Η Γενοκτονία των Ποντίων του Βύρωνα Γ. Πολύδωρα

Στις 19 Μαΐου 1993, με την ευκαιρία της ημέρας μνήμης και τιμής της
Γενοκτονίας των Ποντίων αδελφών μας, ο Βύρων Πολύδωρας ως Υφυπουργός
Εξωτερικών για τον Απόδημο Ελληνισμό, εξέδωκε την ακόλουθη ιστορική
Ανακοίνωση:

«Η 19η Μαΐου είναι ημέρα εθνικού πόνου και εθνικής μνήμης. Στις 19 Μαΐου
θυμόμαστε και τιμούμε τους 353.000 Έλληνες που εξοντώθηκαν στο Μικρασιατικό
Πόντο την περίοδο από το 1916 έως το 1923.
Από το 1911 είχαν λάβει απόφαση οι Νεότουρκοι να επιλύσουν με τις γενοκτονίες
των γηγενών εθνοτήτων το εθνικό πρόβλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με
την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε η υλοποίηση της απόφασης. Το
1916 ξεκίνησε η Γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο. Μέχρι το 1923
εξοντώθηκαν 353.000 άτομα, δηλαδή ο μισός ελληνικός χριστιανικός πληθυσμός.
Η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού γίνεται εξαιρετικά επίκαιρη στις μέρες
μας. Γιατί η περίοδος που άρχισε με την εθνική εκκαθάριση αφ’ ενός μεν της
Μικράς Ασίας από τους ανεπιθύμητους γηγενείς, αφ’ ετέρου δε με την κυριαρχία
του ολοκληρωτισμού στον Ρωσικό Βορρά, πήρε τέλος.
Η ημέρα της 19ης Μαΐου, ημέρα κατά την οποία το 1919 άρχισε η δεύτερη φάση
εξόντωσης του Ελληνισμού στις εσχατιές του, εκεί στον Πόντο, μας υποχρεώνει να
μη σταθούμε σιωπηλοί μπροστά σε μια από τις τραγικότερες σελίδες της σύγχρονης
ιστορίας μας. Μας υποχρεώνει να θυμηθούμε, να κατανοήσουμε τα γεγονότα και να
προσδιορίσουμε την εθνική μας στάση. Τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, όταν τα
θύματα των εθνικών εκκαθαρίσεων, των γνωστών ως «ETHNIC CLEANSING»,
ήταν οι Έλληνες, μας κάνουν ιδιαίτερα ευαίσθητους σε αντίστοιχα φαινόμενα των
ημερών μας.
Και από τη Διεθνή Κοινότητα ζητούμε απλά να κινείται αυτή με γνώμονα τις
οικουμενικές αρχές του Δικαίου και της Ηθικής. Εμείς το δικαίωμα στη μνήμη και
στον πόνο για τον αδικοχαμένο αδελφό το θεωρούμε αυτονόητο και αναφαίρετο.
Το Έθνος μας, στις δύσκολες ημέρες που περνούμε, αντλεί χωρίς εμπάθεια
διδάγματα από την ιστορική μνήμη. Εμείς οι Έλληνες, με βοηθό την ιστορική μας
συνείδηση, μπορούμε να αντιμετωπίζουμε με αξιοπρέπεια το ιστορικό μας
παρελθόν. Και με δύναμη ζωής για το μέλλον».
Σημείωση: Ήταν η πρώτη φορά που Έλληνας Υπουργός έσπασε σιωπή 74 ετών
και μίλησε με επίσημη ανακοίνωσή του για την Γενοκτονία των Ποντίων και την
ανάγκη της Διεθνούς αναγνωρίσεως της Γενοκτονίας των Ποντίων ως
Γενοκτονίας και την υποχρέωση της Διεθνούς Κοινότητας να το πράξει.

Το δικαίωμα της γνώμης του Βύρωνα Γ. Πολύδωρα

1. Διαβάσαμε σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Δημοκρατία» με τίτλο «“Ασπίδα” για την
Μέση Ανατολή!», πως ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, διοργανώνει Διεθνή
Διάσκεψη για τη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Καλή η πρωτοβουλία, έστω και
καθυστερημένη. Αγγίζει τον πυρήνα του προβλήματος. Και στοχεύει στην ουσιώδη λύση
του δράματος. Στη λήξη του πολέμου στη Συρία. Αυτό είναι το καθήκον της Διεθνούς
Κοινότητας. Φυσικά και της Ευρώπης. Η πρωτοβουλία του ΥΠΕΞ Ελλάδος και φυσική
και επιβεβλημένη. Μια τέτοια πρωτοβουλία ζητούσε και είχε προτείνει με αναφορά του
(σύμφωνα με το άρθρο 10 του Συντάγματος) ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής, Βύρων
Πολύδωρας, στις 23-4-2015. Έξι μήνες πριν.
Η αναφορά του κ. Πολύδωρα δεν έτυχε απαντήσεως από τον κ. Κοτζιά. Το αίτημά του
όμως τοις πράγμασι φαίνεται πως έγινε αποδεκτό, όπως διαπιστώνεται από τις εξελίξεις
που παρουσιάζονται στο δημοσίευμα.
2. Συναφώς, αναπάντητο παραμένει το ερώτημα της διαφοράς μεταξύ φύλαξης των
συνόρων και δράσεων έρευνας και διάσωσης. Διότι η έρευνα και η διάσωση είναι
εύκολα διαχειρίσιμη από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Όμως η φύλαξη των
θαλασσίων συνόρων με κοινές περιπολίες μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας είναι ως
«πρόταση» επικίνδυνη και εθνικώς απαράδεκτη. Δεν συζητείται. Αλλά πώς ακριβώς
γίνεται η επιχειρησιακή δράση της φύλαξης όταν δεν ορίζονται οι συνθήκες της
αναπόφευκτης εμπλοκής; Ένα ερώτημα, το οποίο θα πρέπει απαραιτήτως να απαντηθεί
κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης, καθώς η κατάσταση στην χώρα μας έχει φτάσει και
υπερβεί τα όριά της. Να μην υποκρίνονται, λοιπόν, όσοι μιλούν (Μέρκελ, Γιούνγκερ,
Ολάντ, Αβραμόπουλος κ.α.) για ενίσχυση της ασφάλειας των συνόρων και «από κοινού
φύλαξη» του Αιγαίου κλπ. Ότι δήθεν μιλούν με σαφήνεια και με ορισμούς ακριβείας.
Γιατί όλοι αντιλαμβάνονται πως μιλούν χαοτικά, ύποπτα και υστερόβουλα.

Ακολουθεί η αναφορά του πρώην Προέδρου της Βουλής, Βύρωνα Πολύδωρα, προς τον
Υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά:

ΑΝΑΦΟΡΑ
(κατά το άρθρο 10 του Συντάγματος)
Του Βύρωνα Γ. Πολύδωρα, πρώην Προέδρου της Βουλής
Υπουργό Εξωτερικών κ. Νίκο Κοτζιά
Προς τον
_____ . _____
ΘΕΜΑ: Διάσκεψη ειρήνης για τη Συρία. Αυτό λείπει.
Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ,
Θα μου επιτρέψετε να σημειώσω δύο εισαγωγικά σχόλια.
Πρώτο, όλοι (οι ειδικοί των Βρυξελλών, Επίτροπος για τη μετανάστευση, Πρόεδρος
της Commission κ.λπ.) ασκούνται επικαίρως και ουχί εγκαίρως, υπό το κράτος των
τραγικών γεγονότων που συμβαίνουν στη Μεσόγειο, στο Αιγαίο και Ιόνιο, Μυρτώο,
Λυβικό, στη θάλασσα των Σύρτεων, της Μάλτας και της Σικελίας συγκεκριμένα, σε
επιχειρησιακές δράσεις έρευνας και διάσωσης, φύλαξης των ακαθόριστων και μη
δυστυχώς ανεγνωρισμένων θαλασσίων ορίων της Ευρώπης, ανάπτυξης των
περιπολιών της FRONTEX και των Ελληνικών και Ιταλικών ακτοφυλακών. Καθώς
και σε ασκήσεις κινητοποίησης των τοπικών αρχών των νησιών (Δημάρχων και
Περιφερειαρχών).
Δεύτερο, η κρατούσα πολιτική ρητορική στις χώρες που αντιμετωπίζουν το φαινόμενο
της αναγκαστικής υποδοχής των ναυαγίων και ναυαγών είναι ένας ατέλειωτος θρήνος
για τις ψυχές που χάνονται στη θάλασσα και αδολεσχείς διαλέξεις περί ανθρωπισμού
και φιλοξενίας, εν είδει εξορκισμού. του κακού. Όμως το κακό δεν εξορκίζεται ούτε
από τα καλά και φιλάνθρωπα αισθήματα των Ελλήνων πολιτών, πολιτικών και άλλων
δημοσίων προσώπων, ούτε από τις προσευχές.
Μετά από αυτές τις δύο εισαγωγικές παρατηρήσεις με τις οποίες περιγράφεται το
γνωστό πρόβλημα, εθνικό και Ευρωπαϊκό, έρχομαι σε μία ιδέα-πρόταση που κομίζω
με την παρούσα αναφορά στον αγχίνοα ακαδημαϊκό και ικανό καθ΄όλα υπουργό.
Προηγουμένως όμως θα σημειώσω την ακόλουθη αλληγορική παρέκβαση:
Κάποτε είχα καταγοητευθεί από έναν μύθο-ανεκδοτολογικό που τον είχα βρει μάλλον
στην αμερικανική φιλολογία. Τον έλεγα και στις δημόσιες πολιτικές ομιλίες μου στα
πολλά χρόνια (34) της βουλευτικής μου θητείας, τραβώντας την προσοχή του
ακροατηρίου μου στο ίδιο αυτονόητο ηθικό δίδαγμα.
«Ήσαν, λέει, σ΄ένα ποτάμι δύο ψαράδες και ψάρευαν πέστροφες, με το καλάμι του ο
καθένας. Σε μια στιγμή αιφνιδιάζονται οι ψαράδες μας καθώς βλέπουν μέσα στα νερά
του ποταμού να κυλά ένα παιδάκι. Πετούν τα καλάμια τους, βουτούν μέσα στο νερό και
αρπάζουν το μωρό και το σώζουν. Το περιθάλπουν όπως-όπως, τυλίγοντάς το με ζεστά
ρούχα και συνεχίζουν για λίγο ακόμη το ψάρεμά τους. Ο καιρός ήταν καλός και τα
ψάρια «τσιμπούσαν». Δεν περνούν πέντε-δέκα λεπτά και βλέπουν ξανά μέσα στα νερά
του ποταμού ένα άλλο παιδάκι να στροβιλίζεται ζωντανό στα ορμητικά νερά του
ποταμού. Ξαναπετούν τα καλάμια τους, βουτούν στο νερό και σώζουν το παιδάκι. Όταν
το φαινόμενο, του να φέρνουν κυλιόμενο στα νερά του ποταμού ένα παιδάκι,
επαναλήφθηκε έπειτα από λίγο, ο ένας από τους δύο ψαράδες δεν ασχολήθηκε με την
διάσωση του τρίτου παιδιού, αλλά έτρεξε προς την αντίθεση κατεύθυνση προς τη φορά
του ποταμού, λέγοντας στον φίλο του: «Φρόντισε το παιδάκι. Εγώ τρέχω πίσω να δω
ποιος παλιάνθρωπος ρίχνει τα παιδάκια στο ποτάμι»!
Η ιστορία διδάσκει πως η μηχανιστική επιφανειακή και ρουτινιάρικη δράση «έρευνας
και διάσωσης» δεν ωφελεί. Ο ανθρωπισμός σαν κινητήρια δύναμη στην αντιμετώπιση
ενός επαναλαμβανόμενου κακού είναι καλός. Δεν αρκεί όμως. Η αδρανοποίηση της
λογικής και δη της αιτιοκρατικής λογικής κάνει τη συμπεριφορά της μηχανιστικής
δράσης συνώνυμη της ένδολης παράλειψης της σωστής και αιτιοκρατικής επέμβασης
στην αντιμετώπιση του κακού. Η ελληνική σκέψη διδάσκει ανά τους αιώνες, με
πρώτους τους προσωκρατικούς και κλασσικούς φιλοσόφους, την αναζήτηση των
αιτίων και την σύμφωνη προς τα αίτια ανάλογη ορθολογική δράση. Έτσι κύλησε ο
τροχός, της ιστορίας. Και της προόδου. Η μιμητική δράση η επιφανειακή και
«άσκοπη», έμεινε να συντροφεύει τους αιώνιους «πρωτόγονους», τους μη διαθέτοντες
απελευθερωτική σκέψη. Σήμερα, ο μύθος μας ξαναζωντανεύει στην περίπτωση των
εντεινόμενων μεταναστευτικών ροών ή των προσφύγων πολέμων που
θαλασσοπνίγονται στη Μεσόγειο και όσοι επιζούν καταλήγουν στα Ελληνικά νησιά
και στα κέντρα φιλοξενίας των αστικών κέντρων (Αθήνα, Θεσ/νίκη, Πάτρα κ.ο.κ.).
Ο συνεχιζόμενος πόλεμος στη Συρία που επεκτείνεται στον Λίβανο, στο Ιράκ και στην
Υεμένη (ISIS) είναι το αίτιο της έξαρσης του φαινομένου ροής των πολεμικών
προσφύγων. Όσο ο πόλεμος θα φλέγεται στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή όπως
και αναζωπυρούμενος στη Βόρειο Αφρική, τόσο η Ελλάδα (και η Ιταλία) θα είναι
προσφυγόπληκτες χώρες, μαζί με την Κύπρο, τη Μάλτα και την Ισπανία. Η
κατάπαυση του πυρός και η ειρήνη είναι η μόνη λύση αντιμετώπισης του φαινομένου.
Η Ευρώπη σαν Ένωση δείχνει και σ΄αυτή την περίπτωση απλά τη διαιρετική
«ικανότητά» της. Χωρίζει τα μέλη της σε κάποια φυσικώς προσφυγόπληκτα και σε
άλλα προσφυγικώς «απυρόβλητα» (ανήκοντα σε κάποιο ιερατείο κρατών του Βορρά
που πρέπει να διαφυλαχθεί άθικτο και απείραχτο).
Αυτή είναι η ιδέα. Σκέφθηκα πως θα έπρεπε και θα μπορούσατε, εσείς κύριε Υπουργέ,
να αναλάβετε την πρωτοβουλία για μια παγκόσμια διάσκεψη ειρήνης, υπό την
αιγίδα του ΟΗΕ. Είναι μέγα έργο. Με κίνδυνο να χρεωθεί ο αναλαβών κάτι τέτοιο με
μικρομεγαλίστικο Βοναπαρτισμό. Ο κίνδυνος εξουδετερώνεται από την
πραγματικότητα που προσφέρει τη μέγιστη ηθική και πολιτική νομιμοποίηση για την
ανάληψη της πρωτοβουλίας – μετά τη σχετική διαβούλευση και συνεννόηση με τις
ομοιοπαθείς χώρες – και που δεν είναι άλλη από το μέγεθος των κινδύνων και των
βλαβών που υφίσταται η χώρα μας από τον πόλεμο στη Συρία και στην ευρύτερη
περιοχή».

Η καθ’ ημάς Συρία του Βύρωνα Γ. Πολύδωρα

Η Μέση Ανατολή, η Μικρά Ασία, η Εγγύς Ανατολή είναι τόποι ελληνικοί. Η Μεσόγειος, ελληνική θάλασσα. Πού ήσαν οι Ρωμαίοι πριν από το «mare nostrum» που πρωτοκαθιερώθηκε γύρω στο 250 π.Χ.; Οι ακτές γύρω-γύρω, της Βόρειας Αφρικής, της Γαλλίας, της Ιταλίας (με το Magna Graecia και τη Σικελία) ελληνικές. Στα ιστορικά παλίμψηστα οι τόποι δεν «βαφτίζονται» σε κρατικά ληξιαρχεία. Ορίζονται από βαθειά ανάγλυφα σφραγίδων πολιτισμού.

Έτσι και η Συρία, για την οποία θέλω να γράψω σήμερα. Από τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετέπειτα, από τους λεγόμενους Ελληνιστικούς χρόνους μέχρι το 65 π.Χ., τη χρονιά που κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, η χώρα των Σελευκιδών, η Συρία, μαζί με την Αίγυπτο των Πτολεμαίων, αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Ελληνικού κόσμου για περισσότερο από τρεις αιώνες.

Στη συνέχεια, στους Ρωμαϊκούς χρόνους, που ποτέ δεν ήσαν αμιγώς Ρωμαϊκοί, αλλά πάντα Ελληνορωμαϊκοί, όπως μαρτυρεί ζηλότυπα ο σπουδαίος Λατίνος ποιητής Οράτιος: «η κυριευθείσα Ελλάς υπέταξε τον αγέρωχον νικητήν και εισήγαγε τας τέχνας εις το αγροίκον Λάτιον», ο ελληνικός χαρακτήρας παρέμενε ανεξίτηλος και αδιάκοπος.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι οι δύο μεγαλύτεροι νομοδιδάσκαλοι και νομοθέτες της Ρώμης, ο Παπινιανός και ο Ουλπιανός ήσαν άξια τέκνα της Συρίας εμπνευσμένα και βαθέως μυημένα στα Ελληνικά γράμματα. Ο Αιμίλιος Παπινιανός (142-212 μ.Χ.) έτυχε της μέγιστης αναγνώρισης μετά θάνατον (321 μ.Χ.), όταν ο Μ. Κωνσταντίνος με ειδική διάταξη, που ονομάσθηκε Νόμος των Παραπομπών απεφάσισε και διέταξε ότι σε περίπτωση διχογνωμίας μεταξύ νομομαθών θα υπερίσχυε η γνώμη του Παπινιανού. Και ο σύγχρονός του Δομίτιος Ουλπιανός κυριαρχεί στον «Πανδέκτη» του Ιουστινιανού με 2.462 χωρία, που αντιστοιχούν στο ένα τρίτο της όλης ύλης των digesta.

Στο χιλιόχρονο Βυζάντιο η Συρία εισέφερε σαν «θυσία αινέσεως» στο ελληνοχριστιανικό οικοδόμημα και τους δύο μέγιστους ποιητές και υμνογράφους. Τον Ρωμανό τον Μελωδό (6ος αιώνας), που απεκλήθη και Πίνδαρος της ελληνοχριστιανικής ποίησης. Και τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό (7ος αιώνας), τον καλούμενο και Χρυσορρόα και Μαγίστρο της μουσικής, τον συγγραφέα της «Οκτωήχου».

Τί θα ήταν το Βυζάντιο χωρίς αυτούς τους μεγάλους Σύρους Ελληνοχριστιανούς, τον Ρωμανό τον Μελωδό και τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό; Να μην ξεχνάμε ότι ο Χριστιανισμός «πάτησε» πάνω στην Ελληνιστική-Αλεξανδρινή περιοχή και διαδόθηκε με την κοινή Αλεξανδρινή γλώσσα, τη γλώσσα της Αγίας Γραφής. Από τον Χριστιανισμό, που ήταν ούτως ή άλλως Ελληνογενής – στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι πρωτομάρτυρες και άγιοι ήσαν ελληνικής καταγωγής και παιδείας – γεννήθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με ορόσημο γενέθλιο το 312 μ.Χ., με τη νίκη του Μ. Κωνσταντίνου στη μάχη στη γέφυρα του Μουλβία, παραπόταμου του Τίβερη, όπου το σήμα του Σταυρού στον ουρανό «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ» ενέπνευσε και οδήγησε στη νίκη τους νεοστρατολογηθέντες χριστιανούς στρατιώτες. Οι ξυπόλητοι, οι ένοικοι των κατακομβών, οι διωκόμενοι από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες με το αίμα τους έχτιζαν την αυτοκρατορία της Ανατολής. Με κέντρο τη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη, την Ελληνοχριστιανική βασιλεύουσα μητρόπολη. Κλείνει η παρένθεση.

Η Συρία μάς έδωκε ακόμη τον Λουκιανό τον Σαμοσατέα – γεννήθηκε στα Σαμόσατα του Άνω Ευφράτη της Συρίας (125-185 μ.Χ. περ.), τον Νεοπλατωνικό και Επικούρειο και αντιδογματιστή φιλόσοφο, ρήτορα, ελληνιστή συγγραφέα των αυτοκρατορικών ρωμαϊκών χρόνων. Τον πολυγραφότατο και δημοφιλή στις ευρείες μάζες σατιριστή ποιητή. Αξίζει να θυμηθούμε εδώ πως η πασίγνωστη «ένσταση του Μενίππου» ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος είναι διδασκαλία του Σύρου Λουκιανού από τους «νεκρικούς διαλόγους» του!

Εντυπωσιάζει το γεγονός ότι το πνεύμα του Λουκιανού αφού διαπερνά το Βυζάντιο, εμπνέει μάλιστα και τον Θεόδωρο Πτωχοπρόδρομο από τον οποίο γεννάται η κοσμική Βυζαντινή ποίηση, και αφικνείται στην Ιταλική Αναγέννηση σφραγίζοντας όλη την Ουμανιστική Δύση του 15ου αιώνα. Το έργο του υιοθετείται από διάσημους Ουμανιστές, όπως τον Ολλανδό Ελληνιστή Έρασμο (Desiderius) – εξ ου και τα σημερινά Ευρωπαϊκά προγράμματα «Erasmus» – και τον Άγγλο Τόμας Μουρ, ενώ η εικονοπλαστική γραφή του έδωσε τροφή και έμπνευση στους μεγάλους ζωγράφους της Ευρώπης όπως στον Σάντρο Μποτιτσέλι και στον Ρούμπενς.

Σ’ αυτή την αποδεικτική σειρά αναφορών για την «καθ’ ημάς Συρία», κατ’ ανάλογη εφαρμογή της «καθ’ ημάς Ανατολής», θα ήταν ανεπίτρεπτη ιστορική παράλειψη αν δεν αναφερόμασταν στην Ζηνοβία της Παλμύρας. Η Παλμύρα, πόλη στην όαση της Συριακής ερήμου, ιδρύθηκε από τον Σολομώντα τον μυθικό, όσο και σοφό βασιλιά της Βίβλου, και γνώρισε την μέγιστη ακμή της επί Σελευκιδών σαν φάρος του ελληνικού πολιτισμού και κέντρο εμπορικής δράσης και οικονομικής ισχύος.

Η Ρωμαϊκή παρουσία εκεί αντί κατάκτησης και υποταγής έλαβε τη μορφή της παροχής προνομίων και αυτονομίας. Η ακμή της και η φήμη τής Παλμύρας συνεχίστηκε και κορυφώθηκε καθ’όλον τον 3ον αιώνα, με τη βασίλισσα Ζηνοβία (που ανέλαβε το 267 μ.Χ.), την καλούμενη και Κλεοπάτρα της Συρίας, την πολυθρύλητη για το κάλλος, τη σύνεση και την ελληνική της παιδεία. Κοντά της ευρίσκεται ως σύμβουλός της ο Έλληνας φιλόσοφος Λογγίνος! Ωργάνωσε το κράτος ως ανεξάρτητο και απελεύθερο από τους Ρωμαίους, στηριχθείσα στη συμπάθεια των ελληνικών πληθυσμών της ευρύτερης περιοχής, δεδομένου ότι η ίδια προέβαλλε συστηματικά και επίμονα την καταγωγή της από τους Πτολεμαίους της Αιγύπτου (όπως και η Κλεοπάτρα). Το κράτος της Παλμύρας επεκτάθηκε επί Ζηνοβίας σε μέγα μέρος της Μέσης Ανατολής, μέχρι της κατακτήσεως και πλήρους διαλύσεώς του από τους Ρωμαίους, μολονότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν σε προϊούσα παρακμή τότε, 275 μ.Χ., και από τον Ιλλυριό αυτοκράτορα Αυρηλιανό, ο οποίος εν τω μέσω των εμφυλίων διαμαχών που συνοδεύουν κάθε εποχή παρακμής, εδολοφονήθη το ίδιο έτος. Αυτή την ελληνική Παλμύρα κατασκάπτουν και πάλι, μετά από 2.285 χρόνια, οι σύγχρονοι βάρβαροι, οι φανατικοί τρομοκράτες τζιχαντιστές. Και η πολιτισμένη ανθρωπότητα αντί να μάχεται αμυνόμενη, γίνεται τηλεοπτικός σχολιαστής και κάνει ασκήσεις φθειροκτονίας!

Κλείνω αυτή την ιστορική μαρτυρία για την «καθ’ ημάς Συρία», μνημονεύοντας το τρίτο κατά την τιμητική τάξη, μετά από το της Κωνσταντινουπόλεως και της Αλεξανδρείας, Αυτοκέφαλο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας με έδρα τη Δαμασκό. Στέκει εκεί όρθιο και ηθικά δυνατό, φάρος φωτεινός και μηνύτορας τού, με τη θυσία του Σταυρού και με τη δικαίωση της Ανάστασης, μηνύματος της Αγάπης, που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της Εκκλησίας του Χριστού.

Συμπέρασμα: Αυτή είναι δι’ ολίγων η «καθ’ ημάς Συρία» της Ιστορίας. Στο σήμερα είναι μια υπόθεση γεμάτη πόνο, αίμα, δάκρυα και προσφυγιά. Η Συρία δεν είναι μακριά. Ούτε ξένη προς εμάς. Η ιστορία μας ενώνει αμετάκλητα και παντοτινά. Ο πόλεμος δεν είναι ουρανοκατέβατος. Έχει υπεύθυνους και υπαίτιους υπόλογους. Όσοι δεν δρουν δραστήρια και αποφασιστικά για την κατάπαυσή του είναι άμεσοι συνεργοί. Και δειλοί κερδοσκόποι-καιροσκόποι. Να σώζουμε με ανθρωπιστική δράση τα παιδιά που πνίγονται, ναι. Αλλά ας κοιτάξουμε και για το «ποιός ρίχνει τα παιδιά στο ποτάμι». Ο ανθρωπισμός και τα φιλάνθρωπα αισθήματα δεν σώζουν. Η ειρήνη σώζει τελικά.

Ο ΟΡΚΟΣ

Έγιναν οι εκλογές. Βγάλαμε Κυβέρνηση και με τη βοήθεια του Θεού να παν όλα καλά. Και κει που με σκέψη και περίσκεψη βλέπω την νέα μας Κυβέρνηση να που οι φίλοι μας οι Τούρκοι να κάνουν μεγάλη χαρά και η χαρά τους είναι που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ύστερα ενώ εγώ γνώριζα ότι δεν κάνει να ορκίζομαι όλα τα χρόνια έβλεπα την εξουσία να ορκίζεται και με ένα τυπικό που ήταν πολύ όμορφο.Και μου άρεσε.
Λοιπόν δε θα το πιστέψετε αν δεν το δείτε, ο Πρωθυπουργός μας κύριος Τσίπρας δεν ορκίστηκε ΌΧΙ είπε ένα απλό θα κρατώ πίστη στους νόμους. Ακόμη μόνο εννέα από τους Υπουργούς ορκίσθηκαν με θρησκευτικό όρκο.. Θα μου πεις ε και ο Άκης ο Γιώργος ο Τσουκάτος, ο Γιάννος και όλοι αυτοί που ορκίσθηκαν τι έκαναν κράτησαν τον όρκο τους.
Όμως ρε παιδιά μου έλειψε αυτή όλη η διαδικασία.
Πόσοι ορκίσθηκαν από τους 41 μόνο εννιά. Οι πέντε των ΑΝΕΛ και οι κύριοι Κουρουπλής, και άλλοι τρεις. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι γνωστός μου που τώρα είναι στην Κυβέρνηση πιστός άνθρωπος δεν ορκίσθηκε με όρκο θρησκευτικό.
Γιατί άραγες Επειδή δεν ορκίσθηκε ο αρχηγός ή επειδή το είπε την προηγούμενη μέρα ο Άγιος Αλεξανδρουπόλεως για δες κάτι συμπτώσεις μόλις ο κύριος Τσίπρας ορκίσθηκε με πολιτικό όρκο αμέσως μίλησε ο Άγιος.
Στον κύριο Πάνο Καμμένο που έχει στα χέρια του το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας καλή επιτυχία.
Πάνo με την ευχή από την Αλεξάνδρα.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Καλή μέρα. Την Κυριακή γιορτάζουμε την Αγία Οικογένεια

Καλημέρα σας φίλοι μου. Την άλλη Κυριακή θα γιορτάσουμε τη μνήμη της Αγίας οικογένειας. Μας έδωσε οκτώ Αγίους. Είναι η οικογένεια του Αγίου Βασιλείου του Παλαιού και της Εμμέλειας.
Βέβαια προ’υ’πήρχαν οι παππούδες τους που ενώ ήταν πάμπλουτοι άφησαν τα πάντα κατά τους διωγμούς, ζήσανε στα δάση σαν άγρίμια για να μην άρνηθούν την πίστη τους. Ύστερα από επτά χρόνια, όταν έπαψε ο διωγμός, γύρισαν στο σπίτι τους.
Ποια είναι αυτή η σπουδαία οικογένεια και ποιους Αγίους μας έδωσε;
Είναι η οικογένεια του Μεγάλου Βασιλείου.
Οι Άγιοι της οικογένειας.
Εκτός από τους παππούδες.
Η Αγία Εμμέλεια.
Ο Άγιος Βασίλειος ο παλαιός.
Η Αγία Μακρίνα, αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου.
Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης αδελφός του Αγίου.
Ο Άγιος Ναυκράτιος αδελφός του Αγίου.
Ο Άγιος Πέτρος επίσκοπος Σεβάστειας αδελφός του Αγίου
Η Αγία Θεοσέβεια σύζυγος του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης.
Ο Άγιος Ναυκράτιος αδελφός του Αγίου Βασιλείου.
Ο Άγιος Ναυκράτιος μετά τις σπουδές του έγινε μοναχός. Διακόνημά του. Ψάρευε για τους μοναχούς της περιοχής. Μια μέρα έπεσε στο ποτάμι και πλίγηκε.
Ποιος δεν θα σκύψει με σεβασμό το κεφάλι του σε αυτούς τους Αγίους σε αυτήν την Άγια οικογένεια.
Όλοι είχαν υψηλή παιδεία είχαν σπουδάσει, Νομικά, Ιατρικά, φιλοσοφία, κλπ.
Ας ζητήσουμε το ‘ελεός τους
Ας προσευχηθούμε να μας βοηθήσουν και να ελεήσουν τον τόπο μας την πατρίδα μας.

ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟΣ 5/10/2014 μΧ

Σήμερα το πρωί στην Εγνατία οδό έγινε ένα τραγικό δυστύχημα.Μεγάλη νταλίκα έπεσε με τρομερά μεγάλη ταχύτητα και παρέσυρε γύρω στα σαράντα αυτοκίνητα που ήταν μπροστά του και σκότωσε τέσσερεις και τραυμάτισε είκοσι τρείς ανθρώπους. Η νταλίκα ήταν βουλγάρικη, ο οδηγός ρουμάνος. Μόλις έκανε το ατύχημα δεν στάιηκε να δει να βοηθήσει παρά πήρε τα χαρτιά του αυτοκινήτου και έτρεξε να φύγει. Ανανδρεία; Σοκ; Ότι και να ήταν πως σκέφτηκε να αποφύγει κάθε ευθύνη;
Δεν γνωρίζω μα έχω ακούσει πως πολλοί Έλληνες,[ αδέρφια μας ] που αγαπούν τον τόπο τους, [μουσια] πάνε στη Βουλγαρία και βγάζουν άδεια,
νοικιάζουν ένα γραφείο και έτοιμη η δουλειά. Ύστερα ψάχνουν να βρούν οδηγούς ξένους, βαλκάνιους, για να τους δίνουν πολύ μικρό μισθό.Δεν γνωρίζω αν η νταλίκα αυτή έχει όλα αυτά τα κουσούρια, όπως δεν γνωρίζω τι έγινε, όμως είναι ακριβή η ζωή και δω χάθηκαν ζωές και ακόμα ελπίζω να επιζήσουν οι τραυματίες, ίσως, έχει ο Θεός και να γυρίσουν καλά στα σπίτια τους. Ανάμεσα στα αυτοκίνητα ήταν και ένος δικού μας ανθρώπου. Δόξα το Θεό δεν έπαθε τίποτε.
Όπως βλέπετε δεν λέμε πόσα αυτοκίνητα καταστράφηκαν, τα σίδερα ξαναφκιάχνονται, μπροστά στη ζωή τίποτε δεν έχει αξία.,
Στις οικαγένειες των θανόντων συλλυπητήρια και κουράγιο.
Η κατάσταση των αυτοκινήτων δείχνει και την ταχύτητα της νταλίκας. Όταν τις βλέπω δίπλα μου στυς δρόμους φοβάμαι.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ευρασιατική συμφωνία μεταξύ Ρωσίας Λευκορωσίας και Κιρκισίας με προοπτική να μεγαλώσει με την είσοδο και της Ινδίας.
Ο πόλεμος Ουκρανών και ρωσόφωνων της Ανατολικής Ουκρανίας εξελίσσεται σε εμφύλια σύρραξη.
25.000.000.000. δολάρια έδωσε προκαταβολή η Κίνα στη Ρωσία για την κατασκευή των αγωγών
που θα μεταφέρουν το ρωσικό αέριο στην Κίνα. Η συμφωνία προβλέπει την πληρωμή της Κίνας
προς τη Ρωσία 400.000.000.000 ευρώ.

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ κύριο Στουρνάρα.
Αγαπητέ μου Υπουργέ, Εγώ που το 2013 δεν είχα παρά ελέχιστο εισόδημα πως θα σου δώσω φόρο πολλαπλάσιο των εισοδημάτων μου; Αυτό μου είπε ο Νίκος που είχε κατάστημα ειδών οικιακής χρήσης. Το μαγαζί το έκλεισε το 2014.
Υπουργέ μου τι νομίζεις πως εγώ έχω σταθερό εισόδημα όπως εσύ; Υπουργέ μου έχεις σκεφτεί πως εκτός από αυτούς που αυτοκτονούν υπάρχουν και κείνοι που αντί να αυτοκτονίσουν μπορούν να κάνουν χειρότερα. Πρωθυπουργέ αν το πήρες το μήνυμα σκύψε πάνω από το λαό. Αφου βλέπεις πως ουκ αν λάβεις από τους μη έχοντες μείωσε τους φόρους για να τους πάρεις. Γιατί αν δες το κάνεις το 22 θα γίνει μόνο δύο. Βέβαια εγώ έχω στα αυτιά μου εκείνο το αν δεν μειωθούν
οι φόροι δεν μπορούν να ανοίξουν δουλειές.ΖΑΠΕΙΟ 1 ΖΑΠΕΙΟ 2 ΖΑΠΕΙΟ 3 ΚΛΠ.
Αγαπητέ μου κύριε Σαμαρά γιατί εσύ και οι παρέες σου έχετε αφορολόγητο το 75% των εισοδημάτων σας και το ονομάζετε αποζημείωση; Που είναι η ισονομία και το ο κάθε ένας εισφέρει σύμφωνα με τις δυνάμεις του. Σύνταγμα της Ελλάδος