Ότι θυμάμαι χαίρομαι

Δάσκαλοι σήμερα,δάσκαλοι παιδεία το 1948
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Τότε που τα χωριά και οι πόλεις της πατρίδας μας ήταν γεμάτοι χαλάσματα. Χαλάσματα που είχε αφήσει πίσω του οι εχθροί γερμανοί, ιταλοί και χαλάσματα που δημιουργήσαμε μόνοι μας στον καταραμένο εμφύλιο.
Κάπου εκεί κοντά στα 1947-1949 άνοιξαν τα σχολεία. Σε πολλές πόλεις και χωριά σχολεία δεν υπήρχαν.Ήταν γκρεμισμένα από την οργή των βαρβάρων. Τότε, σε τέτοιες περιπτώσεις, χρέη σχολείων έκαναν αχυροκαλύβες χωρίς θρανία μόνο με ένα μαυροπίνακα που τον έκανε ο δάσκαλος και μια πέτρα ή κούτσουρο που το κάθε παιδάκι ή ο δάσκαλος έβαλε μέσα στην καλύβα για κάθισμα.
Εδώ αρχίζει το μεγαλείο του Έλληνα.
Οι κάτοικοι ανασκουμπώθηκαν και πολύ γρήγορα έγιναν σχολεία δυο αιθουσών και ενός πολύ μικρού δωματίου για τον δάσκαλο ή τη δασκάλα και την οικογένειά του.
Σε τέτοια μικρά δωμάτια ζήσαμε με τον πατέρα μου. Ευτυχώς που η μικρή μας πόλη ήταν κοντά, οπότε τις περισσότερες μέρες είμασταν στο σπίτι μας. Διαφορετικά σε κάποιους το χωριό φρόντιζε να έχει η οικογένεια του δάσκαλου στέγη και κάποιες άλλες παροχές όπως έναν κήπο, λίγα δένδρα ελιές, κλπ
ΣΗΜΕΡΑ;
Σήμερα στο πιο ακριβό νησί της Ελλάδας που κατά δήλωσή του Δημάρχου του, ο σερβιτόρος μπορεί να κερδίζει πάνω από 2500 χιλιάδες το μήνα χωρίς τα τυχερά σκέπτονται πως θα δώσουν στέγη σε δασκάλους που παίρνουν 850 ευρώ το μήνα και για στέγη θέλουν 1500 ευρώ το μήνα. Ναι βρε, το Χειμώνα θα πληρώνουν 350-500 ευρώ το μήνα. Τον άλλο καιρό θα λιάζονται στην παραλία των γυμνιστών…αφού οι ιδιοκτήτες θέλουν τα δωμάτιά τους για νοίκιασμα… Μπίζνα και καλά κάνουν…

Βέβαια το Ελληνικά κράτος δεν μπορεί να κάνει εξαίρεση στο μισθολόγιο. Μπορεί όμως στους Μυκονιάτες, Σαντορινιούς κλπ να βάλει έναν <φ>όρο>. Να πληρώνουν τους φόρους τους. Ναι να πληρώνουν τους φόρους τους και όχι να φοροδιαφεύγουν. Και έναν δημοτικό φόρο για τις δημόσιες υπηρεσίες τους. Πληρώνουμε Δημοτικά Τέλη; Ναι. Τότε που το πρόβλημα; Ας πληρώνουν λίγο παραπάνω να στεγάσουν υπηρεσίες κοινής ωφελείας όπως ιατρεία σχολεία, πυροσβέστες, κλπ κλπ κλπ.

Όταν όπως μας λέει η εφορία δεν πληρώνουν τους φόρους τους, βεβαιωμένα, τότε δεν θα έχουν τις παροχές του κράτους. Ακόμη η Δημοτική αρχή να βρει χώρο στέγασης σε κάποια ακίνητα που πιθανόν να είναι κενά και να στεγασθούν οι δάσκαλοι και λοιποί δημόσιοι υπάλληλοι.
Θα μου πεις κάτι που μου είπε δάσκαλος φίλος. Κόλπο είναι όλο το παραμύθι. Αν κανονίσει η Δημοτική αρχή να εργασθούν οι δάσκαλοι το Καλοκαίρι και τις αργίες τους σε κάποιο ξενοδοχείο η μαγαζί,όπως ξέρουν γράμματα και γλώσσες θα βγάζουν όχι μόνο τα έξοδα του ύπνου,,, αλλά και τα έξοδα διαβίωσης όλου του χρόνου.
Ξέχασε πως είναι δάσκαλος και πως ο δάσκαλος πρέπει να έχει το σεβασμό όχι μόνο των μαθητών του αλλά και των γονέων.
Τι σας λέω!!!!
Αυτά εδώ και χρόνια τα κάναμε ίσιωμα. Αν τολμήσει ο δάσκαλος να παρατηρήσει το ανάγωγο πλάσματάκι μας, τότε ο γονιός του κάνει τη ζωή πατίνι.
Στον βάρβαρο δάσκαλο, που είπε στο μαθητή απλά να προσέχει στο μάθημα και να μην κάνει φασαρία εμποδίζοντας τους άλλους να παρακολουθήσουν,,, παει ο μπαμπάς ή η μαμά με ύφος και χωρίς καλημέρα,,, ποιος είσαι ρε !!!.
Το θέμα μας όμως είναι η στέγαση των δασκάλων κλπ.
Το κράτος να έχει μικρά δωμάτια όπως είχε παλιά για τους χωροφύλακες και δωμάτια για τους δασκάλους.
Ξεφτίλα ρε για ένα κράτος του 2017. Ξεφτίλα γιατί τα έσοδα από φόρους σε κάποια μέρη έπρεπε να υπερκαλύπτουν τα έξοδα του κράτους για τούτα τα μέρη.
Ξεφτίλα για όλους μας, ακόμη και στους δασκάλους που διδάσκουν, ήθος, γνώσεις, κλπ αγαθά αόρατα.
Και ας θυμηθούμε το 1947-1950 που κάτω από τη δυστυχία ενός πολέμου καταστροφικού δέκα χρόνων, η Ελλάδα ύψωσε το κορμί της και έγιανε τις πληγές της.
Από αυτά που άκουσα από τον Δήμαρχο οι μυκονιάτες έχουν εργασίες χρυσοπληρωμένες τα σπίτια τους έχουν ακριβά ενοίκια μπορούν να έχουν και ιδιωτικά σχολεία. Δεν είναι σωστό θα πληρώνει η φτωχή Θεσπρωτία τις παροχές στους πάμπλουτους της Ελλάδος μας.
Να είναι καλά, να χαίρονται τα αγαθά τους. Μα πως περιμένουν να πάει γιατρός να τους φροντίσει όταν δεν μπορούν στο νησί τους να ζήσουν τρώγοντας ούτε μια σκέτη από γκιουβέτσι;
Θέλουν και τον πυροσβέστη κλπ, αυτός πιθανόν να μπορεί να εργασθεί κάπου το Καλοκαίρι ο γιατρός και ο δάσκαλος ΟΧΙ τι δεν καταλαβαίνεις Ε/.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Ας ξυπνήσουμε πριν έρθει το τέλος

Φαίνεται πως οι φίλοι μας της Ε.Ε, οι κυβερνήσεις τους έχουν πάρει οριστικά τις αποφάσεις τους για την Ελλάδα μας.
Ο χρόνος είναι ότι πρέπει για τα άνομα σχέδιά τους.
Κυβερνήσεις προδοτικές έκαναν ότι μπορούσαν για να φτάσουμε εδώ που είμαστε.
Πρώτα ο Σιμίτης με το χρηματηστήριο όπου ελλήνες και ξένοι άρπαξαν τις οικονομίες των χαζών και των έξυπνων. Δεν πλήρωσε με φυλακή ο Σιμίτης για την προτροπή στο λαό να παίξει με δανεικά να κερδίσει δηλαδή βάζοντας χρέη στις τράπεζες…..
Από τις συναλλαγές κέρδιζε στην αρχή ο λαός και το κράτος μας.
Κόλπο απαταιώνων ολκής….
Σαν μπήκαν όλες οι οικονομίες του λαού σε κάτι εταιρείες φαντάσματα όρα ALTEC Αθανασούλη Αποθήκες στο Αγρίνιο κλπ κόλπα,, και των φίλων του κάτι παιδιών του ΠΑΣΟΚ Μαλέσιοι, Νεονάκιδες που σιτίζονταν στην Νέα Επίδαυρο στην βίλα του Αθανασούλη τότε έγιναν οι πτώσεις των μετοχών….κλπ.
Η παράγκα του ΠΑΣΟΚ και του Σιμίτη βρήκε και άλλο κόλπο. Στους Ολυμιακούς Αγώνες έδωσε τα έργα όλα με απ΄ευθείας ανάθεση. Πολλά τα λεφτά….
Έτσι τα χρέη εγίναν πολλά. Δεν έφταναν όμως για την καταστροφή. Έτσι ήρθε το κόλπο Ευρώ,,,για να μας βάλει στο ΕΥΡΩ έκανε κρυφά ομόλογα και μας έστειλε στα τάρταρα χρεωμένους…..
Ύστερα ήρθε ο Κ Καραμανλής. Προσπάθησε, σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ τον πολέμησε, με τον βασικό μέτοχο και με τα ΣΟΑΠΣ του Σιμίτη και τη σιωπή,, του Κώστα Καραμανλή. Κ Κραμανλή φταις και συ γιατί δεν μίλησες στον λαό μας. Δεν του είπες την αλήθεια… δεν μίλησες δεν είπες στον λαό τίποτε. Του έλεγες πως έχουμε θωρακισμένη οικονομία. Έτσι έπρεπε να πεις αλλά ο λαός έπρεπε κάπως να καταλάβει…
Προσπάθησες με τους αγωγούς κλπ να ξεπεράσεις τον σκόπελο. Όμως δεν μίλησες για να μπορέσεις με την βοήθεια του λαού να ξεπεράσεις τα πάντα. Τότε ο λαός σε πίστευε.
Το ξέρει πλέον όλος ο λαός ότι έγινες στόχος από την αρχή. Ο λαός γνωρίζει πως κινδύνευες. Δεν άξιζε η πατρίδα μια θυσία;;;;
Και ήρθε η Αμερικανική κρίση και ταλαντεύτηκε η χώρα,,, και τότε όρμησαν οι παρέες ΠΑΣΟΚ Σιμίτη να αρπάξουν ότι είχε ο τόπος.
Ήρθε και ο Γιώργος με το λεφτά υπάρχουν και έδωσε την χαριστική βολή στην χώρα.
Μετά η κατρακύλα ήταν μεγάλη. Ο λαός ανέτοιμος για θυσίες και όλα μπήκαν εκεί που ήθελαν οι δανειστές.
Οι κυβερνήσεις που έρχονταν η μια μετά την άλλη βρήκαν βολικό το ξεπούλημα. Έτσι η Ελλάδα έφτασε να πουλιέται όσο όσο στους δανειστές μας μέχρι που ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και την εξαπέστειλε στο πυρ το εξώτερο για 99 χρόνια. ΤΡΟ’Ι’ΚΑ η ΘΕΣΜΟΙ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει που πια δεν υπάρχουμε σαν ελεύθερο κράτος.
Τώρα μας κάνουν μικρό παράρτημα της Τουρκίας,,,αφού σε λίγο δεν θα υπάρχουν Έλληνες και χριστιανοί ορθόδοξοι…
Έτσι μας επιστρέφουν τους λαθρομετανάστες, αλλάζουν τα βιβλία ώστε τα Ελληνόπουλα να έχουν σαν θρήσκευμα το Ισλάμ, και αυτό γίνεται επίσημα μέσα από τα σχολεία.
Τι κάνει ο λαός! Κάνει ότι μπορεί. Όμως δεν σωζόμαστε αν δεν αποκτήσει η χώρα Έλληνες, αν δεν γεννηθούν παιδιά ελληνόπουλα, χριστιανόπουλα ορθόδοξα…..
Στα χέρια των νέων είναι η σωτηρία της πατρίδας μας.Και στα δικά μας χέρια να σκύψουμε σαν παλιά να μεγαλώσουμε εγγόνια 3-4-5 και πάνω να γεμίσουμε τη χώρα μας ΕΛΛΗΝΕΣ.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Ο ΓΑΜΟΣ

Δυο υπέροχα νέα παιδιά, με αγάπη για τον τόπο, τη φύση και την ζωή, ένωσαν τις ζωές τους με τα δεσμά του γάμου.
Ο Ηλίας Ευθυμίου και η Αικατερίνη Τσαγκαροπούλου.
Διάλλεξαν να παντρευτούν σε ένα χωριό παλιό τη Λαμπανίτσα ή Ελαταριά.
Μέσα στα έλατα σε ένα μικρό εκκλησάκι που δίπλα του ένας σύλλογος έκανε ένα σεμνό στέγαστρο, κι ας ήταν οι καρυδιές και τα έλατα οι πιο καλές ομπρέλες.
Σεμνή η τελετή, τα παιδιά μας απλά καλοβαλμένα και με λίγο άγχος.
Μέρες έτρεχαν να είναι όλα τέλεια.
Από τα δικά τους χέρια πέρασαν όλα.
Σεμνή η τελετή του γάμου τα νιάτα έλαμπαν κουμπάροι, αδέλφια, γονείς και οι συγγενείς χαμογελούσαν και εύχονταν να ζήσουν να γεράσουν.
Λίγες στάλαγματιές βροχής δεν χάλασε το κέφι.
Πριν ανοίξουν οι ομπρέλες έλαμψε ο ουρανός και τα φρεσκοδροσισμένα έλατα μοσκομύριζαν.
Και κει μέσα στα έλατα με την τσίκνα του ψητών της σούβλας, των κοκκορετσιών, και των μεζέδων όλα τοπικά από ανθρώπους του χωριού έγινε γλέντι τρικούβερτο, με το κρασί τις μπύρες και τα αναψυκτικά να δροσίζουν τους καλεσμένους…
Τα παιδιά μπήκαν στο χορό με τους κουμπάρους και πίσω οι γονείς και τα αδέλφια.
Ο τραγουδιστής Μιχάλης Μιχόπουλος και η ομάδα του, ήταν μια πανδαισία μια υπέροχη μουσική χωρίς τα τέρατα της τεχνολογίας.
Η δυνατή καθαρή και μελωδική φωνή του Μιχάλη ήταν υπέροχη. Αντιλαλούσαν τα βουνά. βουβάθηκαν τα πουλιά, ήθελαν κι εκείνα να ακούσουν.
Δεν τους έφυγε νότα, ούτε στα ηπειρώτικα, ούτε στα ναξιώτικα, ούτε στα κερκυρα’ι’κα.
Και ενώ το γλέντι καλά κρατούσε τα τραπέζια ασταμάτητα γέμιζαν ψητό, κοκκορέτσι,σαλάτες, τυριά, μεζέδες και το κρασί το τσίπουρο,οι μπύρες κι τα αναψυκτικά έδιναν και κείνα το κέφι.
Πολύς ο κόσμος κι ας θύμωσαν μερικοί, που δεν έγινε ο γάμος στο χωριό μας.
Οι ίδιοι άνθρωποι τώρα λέγανε. Βρε τι ωραίος γάμος και τι τοποθεσία, δεν είχαμε δει τόσο ωραίο μέρος.
Στα παιδιά μας τον Ηλία και την Κατερίνα που είναι συλλέκτες μανηταριών και γνωρίζουν καλά τον τόπο και την μάνα γη, εύχομαι από καρδιάς να ζήσουν ευτυχισμένα.
Στη γιαγιά Αφροδίτη που με λεβεντιά χόρεψε τη βασιλαρχόντισσα να είναι γερή να χορέψει και στα βαφτίσια.
Στον κύριο Δημήτρη Κόκκινο να χαρεί και στα παιδιά του. Λεβέντης και λεβέντικος ο χορός.
Στις ωραίες κερκυραίες και ναξιώτισσες που με χάρη έδιναν μαθήματα χορού, πάντα σε χαρές.
Στους γονείς να τους ζήσουν ευτυχισμένα.
Να ζήσετε παιδιά μου, να γεράσετε και να δώσετε την ευκαιρία στο νούνο σας και τη νουνά σας, τους λεβέντες, να βαφτίσουν, πέντε γυιους και μια μηλιά.
Οι νονοί κέρασαν παραδοσιακές δίπλες σε περιτύλιγμα διάφανο,και τούρτες.
Οι μπομπονιέρες ήταν πολύ όμορφες στολισμένες με ένα φυσικό κουκουνάρι πεύκου.
Τα παιδιά έλαμπαν μέσα σε απλά ρούχα μοναδικής ομορφιάς όπως τα παιδιά μας.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Ήρθαν ήρθαν γιούπι!

Παρουσιάσθηκαν κάποιοι με τους χάρτες του χωριού στα χέρια.
Κρατούσαν τεφτέρια με ονόματα και ζητούσαν τα τηλέφωνα κάποιων χωριανών.
Τι θέτε ρε φίλε, ρώτησε κάποιος, έναν από τους ξένους….
Σςςςς άκου ρε σε μας τους κυρίους;
Εντάξυ τι θέτε στο χωριό μας κύριοι.
Θα βάλουμε τα γεωτρύπανα και θα βγάλουμε πετρέλαιο.
Α! είπε μια κυρούλα που κρυφάκουγε. Α! θα βρούνε εργασία τα παιδιά και θα πάρει η Ελλάδα μας λεφτά. Έτσι δεν θα μας κόβουν τη σύνταξη.
Κούνια που την κούναγε τη βάβω…
-Τα πετρέλαια έχουν πουληθεί είπε ο υπάλληλος, είναι της εταιρείας μας.
Το άκουσε ένας νέος και αντέδρασε.
Δηλαδή θα βγάλετε τα πετρέλαια και η χώρα μας δεν θα πάρει τίποτε;
-Ι! Ι! Ι!
-Και τι ζητάτε από τους ιδιοκτήτες;
-Απλά να πάρουμε τα χωράφια τους.
Κοίταξε ο νέος τα απάτητα βουνά. Κοίταξε το μεγάλο αρχαίο ποτάμι, που δέχεται τα νερά των δυο αρχαίων παραποτάμων τον Θύαμη, με την Τύρια, και το Ζαλογγοπόταμο.
Θύμωσε πολύ. Όμως η κυβέρνησή μας πούλησε τα πετρέλαια για ένα κομμάτι ψωμί.
Ο νέος έγινε παντζάρι. Πήραν το χωριό να το βρωμίσουν. Να καταστρέψουν ότι πιο όμορφο έκανε ο Θεός και να μην έχει η πατρίδα και λεφτά να ξεχρεωθεί. Δηλαδή κερατάς χωρίς κέρατα, ή κερατάς και ζημειωμένος όλα τα έπαθε ο καημένος.
Όταν θα έχουμε νέα θα σας τα γράψουμε. Προσωρινά αυτά μπορούμε να πούμε.
Τώρα το πρώτο που πρέπει να μάθουμε είναι ποια κυβέρνηση μας πούλησε χωρίς να μας ρωτήσει.
Δεύτερο που πήγαν τα λεφτά που πήραν από την πώληση;
Θα μάθουμε,,, όσο κι αν φροντίζουν με τους μπαχαλάκηδες, σπάζοντας και καταστρέφοντας, να στρέψουν την προσοχή μας σε αυτά, μας κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά, έτσι δεν ξέρουμε την αλήθεια δηλαδή τι γίνεται στη χώρα μας στην ξεπουλημένη πατρίδα μας..

Κουβέντες πικρές

Η χώρα μας έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι. Εμείς οι Έλληνες αδιαφορούμε για κείνα που βλέπουμε γύρω μας. Η πίκρα της χαμένης με δανεικά πλούσιας ζωής, μας λείπει.
Τα νιάτα φεύγουν. Κι όποιος φεύγει δεν γυρίζει εύκολα μετά από χρόνια, γιατί εδώ όλα θα του είναι ξένα.
Από καιρό παρακολουθώ την πατρίδα μας να πέφτει να πέφτει. Οι Έλληνες πληγώνονται και οι εξουσιαστές απολαμβάνουν τα λύτρα της προδοσίας τους.
Κάθε μέρα στο κέντρο της Αθήνας το έγκλημα είναι παρών μα η εξουσία απούσα. Τα ελληνόπουλα δεν βρήσκουν δρόμους διαφυγής και οι έμποροί τα περιμένουν στη γωνιά.
Μα πιο πολύ από όλα με πληγώνει το κράτος και οι εξουσίες του. Οι βουλετές γίνονται βολευτές. Η Αστυνομία κυκλοφορεί ως τουρίστας και η δικαστική εξουσία έχει δυο δρόμους. Να είναι ίδια με την εκτελεστική ή να μείνει στο περιθώριο.
Σήμερα δυο γεγονότα τραυμάτισαν την ψυχή μου.
Πρώτον ο συνδικαλιστής που μας είπε πως οι χήρες των ανθρώπων που χάθηκαν στο τραγικό δυστύχημα του τραίνου δεν θα πάρουν σύνταξη.
Οικογένειες άφησαν πίσω, με μικρά παιδιά. Όμως κατά τον ΣΥΡΙΖΑ δεν δικαιούνται σύνταξης. Οι χήρες να μαζέψουν τον κώλο τους κατά τον βουλευτή και να πάνε να εργασθούν.
Που να πάνε βρε αρχικόπανε; Που θα βρουν εργασία; Ας πούμε ότι βρήσκουν μια με 550 ευρώ το μήνα, με τι θα πληρώσουν τη γυναίκα πουτ θα φροντίζει τα παιδιά.
Για τους λαθρομετανάστες έχουν λευτά για τους έλληνες όχι.
Ο παλιός νόμος έλεγε πως όταν κάποιος σκοτωθεί σε ώρα εργασία και ένεκεν αυτής παίρνει τη σύνταξη του θανόντος η χήρα και τα τέκνα σε ποσό ίσο η χήρα 70% και το υπόλλοιπο τα τέκνα.
Αυτά με το κοινωνικό κράτος που δίνει βοήθεια στους βουλευτές αλλά όχι στους φτωχούς.
Το ζήσαμε με την τρίτη σύνταξη που έδωσε το ΣΥΡΙΖΑ που;; Χα χα χα στους βουλευτές μας.

Τι θα φάμε το Μεγαλοβδόμαδο

Φασόλια σούπα η στο φούρνο με χόρτα.
Φακές σούπα η σαλάτα.
Σπανακόρρυζο, πρασόρρυζο ντολμάδες ορφανούς, γεμιστά.
Πίτες ορφανές χορτόπιτες κολοκυθόπιτες.
Μ Τετάρτη και Μ Παρασκευή, πατάτες βραστές, χαλβά, ελιές λουκούμια.
Γιαχνί, μελιτζάνες, ιμαμ, πιπεριές τηγανητές, πατάτες τηγανητές, ταραμοσαλάτα,
Το πρωί τσάι ή κακάο με λιές ψωμί η μαρμελάδα η χαλβά με ψωμί.
Ντοματοσαλάτα, μανιτάρια ψητά, ταραμοσαλάτα μελιτζανοσαλάτα, χόρτα βραστά.
Αγκυνάρες με κουκιά πατάτες καρώτα,αρακάς με λεμόνι.
Φακόρρυζο, ρυζότο, μακαρόνια με ωμή σάλτσα ντομάτας.
Βράζουμε τα μακαρόνια τα σουρώνουμε και βάζουμε στο μπλέντερ, ντομάτες με ρίγανη
και αλάτι μα’ι’ντανό, το ρίχνουμε πάνω από τα μακαρόνια.
Βάζουμε γύρω γύρω και ψητά μανητάρια ή ελιές.

Η Δημοκραρτία κάνει χάρες
Όπως γνωρίζετε στη Νεώτερη ιστορία της χώρας μας είχαμε μια δικτατορία.
Οι ένοχοι τιμωρήθηκαν και έμειναν στη φυλακή ακόμη και όταν δεν μπορούσαν να κουνηθού,
ή να αυτοεξυπηρετηθουν.
Έμειναν ισόβια έως θανάτου.
Και ήταν σωστό όμως η πολιτεία μας έχουν κόλπα. Ανθρωποι πολιτικοί που κατάκλεψαν το Δημόσιο
όπως βλέπουμε βγαίνουν έξω.Και αυτοί δικάσθηκαν ισόβια, έμειναν, χα, τι λες, βγαίνουν και σκοτώνουν όπως πριν καταδικασθούν.
Βγαίνουν έξω και φονιάδες μετά από λίγα χρόνια.
Το κράτος μας είναι ανάπηρο. Δεν μπορεί να είναι δίκαιο.
Το δίκιο είναι ελαστικό, όσο πληρώνεις τόσο χάνεται η τιμωρία.
Χωριό 80 κατοίκων κατελήφθη από 30 βούλγαρους κλέβουν αρπάζουν και έγιναν ο τρόμος των χωριανών.
Τι κάνει το κράτος μας; Κοιμάται.
7.265 ΑΦΜ χρωστούν 75.000.000.000 ευρώ.
Τι κάνει η πολιτεία μας, σφυρίζει αδιάφορα. Εύκολο είναι να τα πάρει από τους δικούς τους;
Έτσι θα τα πάρει από τους πολιτέκνους και τους συνταξιούχους.
Πρώτη φορά ΑΡΙΣΤΕΡΑ…..
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Η Γενοκτονία των Ποντίων του Βύρωνα Γ. Πολύδωρα

Στις 19 Μαΐου 1993, με την ευκαιρία της ημέρας μνήμης και τιμής της
Γενοκτονίας των Ποντίων αδελφών μας, ο Βύρων Πολύδωρας ως Υφυπουργός
Εξωτερικών για τον Απόδημο Ελληνισμό, εξέδωκε την ακόλουθη ιστορική
Ανακοίνωση:

«Η 19η Μαΐου είναι ημέρα εθνικού πόνου και εθνικής μνήμης. Στις 19 Μαΐου
θυμόμαστε και τιμούμε τους 353.000 Έλληνες που εξοντώθηκαν στο Μικρασιατικό
Πόντο την περίοδο από το 1916 έως το 1923.
Από το 1911 είχαν λάβει απόφαση οι Νεότουρκοι να επιλύσουν με τις γενοκτονίες
των γηγενών εθνοτήτων το εθνικό πρόβλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με
την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε η υλοποίηση της απόφασης. Το
1916 ξεκίνησε η Γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο. Μέχρι το 1923
εξοντώθηκαν 353.000 άτομα, δηλαδή ο μισός ελληνικός χριστιανικός πληθυσμός.
Η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού γίνεται εξαιρετικά επίκαιρη στις μέρες
μας. Γιατί η περίοδος που άρχισε με την εθνική εκκαθάριση αφ’ ενός μεν της
Μικράς Ασίας από τους ανεπιθύμητους γηγενείς, αφ’ ετέρου δε με την κυριαρχία
του ολοκληρωτισμού στον Ρωσικό Βορρά, πήρε τέλος.
Η ημέρα της 19ης Μαΐου, ημέρα κατά την οποία το 1919 άρχισε η δεύτερη φάση
εξόντωσης του Ελληνισμού στις εσχατιές του, εκεί στον Πόντο, μας υποχρεώνει να
μη σταθούμε σιωπηλοί μπροστά σε μια από τις τραγικότερες σελίδες της σύγχρονης
ιστορίας μας. Μας υποχρεώνει να θυμηθούμε, να κατανοήσουμε τα γεγονότα και να
προσδιορίσουμε την εθνική μας στάση. Τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, όταν τα
θύματα των εθνικών εκκαθαρίσεων, των γνωστών ως «ETHNIC CLEANSING»,
ήταν οι Έλληνες, μας κάνουν ιδιαίτερα ευαίσθητους σε αντίστοιχα φαινόμενα των
ημερών μας.
Και από τη Διεθνή Κοινότητα ζητούμε απλά να κινείται αυτή με γνώμονα τις
οικουμενικές αρχές του Δικαίου και της Ηθικής. Εμείς το δικαίωμα στη μνήμη και
στον πόνο για τον αδικοχαμένο αδελφό το θεωρούμε αυτονόητο και αναφαίρετο.
Το Έθνος μας, στις δύσκολες ημέρες που περνούμε, αντλεί χωρίς εμπάθεια
διδάγματα από την ιστορική μνήμη. Εμείς οι Έλληνες, με βοηθό την ιστορική μας
συνείδηση, μπορούμε να αντιμετωπίζουμε με αξιοπρέπεια το ιστορικό μας
παρελθόν. Και με δύναμη ζωής για το μέλλον».
Σημείωση: Ήταν η πρώτη φορά που Έλληνας Υπουργός έσπασε σιωπή 74 ετών
και μίλησε με επίσημη ανακοίνωσή του για την Γενοκτονία των Ποντίων και την
ανάγκη της Διεθνούς αναγνωρίσεως της Γενοκτονίας των Ποντίων ως
Γενοκτονίας και την υποχρέωση της Διεθνούς Κοινότητας να το πράξει.

Το δικαίωμα της γνώμης του Βύρωνα Γ. Πολύδωρα

1. Διαβάσαμε σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Δημοκρατία» με τίτλο «“Ασπίδα” για την
Μέση Ανατολή!», πως ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, διοργανώνει Διεθνή
Διάσκεψη για τη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Καλή η πρωτοβουλία, έστω και
καθυστερημένη. Αγγίζει τον πυρήνα του προβλήματος. Και στοχεύει στην ουσιώδη λύση
του δράματος. Στη λήξη του πολέμου στη Συρία. Αυτό είναι το καθήκον της Διεθνούς
Κοινότητας. Φυσικά και της Ευρώπης. Η πρωτοβουλία του ΥΠΕΞ Ελλάδος και φυσική
και επιβεβλημένη. Μια τέτοια πρωτοβουλία ζητούσε και είχε προτείνει με αναφορά του
(σύμφωνα με το άρθρο 10 του Συντάγματος) ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής, Βύρων
Πολύδωρας, στις 23-4-2015. Έξι μήνες πριν.
Η αναφορά του κ. Πολύδωρα δεν έτυχε απαντήσεως από τον κ. Κοτζιά. Το αίτημά του
όμως τοις πράγμασι φαίνεται πως έγινε αποδεκτό, όπως διαπιστώνεται από τις εξελίξεις
που παρουσιάζονται στο δημοσίευμα.
2. Συναφώς, αναπάντητο παραμένει το ερώτημα της διαφοράς μεταξύ φύλαξης των
συνόρων και δράσεων έρευνας και διάσωσης. Διότι η έρευνα και η διάσωση είναι
εύκολα διαχειρίσιμη από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Όμως η φύλαξη των
θαλασσίων συνόρων με κοινές περιπολίες μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας είναι ως
«πρόταση» επικίνδυνη και εθνικώς απαράδεκτη. Δεν συζητείται. Αλλά πώς ακριβώς
γίνεται η επιχειρησιακή δράση της φύλαξης όταν δεν ορίζονται οι συνθήκες της
αναπόφευκτης εμπλοκής; Ένα ερώτημα, το οποίο θα πρέπει απαραιτήτως να απαντηθεί
κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης, καθώς η κατάσταση στην χώρα μας έχει φτάσει και
υπερβεί τα όριά της. Να μην υποκρίνονται, λοιπόν, όσοι μιλούν (Μέρκελ, Γιούνγκερ,
Ολάντ, Αβραμόπουλος κ.α.) για ενίσχυση της ασφάλειας των συνόρων και «από κοινού
φύλαξη» του Αιγαίου κλπ. Ότι δήθεν μιλούν με σαφήνεια και με ορισμούς ακριβείας.
Γιατί όλοι αντιλαμβάνονται πως μιλούν χαοτικά, ύποπτα και υστερόβουλα.

Ακολουθεί η αναφορά του πρώην Προέδρου της Βουλής, Βύρωνα Πολύδωρα, προς τον
Υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά:

ΑΝΑΦΟΡΑ
(κατά το άρθρο 10 του Συντάγματος)
Του Βύρωνα Γ. Πολύδωρα, πρώην Προέδρου της Βουλής
Υπουργό Εξωτερικών κ. Νίκο Κοτζιά
Προς τον
_____ . _____
ΘΕΜΑ: Διάσκεψη ειρήνης για τη Συρία. Αυτό λείπει.
Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ,
Θα μου επιτρέψετε να σημειώσω δύο εισαγωγικά σχόλια.
Πρώτο, όλοι (οι ειδικοί των Βρυξελλών, Επίτροπος για τη μετανάστευση, Πρόεδρος
της Commission κ.λπ.) ασκούνται επικαίρως και ουχί εγκαίρως, υπό το κράτος των
τραγικών γεγονότων που συμβαίνουν στη Μεσόγειο, στο Αιγαίο και Ιόνιο, Μυρτώο,
Λυβικό, στη θάλασσα των Σύρτεων, της Μάλτας και της Σικελίας συγκεκριμένα, σε
επιχειρησιακές δράσεις έρευνας και διάσωσης, φύλαξης των ακαθόριστων και μη
δυστυχώς ανεγνωρισμένων θαλασσίων ορίων της Ευρώπης, ανάπτυξης των
περιπολιών της FRONTEX και των Ελληνικών και Ιταλικών ακτοφυλακών. Καθώς
και σε ασκήσεις κινητοποίησης των τοπικών αρχών των νησιών (Δημάρχων και
Περιφερειαρχών).
Δεύτερο, η κρατούσα πολιτική ρητορική στις χώρες που αντιμετωπίζουν το φαινόμενο
της αναγκαστικής υποδοχής των ναυαγίων και ναυαγών είναι ένας ατέλειωτος θρήνος
για τις ψυχές που χάνονται στη θάλασσα και αδολεσχείς διαλέξεις περί ανθρωπισμού
και φιλοξενίας, εν είδει εξορκισμού. του κακού. Όμως το κακό δεν εξορκίζεται ούτε
από τα καλά και φιλάνθρωπα αισθήματα των Ελλήνων πολιτών, πολιτικών και άλλων
δημοσίων προσώπων, ούτε από τις προσευχές.
Μετά από αυτές τις δύο εισαγωγικές παρατηρήσεις με τις οποίες περιγράφεται το
γνωστό πρόβλημα, εθνικό και Ευρωπαϊκό, έρχομαι σε μία ιδέα-πρόταση που κομίζω
με την παρούσα αναφορά στον αγχίνοα ακαδημαϊκό και ικανό καθ΄όλα υπουργό.
Προηγουμένως όμως θα σημειώσω την ακόλουθη αλληγορική παρέκβαση:
Κάποτε είχα καταγοητευθεί από έναν μύθο-ανεκδοτολογικό που τον είχα βρει μάλλον
στην αμερικανική φιλολογία. Τον έλεγα και στις δημόσιες πολιτικές ομιλίες μου στα
πολλά χρόνια (34) της βουλευτικής μου θητείας, τραβώντας την προσοχή του
ακροατηρίου μου στο ίδιο αυτονόητο ηθικό δίδαγμα.
«Ήσαν, λέει, σ΄ένα ποτάμι δύο ψαράδες και ψάρευαν πέστροφες, με το καλάμι του ο
καθένας. Σε μια στιγμή αιφνιδιάζονται οι ψαράδες μας καθώς βλέπουν μέσα στα νερά
του ποταμού να κυλά ένα παιδάκι. Πετούν τα καλάμια τους, βουτούν μέσα στο νερό και
αρπάζουν το μωρό και το σώζουν. Το περιθάλπουν όπως-όπως, τυλίγοντάς το με ζεστά
ρούχα και συνεχίζουν για λίγο ακόμη το ψάρεμά τους. Ο καιρός ήταν καλός και τα
ψάρια «τσιμπούσαν». Δεν περνούν πέντε-δέκα λεπτά και βλέπουν ξανά μέσα στα νερά
του ποταμού ένα άλλο παιδάκι να στροβιλίζεται ζωντανό στα ορμητικά νερά του
ποταμού. Ξαναπετούν τα καλάμια τους, βουτούν στο νερό και σώζουν το παιδάκι. Όταν
το φαινόμενο, του να φέρνουν κυλιόμενο στα νερά του ποταμού ένα παιδάκι,
επαναλήφθηκε έπειτα από λίγο, ο ένας από τους δύο ψαράδες δεν ασχολήθηκε με την
διάσωση του τρίτου παιδιού, αλλά έτρεξε προς την αντίθεση κατεύθυνση προς τη φορά
του ποταμού, λέγοντας στον φίλο του: «Φρόντισε το παιδάκι. Εγώ τρέχω πίσω να δω
ποιος παλιάνθρωπος ρίχνει τα παιδάκια στο ποτάμι»!
Η ιστορία διδάσκει πως η μηχανιστική επιφανειακή και ρουτινιάρικη δράση «έρευνας
και διάσωσης» δεν ωφελεί. Ο ανθρωπισμός σαν κινητήρια δύναμη στην αντιμετώπιση
ενός επαναλαμβανόμενου κακού είναι καλός. Δεν αρκεί όμως. Η αδρανοποίηση της
λογικής και δη της αιτιοκρατικής λογικής κάνει τη συμπεριφορά της μηχανιστικής
δράσης συνώνυμη της ένδολης παράλειψης της σωστής και αιτιοκρατικής επέμβασης
στην αντιμετώπιση του κακού. Η ελληνική σκέψη διδάσκει ανά τους αιώνες, με
πρώτους τους προσωκρατικούς και κλασσικούς φιλοσόφους, την αναζήτηση των
αιτίων και την σύμφωνη προς τα αίτια ανάλογη ορθολογική δράση. Έτσι κύλησε ο
τροχός, της ιστορίας. Και της προόδου. Η μιμητική δράση η επιφανειακή και
«άσκοπη», έμεινε να συντροφεύει τους αιώνιους «πρωτόγονους», τους μη διαθέτοντες
απελευθερωτική σκέψη. Σήμερα, ο μύθος μας ξαναζωντανεύει στην περίπτωση των
εντεινόμενων μεταναστευτικών ροών ή των προσφύγων πολέμων που
θαλασσοπνίγονται στη Μεσόγειο και όσοι επιζούν καταλήγουν στα Ελληνικά νησιά
και στα κέντρα φιλοξενίας των αστικών κέντρων (Αθήνα, Θεσ/νίκη, Πάτρα κ.ο.κ.).
Ο συνεχιζόμενος πόλεμος στη Συρία που επεκτείνεται στον Λίβανο, στο Ιράκ και στην
Υεμένη (ISIS) είναι το αίτιο της έξαρσης του φαινομένου ροής των πολεμικών
προσφύγων. Όσο ο πόλεμος θα φλέγεται στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή όπως
και αναζωπυρούμενος στη Βόρειο Αφρική, τόσο η Ελλάδα (και η Ιταλία) θα είναι
προσφυγόπληκτες χώρες, μαζί με την Κύπρο, τη Μάλτα και την Ισπανία. Η
κατάπαυση του πυρός και η ειρήνη είναι η μόνη λύση αντιμετώπισης του φαινομένου.
Η Ευρώπη σαν Ένωση δείχνει και σ΄αυτή την περίπτωση απλά τη διαιρετική
«ικανότητά» της. Χωρίζει τα μέλη της σε κάποια φυσικώς προσφυγόπληκτα και σε
άλλα προσφυγικώς «απυρόβλητα» (ανήκοντα σε κάποιο ιερατείο κρατών του Βορρά
που πρέπει να διαφυλαχθεί άθικτο και απείραχτο).
Αυτή είναι η ιδέα. Σκέφθηκα πως θα έπρεπε και θα μπορούσατε, εσείς κύριε Υπουργέ,
να αναλάβετε την πρωτοβουλία για μια παγκόσμια διάσκεψη ειρήνης, υπό την
αιγίδα του ΟΗΕ. Είναι μέγα έργο. Με κίνδυνο να χρεωθεί ο αναλαβών κάτι τέτοιο με
μικρομεγαλίστικο Βοναπαρτισμό. Ο κίνδυνος εξουδετερώνεται από την
πραγματικότητα που προσφέρει τη μέγιστη ηθική και πολιτική νομιμοποίηση για την
ανάληψη της πρωτοβουλίας – μετά τη σχετική διαβούλευση και συνεννόηση με τις
ομοιοπαθείς χώρες – και που δεν είναι άλλη από το μέγεθος των κινδύνων και των
βλαβών που υφίσταται η χώρα μας από τον πόλεμο στη Συρία και στην ευρύτερη
περιοχή».

Η καθ’ ημάς Συρία του Βύρωνα Γ. Πολύδωρα

Η Μέση Ανατολή, η Μικρά Ασία, η Εγγύς Ανατολή είναι τόποι ελληνικοί. Η Μεσόγειος, ελληνική θάλασσα. Πού ήσαν οι Ρωμαίοι πριν από το «mare nostrum» που πρωτοκαθιερώθηκε γύρω στο 250 π.Χ.; Οι ακτές γύρω-γύρω, της Βόρειας Αφρικής, της Γαλλίας, της Ιταλίας (με το Magna Graecia και τη Σικελία) ελληνικές. Στα ιστορικά παλίμψηστα οι τόποι δεν «βαφτίζονται» σε κρατικά ληξιαρχεία. Ορίζονται από βαθειά ανάγλυφα σφραγίδων πολιτισμού.

Έτσι και η Συρία, για την οποία θέλω να γράψω σήμερα. Από τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετέπειτα, από τους λεγόμενους Ελληνιστικούς χρόνους μέχρι το 65 π.Χ., τη χρονιά που κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, η χώρα των Σελευκιδών, η Συρία, μαζί με την Αίγυπτο των Πτολεμαίων, αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Ελληνικού κόσμου για περισσότερο από τρεις αιώνες.

Στη συνέχεια, στους Ρωμαϊκούς χρόνους, που ποτέ δεν ήσαν αμιγώς Ρωμαϊκοί, αλλά πάντα Ελληνορωμαϊκοί, όπως μαρτυρεί ζηλότυπα ο σπουδαίος Λατίνος ποιητής Οράτιος: «η κυριευθείσα Ελλάς υπέταξε τον αγέρωχον νικητήν και εισήγαγε τας τέχνας εις το αγροίκον Λάτιον», ο ελληνικός χαρακτήρας παρέμενε ανεξίτηλος και αδιάκοπος.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι οι δύο μεγαλύτεροι νομοδιδάσκαλοι και νομοθέτες της Ρώμης, ο Παπινιανός και ο Ουλπιανός ήσαν άξια τέκνα της Συρίας εμπνευσμένα και βαθέως μυημένα στα Ελληνικά γράμματα. Ο Αιμίλιος Παπινιανός (142-212 μ.Χ.) έτυχε της μέγιστης αναγνώρισης μετά θάνατον (321 μ.Χ.), όταν ο Μ. Κωνσταντίνος με ειδική διάταξη, που ονομάσθηκε Νόμος των Παραπομπών απεφάσισε και διέταξε ότι σε περίπτωση διχογνωμίας μεταξύ νομομαθών θα υπερίσχυε η γνώμη του Παπινιανού. Και ο σύγχρονός του Δομίτιος Ουλπιανός κυριαρχεί στον «Πανδέκτη» του Ιουστινιανού με 2.462 χωρία, που αντιστοιχούν στο ένα τρίτο της όλης ύλης των digesta.

Στο χιλιόχρονο Βυζάντιο η Συρία εισέφερε σαν «θυσία αινέσεως» στο ελληνοχριστιανικό οικοδόμημα και τους δύο μέγιστους ποιητές και υμνογράφους. Τον Ρωμανό τον Μελωδό (6ος αιώνας), που απεκλήθη και Πίνδαρος της ελληνοχριστιανικής ποίησης. Και τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό (7ος αιώνας), τον καλούμενο και Χρυσορρόα και Μαγίστρο της μουσικής, τον συγγραφέα της «Οκτωήχου».

Τί θα ήταν το Βυζάντιο χωρίς αυτούς τους μεγάλους Σύρους Ελληνοχριστιανούς, τον Ρωμανό τον Μελωδό και τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό; Να μην ξεχνάμε ότι ο Χριστιανισμός «πάτησε» πάνω στην Ελληνιστική-Αλεξανδρινή περιοχή και διαδόθηκε με την κοινή Αλεξανδρινή γλώσσα, τη γλώσσα της Αγίας Γραφής. Από τον Χριστιανισμό, που ήταν ούτως ή άλλως Ελληνογενής – στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι πρωτομάρτυρες και άγιοι ήσαν ελληνικής καταγωγής και παιδείας – γεννήθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με ορόσημο γενέθλιο το 312 μ.Χ., με τη νίκη του Μ. Κωνσταντίνου στη μάχη στη γέφυρα του Μουλβία, παραπόταμου του Τίβερη, όπου το σήμα του Σταυρού στον ουρανό «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ» ενέπνευσε και οδήγησε στη νίκη τους νεοστρατολογηθέντες χριστιανούς στρατιώτες. Οι ξυπόλητοι, οι ένοικοι των κατακομβών, οι διωκόμενοι από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες με το αίμα τους έχτιζαν την αυτοκρατορία της Ανατολής. Με κέντρο τη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη, την Ελληνοχριστιανική βασιλεύουσα μητρόπολη. Κλείνει η παρένθεση.

Η Συρία μάς έδωκε ακόμη τον Λουκιανό τον Σαμοσατέα – γεννήθηκε στα Σαμόσατα του Άνω Ευφράτη της Συρίας (125-185 μ.Χ. περ.), τον Νεοπλατωνικό και Επικούρειο και αντιδογματιστή φιλόσοφο, ρήτορα, ελληνιστή συγγραφέα των αυτοκρατορικών ρωμαϊκών χρόνων. Τον πολυγραφότατο και δημοφιλή στις ευρείες μάζες σατιριστή ποιητή. Αξίζει να θυμηθούμε εδώ πως η πασίγνωστη «ένσταση του Μενίππου» ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος είναι διδασκαλία του Σύρου Λουκιανού από τους «νεκρικούς διαλόγους» του!

Εντυπωσιάζει το γεγονός ότι το πνεύμα του Λουκιανού αφού διαπερνά το Βυζάντιο, εμπνέει μάλιστα και τον Θεόδωρο Πτωχοπρόδρομο από τον οποίο γεννάται η κοσμική Βυζαντινή ποίηση, και αφικνείται στην Ιταλική Αναγέννηση σφραγίζοντας όλη την Ουμανιστική Δύση του 15ου αιώνα. Το έργο του υιοθετείται από διάσημους Ουμανιστές, όπως τον Ολλανδό Ελληνιστή Έρασμο (Desiderius) – εξ ου και τα σημερινά Ευρωπαϊκά προγράμματα «Erasmus» – και τον Άγγλο Τόμας Μουρ, ενώ η εικονοπλαστική γραφή του έδωσε τροφή και έμπνευση στους μεγάλους ζωγράφους της Ευρώπης όπως στον Σάντρο Μποτιτσέλι και στον Ρούμπενς.

Σ’ αυτή την αποδεικτική σειρά αναφορών για την «καθ’ ημάς Συρία», κατ’ ανάλογη εφαρμογή της «καθ’ ημάς Ανατολής», θα ήταν ανεπίτρεπτη ιστορική παράλειψη αν δεν αναφερόμασταν στην Ζηνοβία της Παλμύρας. Η Παλμύρα, πόλη στην όαση της Συριακής ερήμου, ιδρύθηκε από τον Σολομώντα τον μυθικό, όσο και σοφό βασιλιά της Βίβλου, και γνώρισε την μέγιστη ακμή της επί Σελευκιδών σαν φάρος του ελληνικού πολιτισμού και κέντρο εμπορικής δράσης και οικονομικής ισχύος.

Η Ρωμαϊκή παρουσία εκεί αντί κατάκτησης και υποταγής έλαβε τη μορφή της παροχής προνομίων και αυτονομίας. Η ακμή της και η φήμη τής Παλμύρας συνεχίστηκε και κορυφώθηκε καθ’όλον τον 3ον αιώνα, με τη βασίλισσα Ζηνοβία (που ανέλαβε το 267 μ.Χ.), την καλούμενη και Κλεοπάτρα της Συρίας, την πολυθρύλητη για το κάλλος, τη σύνεση και την ελληνική της παιδεία. Κοντά της ευρίσκεται ως σύμβουλός της ο Έλληνας φιλόσοφος Λογγίνος! Ωργάνωσε το κράτος ως ανεξάρτητο και απελεύθερο από τους Ρωμαίους, στηριχθείσα στη συμπάθεια των ελληνικών πληθυσμών της ευρύτερης περιοχής, δεδομένου ότι η ίδια προέβαλλε συστηματικά και επίμονα την καταγωγή της από τους Πτολεμαίους της Αιγύπτου (όπως και η Κλεοπάτρα). Το κράτος της Παλμύρας επεκτάθηκε επί Ζηνοβίας σε μέγα μέρος της Μέσης Ανατολής, μέχρι της κατακτήσεως και πλήρους διαλύσεώς του από τους Ρωμαίους, μολονότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν σε προϊούσα παρακμή τότε, 275 μ.Χ., και από τον Ιλλυριό αυτοκράτορα Αυρηλιανό, ο οποίος εν τω μέσω των εμφυλίων διαμαχών που συνοδεύουν κάθε εποχή παρακμής, εδολοφονήθη το ίδιο έτος. Αυτή την ελληνική Παλμύρα κατασκάπτουν και πάλι, μετά από 2.285 χρόνια, οι σύγχρονοι βάρβαροι, οι φανατικοί τρομοκράτες τζιχαντιστές. Και η πολιτισμένη ανθρωπότητα αντί να μάχεται αμυνόμενη, γίνεται τηλεοπτικός σχολιαστής και κάνει ασκήσεις φθειροκτονίας!

Κλείνω αυτή την ιστορική μαρτυρία για την «καθ’ ημάς Συρία», μνημονεύοντας το τρίτο κατά την τιμητική τάξη, μετά από το της Κωνσταντινουπόλεως και της Αλεξανδρείας, Αυτοκέφαλο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας με έδρα τη Δαμασκό. Στέκει εκεί όρθιο και ηθικά δυνατό, φάρος φωτεινός και μηνύτορας τού, με τη θυσία του Σταυρού και με τη δικαίωση της Ανάστασης, μηνύματος της Αγάπης, που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της Εκκλησίας του Χριστού.

Συμπέρασμα: Αυτή είναι δι’ ολίγων η «καθ’ ημάς Συρία» της Ιστορίας. Στο σήμερα είναι μια υπόθεση γεμάτη πόνο, αίμα, δάκρυα και προσφυγιά. Η Συρία δεν είναι μακριά. Ούτε ξένη προς εμάς. Η ιστορία μας ενώνει αμετάκλητα και παντοτινά. Ο πόλεμος δεν είναι ουρανοκατέβατος. Έχει υπεύθυνους και υπαίτιους υπόλογους. Όσοι δεν δρουν δραστήρια και αποφασιστικά για την κατάπαυσή του είναι άμεσοι συνεργοί. Και δειλοί κερδοσκόποι-καιροσκόποι. Να σώζουμε με ανθρωπιστική δράση τα παιδιά που πνίγονται, ναι. Αλλά ας κοιτάξουμε και για το «ποιός ρίχνει τα παιδιά στο ποτάμι». Ο ανθρωπισμός και τα φιλάνθρωπα αισθήματα δεν σώζουν. Η ειρήνη σώζει τελικά.