Θεανθρώπου, αυτόν που έψαλαν οι άγγελοι – και επί γης Ειρήνη, εν Ανθρώποις ευδοκία
Αμήν.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.