«ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΡΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΡΕΙΑ». Δοκιμιακός λόγος του Θεοφάνη Παυλίδη

«Των πρώτων αρχών και αιτιών θεωρητική Αριστοτέλης»

Οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν λέξεις (γλώσσα) και έννοιες (φιλοσοφία), που αποτελούν την πεμπτουσία του περιβάλλοντος εντός του οποίου κινείται, ζει και ενεργεί ο άνθρωπος. Όλοι οι μεταγενέστεροι (παλαιότεροι και σύγχρονοι) ερευνητές και διανοητές, μένουν έκπληκτοι όταν διαπιστώνουν, ότι οι θέσεις και οι απόψεις τους περί του σύμπαντος και ανθρώπινου κόσμου, έχουν ήδη διατυπωθεί με εναργή και σαφή λόγο, από τους προγόνους μας. Η δύναμη των λέξεων και των εννοιών της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, όσο και αν την πολέμησαν και την πολεμούν οι εκάστοτε αδύναμοι και υπό οποιονδήποτε μανδύα εμφανιζόμενοι τυρρανίσκοι της εξουσίας, είναι τόσο μεγάλη, όσο και η παντοδυναμία της ολότητας του σύμπαντος Κόσμου.
Υπάρχει σαφής διάκρισης των λέξεων «κόσμος», «φύση» και «είναι» (με μικρά= ανθρώπινες έννοιες) και «Κόσμος», «Φύση» και «Είναι» (με κεφαλαία = έννοιες του σύμπαντος). Το Είναι της γνώσης (έκφρασης του σκέπτεσθαι που δρα, εμφανίζεται και εξαφανίζεται) μεταβάλλεται παγκόσμια και τοπικά. Ο Λόγος του Κόσμου είναι γλώσσα «Κοσμική» (Θεϊκή). Ο Κόσμος δημιουργεί την Κοσμική Φύση και αυτή τον άνθρωπο, όν κοινωνικό και σκεπτόμενο, που σύμφωνα με τον Ηράκλειτο συμβάλλει και μεταλλάσσει περισσότερο, από κάθε άλλο έμβιο ον, το παιχνίδι του Κόσμου και την πορεία της ιστορίας, όπου συμμετέχουν και σμίγουν έρωτας και θάνατος, λόγος και τέχνη. «Αρχή και τέλος σμίγουν: δομή και κύκλος του αινιγματικού χρόνου» (Αξελός και Χέγκελ). Η ορθή λογική χρήση – συμμετοχή των ανθρώπινων πράξεων, στο παιχνίδι αυτό του Κόσμου, όταν βρίσκονται σε αρμονική σύζευξη – σύγκλιση με τις διαδραματίζουσες δυνάμεις της Φύσης, αποτελεί το διαβατήριο της αρμονικής του ένταξης στονΚόσμο. Αντίθετα, η μη ορθή χρήση – συμμετοχή του ανθρώπου στον συμπαντικό λόγο επιφέρει βαρύτατες συνέπειες, όχι όπως θεωρεί ο ανόητος – αγνώμων άνθρωπος στον Παγκόσμιο «Κόσμο», «Φύση»και «Είναι», αλλά στον δικό του μικρό «κόσμο», «φύση» και «είναι». Παραφράζοντας δε τον ποιητή στον κόσμο τον μικρό και όχι στον Κόσμο τον Μέγα.
«Γνώμαις ορθοτάτηση συνών αδιάφθορος αεί, πολύπειρος, αβλάπτως πάσι συνοικών τοις νομίμοις, ανόμοις δε φέρων κακότητα βαρείαν» = Όταν ο άνθρωπος συμπεριφέρεται ορθώς (λογικά) καθίσταται αδιάφθορος, ενώ όταν δρα άλογα (άσκεπτα) θα υφίσταται βαρειές κυρώσεις και μεγάλη ζημία (Ορφικά)
Οι επιστήμονες συχνά αναζητούν λύσεις – απαντήσεις του Έμβιου Κόσμου στην ιδιαιτερότητα των πραγμάτων αγνοώντας τη βασική αρχή, ότι η αρχή είναι το αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα η αρχή, όπως η θρησκεία μας εναργώς περιγράφει (χους ην και εις χουν απελεύσει). Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την γνωστή σε όλους αμφίδρομη εξίσωση της φωτοσύνθεσης, η οποία περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια το παιχνίδι της ζωής και του θανάτου.

Νερό + Διοξείδιο του άνθρακα + Ηλιακή ενέργεια ==> Ζώσα (μάζα – ενέργεια) + Οξυγόνο
και αντίστροφα
Ζώσα (μάζα – ενέργεια) + Οξυγόνο ==> Νερό + Διοξείδιο του άνθρακα + ενέργεια ζωής
Η παραπάνω βασική εξίσωση της Κοσμικής αλυσίδας περιγράφει ότι ο θάνατος της ζωής (αποσύνθεση – αποδόμηση- ανοργανοποίηση) αποτελεί ταυτόχρονα το τροφικό υπόστρωμα δημιουργίας νέας. Αν ο άνθρωπος δεν αντιληφθεί τη θέση του στην παραπάνω εξίσωση της ζωής, ως αποτέλεσμα του θανάτου και του θανάτου, ως αποτέλεσμα της ζωής, τι φυσικότερο από τον Κόσμο να τον αποβάλλει και τότε το τέλος της συμμετοχής του ανθρώπου στο παιχνίδι του Κόσμου, θα είναι οριστικό. Παράλληλα ο τρόπος συμμετοχής του ανθρώπου στο παιχνίδι του κόσμου, διαμορφώνει τη φυσική και ψυχική του υγεία και ισορροπία.
Ως περιβάλλον νοούμε το σύνολο των υλικών και πνευματικών πραγμάτων και εννοιών, που διαμορφώνουν το χώρο που κινούνται, βιώνουν, μεταλλάσσονται και εξελίσσονται τα αβιοτικά και βιοτικά στοιχεία του Σύμπαντος Κόσμου. Η αρχαιοελληνική αντίληψη για το περιβάλλον και το φυσικό κόσμο διέπονταν από τις αρχές της αιωνιότητας, της ανανέωσης και της ανακύκλησης των φυσικών στοιχείων και φαινομένων. Η αέναη – άφθαρτη αυτή εναλλαγή των επιμέρους μορφών του περιβάλλοντος, αποτυπώνεται ανάγλυφα στην Ηρακλειτική θέση των άφθαρτων, αλλά αενάως εναλλασσόμενων και μετασχηματιζόμενων φυσικών στοιχείων και φαινομένων του Σύμπαντος Κόσμου:
«Τα πάντα ρει σε ένα αιώνιο γίγνεσθαι, με έλλογο λόγο και με μεταφορά ενέργειας (μέσω της φωτιάς κατά τον Ηράκλειτο) και με κυκλική κίνηση των αντιθέτων»

Στο σημείο αυτό λαμβάνοντας ως αφορμή τη ρήση του Ηράκλειτου «Τα πάντα ρει σε ένα αιώνιο γίγνεσθαι», ρήση, που κατά την ταπεινή μου άποψη αποτελεί την ωραιότερη και πληρέστερη απόδοση της αφθαρσίας της ύλης, αναρωτιέμαι πότε εμείς οι Έλληνες θα αποδώσουμε πνευματική δικαιοσύνη στους προγόνους μας παρέχοντας τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Δυστυχώς η ευρισκόμενη, μακράν της ουσίας των πραγμάτων, διδάσκουσα τεχνολογική, υλικοανθρωποκεντρική, δυτικότροπη παιδεία μας, συνεχίζει να αγνοεί και να μην αναφέρεται στην πηγή των πραγμάτων, που πρώτοι οι αρχαίοι πρόγονοί μας εξέφρασαν, με απόλυτη σαφήνεια και ενάργεια, αλλά στους όψιμους ξένους αντιγραφείς της αρχαιοελληνικής διανόησης.
Για τους αρχαίους Έλληνες οι καταστροφικές αλλοιώσεις του περιβάλλοντος είναι το αποτέλεσμα της χωρίς μέτρο ανθρώπινης επέμβασης στο περιβάλλον και τις συνιστώσες του. Επισημαίνεται ότι σύμφωνα με την ηθικοπνευματική θεώρηση των αρχαίων Ελλήνων κάθε στοιχείο ή φαινόμενο έχει προσδιορισμένη θέση και λειτουργία στον Κόσμο, θέση που δεν εξαιρεί ούτε το Δία. Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος περνά μέσα από την αγωνιώδη προσπάθεια του ανθρώπου απόκτησης – κατανάλωσης και επίδειξης άχρηστων επί το πλείστον υλικών και αγαθών, τελείως ξένων προς τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες και χωρίς προσπάθεια αρμονικής συνύπαρξης τους με τους κανόνες της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής του υγείας. Η προσπάθεια ικανοποίησης των μη πραγματικών αναγκών και κενών περιεχομένου υλικών αγαθών, βασίσθηκε και βασίζεται με όλο και μεγαλύτερη ένταση στην κατεδάφιση του σπιτιού μας, της γης μας, του περιβάλλοντός μας. Δυστυχώς, η άπληστη καταναλωτική υπερκάρπωση – καταλήστευση –κατασπατάληση των παραγωγικών συνιστωσών της Φύσης του Κόσμου, δημιούργησε το σημερινό υποβαθμισμένο περιβάλλον. Οι διαβιούντες στα παρά φύση τεχνητά ωραιοποιημένα περιβάλλοντα – φυλακές τους, είναι υποχρεωμένοι να ζουν δέσμιοι των άχρηστων απαιτήσεων τους, θαυμάζοντας μάλιστα τα αποκτηθέντα δεσμά τους. Η σημερινή θεώρηση της εικονικής πραγματικότητας προσομοιάζει στην Πλατωνική θεωρία του σπηλαίου. Σύμφωνα με αυτήν οι άνθρωποι διαβιούν αλυσοδεμένοι και στραμμένοι προς την σκοτεινή πλευρά του σπηλαίου, η οποία φωτίζεται από τις, μέσα από ένα μικρό άνοιγμα, προβάλλουσες ακτίνες του ήλιου. Οι αλυσοδεμένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται, ως αλήθεια, τις προβαλλόμενες σκιές των διερχόμενων εκτός του σπηλαίου ανθρώπων, ζώων, πουλιών κ.λ.π. Μόνο πολλοί λίγοι άνθρωποι προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τις προβαλλόμενες στη σπηλιά σκιές στρέφονται προς το άνοιγμα της σπηλιάς, αλλά το εισερχόμενο φως της αλήθειας είναι τόσο εκτυφλωτικό, που τους τυφλώνει και τους επαναφέρει άμεσα στην οικεία προηγούμενη νοσηρή κατάσταση. Ελάχιστοι από τους στρεφόμενους στην αναζήτηση του φωτός, μετά την αρχική τύφλωση, δεν επιστρέφουν στην αρχική κατάσταση, αλλά συνεχίζουν να παρατηρούν και να ερευνούν το φως και μόνο φωτισμένοι άνθρωποι, όπως κατά τον Πλάτωνα ο Σωκράτης, αναζητούν την πηγή του φωτός (αλήθεια) σπάνε τις αλυσίδες τους και εξέρχονται της φυλακής του σπηλαίου.
Σήμερα ο άπληστος –εγωϊστής άνθρωπος αντικατέστησε τα δεσμά του σπηλαίου του Πλάτωνα (όπου όμως συνυπήρχε κοινωνικά με τους συναλυσσιδομένους εντός της σπηλιάς συνανθρώπους του), με την ωραιοποιημένη απατηλή και περισσότερο επικίνδυνη φυλακή, της γεμάτης άχρηστα – περιττά αγαθά (σκιές), πολυτελούς κατοικίας του. Η νοσηρή αυτή εθιστική κατάσταση διαβίωσης στην γεμάτη άχρηστα αντικείμενα και λειτουργίες κατοικία – φυλακή του, κρατά τον σύγχρονο υπερφίαλο υπερκαταναλωτικό άνθρωπο αλυσοδεμένο, με τις αλυσίδες των ανύπαρκτων – άχρηστων, επικίνδυνων και καταστροφικών υλικών αναγκών του. Τα δεσμά αυτά, ο εγκλωβισμένος- αυτοφυλακισμένος στην δική του εσωτερική φυλακή μωρός άνθρωπος, τα βάφτισε πρόοδο, λες και ο χρυσός, τα αυτοκίνητα, τα τιμαλφή, κ.λπ. άχρηστα εν πολλοίς αγαθά, μπορούν να ξεδιψάσουν το σώμα και την ψυχή του.
Στην προσπάθεια απόκτησης – κάλυψης των δημιουργούμενων άχρηστων μη πραγματικών αναγκών του, ο οικονομών άνθρωπος, υπερβαίνοντας κατά πολύ τις πραγματικές του ανάγκες σπάζει τμήματα του κύκλων του μικρού ανθρώπινου κόσμου του, με δυσμενείς επιπτώσεις στις παραγωγικές δυνατότητες των τμημάτων του παιχνιδιού που συμμετέχει, ενέργειες όμως που δεν επηρεάζουν τονΚόσμο τον Μέγα. Επομένως δεν πρέπει να ομιλούμε, για καταστροφή του περιβάλλοντος του Κόσμου, αλλά του δικού μας κόσμου και κατεπέκταση του εαυτού μας.
Οι αρχαίοι πρόγονοί μας, που έζησαν και μεγαλούργησαν σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο, θεωρούσαν την επίδειξη πλούτου ως ύβριν προς τους θεούς και την πολιτεία. Στο σημείο αυτό αντιδιαστέλλω τη σύγχρονη υπερκαταναλωτική προσέγγιση του «Μέγιστον Έχειν», που ικανοποιεί άχρηστες, τεχνητές ανάγκες, με την αρχαιοελληνική θεώρηση του «Μέγιστον Είναι» δηλαδή των μέγιστων πνευματικών καρπώσεων. Οι ρήσεις «Μηδέν άγαν = όχι πολύ = σεβασμός στο ανθρώπινο παραγωγικό παιχνίδι της Φύσης» και κυρίως η ρήση «παν το πολύ τη φύση πολέμιον», τοποθετούν τις ουσιαστικές βάσεις της αρμονικής συνύπαρξής μας με τις λοιπές συνιστώσες του παιχνιδιού του Κόσμου.
Οι αρχαίοι Έλληνες εισήγαγαν την έννοια της ενθαλπίας, δηλαδή των απαιτούμενων χρόνων δημιουργίας (γένεσης) και αποδόμησης ενός συστατικού, στα εξ ών συνετέθει, δηλαδή της έννοιας ότι ο χρόνος δημιουργίας και θανάτου ενός συστατικού στοιχείου του παιχνιδιού του Κόσμου, είναι συγκεκριμένος. Η γένεση, δημιουργία, ανάπτυξη, εξέλιξη, των διαφόρων μορφών έμβιας ζωής και των αβιοτικών συνιστωσών της (κανονική διάβρωση και αποσάθρωση, εδαφογένεση, ορυκτοποίηση – ενσωμάτωση της λάβας των ηφαιστείων στον έμβιο κόσμο, δέσμευση –αφομοίωση – μετατροπή – αποδέσμευση της ηλιακής και κοσμικής ακτινοβολίας, παγοποίηση – αποπαγοποίηση, των αιώνιων πάγων, κ.λπ.) δηλαδή οι χρόνοι των επιμέρους κύκλων της Φύσης του Κόσμου, που συνιστά το περιβάλλον, απαιτούν συγκεκριμένους ενθαλπικούς χρόνους. Κάθε αλλαγή των εσωτερικών ενθαλπικών χρόνων της έμβιας ζωής και των αβιοτικών συνιστωσών της, ανάλογα με τον βαθμό και την έντασή της, προκαλεί αλλοίωση – θραύση τμημάτων, ή και κύκλων του παιχνιδιού της Φύσης με αντίστοιχες συνέπειες επί των λοιπών συμμετασχόντων στους κύκλους αυτούς. Ως παράδειγμα αντιδιαστέλλω τον τεράστιο ενθαλπικό χρόνο δημιουργίας των αποθεμάτων άνθρακα και των πάσης φύσεως υδρογονανθράκων, σε σχέση με τον απειροελάχιστο χρόνο καύσης τους. Ο μικρός απαιτούμενος χρόνος καύσης της βενζίνης των αυτοκινήτων μας κ.λπ., δεν παρέχει ούτε κατελάχιστο τον αναγκαίο αφομοιωτικό ενθαλπικό χρόνο ενσωμάτωσης των προϊόντων της καύσης στον αντίστοιχο κύκλο του παιχνιδιού της Φύσης (Περιβάλλοντος). Πέραν τούτου οι επιπτώσεις των καταλυόμενων – καταναλισκόμενων, από τον χρήστη – άνθρωπο προϊόντων, που δεν διαθέτουν τους απαιτούμενους ενθαλπικούς χρόνους ενσωμάτωσης, είναι εξαιρετικά δυσμενείς επειδή:
α) μειώνουν (συχνά εξαφανίζουν) την αναγκαία, για την υγεία του κίνηση, με επακόλουθο τη μείωση, ή και την αδρανοποίηση νομοτελειακών λειτουργιών μας
β) αποκόπτουν – αποτρέπουν την άμεση επαφή με τη φύση και την κατανόηση των επιμέρους κυκλικών εναλλαγών της, που εξισορροπεί αρμονικά της σωματική του ευεξία, με ανάταση της ψυχικής και πνευματικής του ανάπτυξης
γ) επιβαρύνουν – μολύνουν άμεσα τον στενό, αλλά άμεσα- έμμεσα και τον ευρύτερο περιβάλλοντα χώρο διαβίωσης και λειτουργίας του, αλλά και το συνολικό γήινο περιβάλλον, δημιουργώντας τα τελικά νοσούντα οικοσυστήματα
Η λύση-απάντηση των σύγχρονων περιβαλλοντικών προβλημάτων και του σημερινού αδιέξοδου, δόθηκε πριν πολλά χρόνια από τους ταγούς της αρμονικής συνύπαρξης σώματος και πνεύματος, αρχαίους προγόνους μας (νους υγιής εν σώματι υγιεί), μέσω των ακόλουθων ρήσεων – παραινέσεων:
I η εναρμόνιση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο
II η εναρμόνιση του ανθρώπου προς τη φύση
III η εναρμόνιση των αγαθών απόληψης προς τις πραγματικές ανάγκες.

Θεοφάνης Παυλίδης

Στο Χρήστο μου

Ανάλαφρα φτερούγησε, ο έρωτας σιμά μου,
και ήτανε τα μάτια σου, που κλέψαν την καρδιά μου.
Και έγινα γω αμυγδαλιά,ρίζωσα στο πλευρό σου,
λίγα κλαδιά όλάνθιστα, ήταν το ριζικό σου.
Κρασί γλυκό, μεθυστικό, στου έρωτα την κούπα,
κλεφτές ματιές όλο φωτιά,χωρίς τα μούπες σούπα.
Μεθύσαμε και ζήσαμε σε Ανοιξης Απρίλη,
σ΄ένα χορό μεθυστικό με φίλαγες στα χείλη.
Και ήρθαν λουλούδια όμορφα,το μύρο της αγάπης,
γεμίσανε το σπίτι μας γέμισε η καρδιά μας,
κρατούσαμε στα χέρια μας, τα πριγκιποπουλά μας.
Ξανθά μαλλιά, μάτια φωτιά, τα μάτια τα δικά σου,
καμάρι για τ΄αετόπουλα, τα βασιλοπουλά σου.
Τα χρόνια μας περάσανε, ήρθαν χαρές, εγγόνια,
και γέμισαν με άρωμα της ζήσης τα μπαλκόνια.
Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Χάρες αυτός δεν κάνει,
έτσι το γράφει δυστυχώς στης ζήσης το γιορτάνι.
Και άφησες τα χέρια μου, έφυγες γι΄άλλα μέρη.
Τα δάκρυα δεν ταιριάζουνε σε μια σουλιωτοπούλα,
αυτό μου έλεγες παλιά, στις δύσκολες τις ώρες.
Μένω βουβή,κλαίω κρυφά, ο πόνος δεν κρατιέται.
Στεκω μπροστά σου βρε ζωή, δεν σε κακολογάω,
αναθυμιούμαι μοναχά, κι όλο μοιρολογάω.
”Μου κρατούσες το χέρι,σε κρατούσα και γω,”
στα χρυσά όνειρά μας, ψυχούλα μου,μένω μόνη εγώ.
Δυο καφέδες,το τάβλι,και ποιος ξέρει,μπορεί να σε βρω.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Παιδικός καρκίνος

Σήμερα όλοι μαζί να στρέψουμε το βλέμμα μας στα παιδιά που τα βασανίζει ο καρκίνος και τις οικογένειές τους. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να βλέπεις παιδάκια να βασανίζονται από την αρρώστεια του Αιώνα όπως λένε τον καρκίνο ή την επάρατο. Ας βρεθούμε δίπλα τους όποτε κι όπως μπορούμε, όταν μας χρειάζονται.

Τα σύννεφα

Μαύρα σύννεφα μαζεύτηκαν στον ουρανό της Ειρήνης του κόσμου.
Ανααθαρρημένη η τουρκία αφού κατάφερε να έχει σύμμαχο την Ρωσία που πάντα τα παιχνίδια της δεν είναι καθαρά, χωρίς να φεύγει από το ΝΑΤΟ που θα πει σύμμαχος των Αμερικάνων παίζει το χαρτί αυτοκρατορίας.
Ετοίμασε τα παλάτια του, όρμησε στην Συρία ως ταύρος, και τώρα δίνει ρέστα κάνοντας επίδειξη ισχύος αλλά όχι με λόγια. Τώρα πέρασε στα έργα. Ένα δικός της τεράστιο πολεμικό,, χτύπησε ένα μικρό δικό μας.
Θα μπορούσε να χαθεί με το πλήρωμα…
Βέβαια η Ελλάδα αυτές τις παλληκαριές της Τουρκίας τις πληρώνει με το αίμα των παιδιών της.
Δεν θα πω ποτέ,,, τι κάνει ο στρατός μας. Ο Στρατός παίρνει εντολές από την κεντρική εξουσία.
Οι εξουσιαστές μας παίζουν όπως παλιά στο σχολείο. Δεν περνάς κυρά Μαρία δεν περνάς περνάς…
Ούτε την επιστημοσύνη έχουν οι άθλιοι που μας κυβερνούν,,, ούτε πείρα, και προ παντός δεν πιστεύπουν στην πατρίδα και στην θρησκεία δηλαδή δεν έχουν τον Θεό τους όπως λέει ο λαός μας… Αυτοί έχουν το όνειρο του διεθνισμού το οποίο πληρώσαμε με τα παιδιά μας, και τους λαούς της Ιωνίας,, που έγιναν πρόσφυγες, και πολλοί σφάχτηκαν από τους τούρκους. Ο διχασμός έφερε την κααστροφή.
Επίσης, οι διεθνιστές μας οδήγησαν σε έναν εμφύλιο που κράτησε πέντε χρόνια και που ρήμαξε τον τόπο.
Έτσι αντί να είμαστε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είμασταν στα πεδία των μαχών.
Μακάρι να κάνουν μια κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, με εγνωσμένου κύρους Έλληνες του εξωτερικού και του εσωτερικού που θα αγωνισθεί για την σωτηρία της πατρίδας μας.
Αμήν

NOVARTIS

Μια εταιρεία κατηγορείται.
Μια εταιρεία έδινε μπόνους σε γιατρούς, προσέγγιζε τους άρχοντες της χώρας. Και όπως όλες οι παρόμοιες εταιρείες έπαιρναν μπόνους πολλοί.
Καλά μόνο μια εταιρεία έκανε τις λαδιές; Γιατί;
Όταν είμαστε στο σαλόνι γιατρού φίλοι μου,, δεν βλέπουμε να έρχονται οι άνθρωποι των εταιρειών με τις τσάντες τους,,. και να κάνουν διαφήμιση των φαρμάκων της Εταιρείας τους.
Οι γιατροί τους δέχονταν, έχαναν χρόνο…λες έτσι τζάμπα;;;
Και ύστερα από μέρες να το θαύμα…
Ποιος δεν άκουσε τον γιατρό του, να του λέει. Να σας δώσω ένα πολύ καλύτερο φάρμακο κλπ κλπ κλπ .
Αλήθεια είναι και το γνωρίζετε πως χιλιάδες ευρώ άπαιρναν γιατροί από τις εταιρείες.
Θα είχα μεγάλη χαρά αν ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαζε το λαυράκι… Αν έβρησκε τους λαδιάρηδες…
Δεν θα είχα και αμφιβολία πως υπάρχουν λαδιάρηδες Υπουργοί, γιατροί, κλπ και ναι υπάρχουν στην έντιμη ΠΑΤΡΙΔΑ μας.
Όμως όταν το σκάνδαλο ξέσπασε,ήταν η ώρα, που ο κόσμος κατά χιλιάδες ήταν στον δρόμο. Μετά το Συλλαλητήριο της Θασσαλονίκης και των Αθηνών….
Αφού αυτό το σκάνδαλο είναι χρόνια γιατί το έβγαλαν την άλλη μέρα του Συλλαλητηρίου της Αθήνας;;;;
Θέλουμε οι λαδιάρηδες να πληρώσουν.
ΝΑΙ όχι μόνο σε φυλακή μα και σε χρήμα…
Φίλοι μου,, ο Π Πικραμένος, ο Πρωθυπουργός των είκοσι ημερών πότε πρόλαβε να διαφθαρεί και να είναι κατηγορούμενος για το σκάνδαλο;;;
Αλήθεια ο Κουρουπλής που ήταν υπουργός υγείας τον καιρό της μεγάλης λαδιάς,,γιατί δεν είναι στους λαδιάρηδες όπως και άλλοι;
Εδώ κάτι βρωμάει. Δεν είναι περίεργο;;;
Εμείς δεν θέλουμε θάψιμο της υπόθεσης ούτε κουκούλωμα, θέλουμε κάθαρση.
Όλοι οι λαδιάρηδες, να ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ.
Αγαπητό Ελλήνικό Κράτος υπάρχουν και άλλες εταιρείς το ίδιο βρώμικες που έκαναν την ίδια ΑΚΡΙΒΏΣ δουλειά, αν τους ψάξεις θα βγάλεις πολλά δις….
Το εύχομαι για το καλό όλων μας.

Χειμώνας και Μυθολογία

Παραμυθιά 1950
Οι Χειμώνες μας, στα παιδικά μας χρόνια, ήταν πολύ όμορφοι.
Τα βράδυα του Χειμώνα, οι δρόμοι ήταν σκοτεινοί αν είχε συννεφιά. Αν δεν είχε συννεφιά τα άστρα ήταν σαν καντήλια κρεμασμένα, που έφεγγαν στα γναντερίμια και φώτιζαν τους άσπρους τοίχους των σπιτιών.
Σαν παιδιά, εκείνο που ζούσαμε το Χειμώνα, ήταν οι μεγάλες βραδυές κοντά στο τζάκι με όλη την οικογένεια γύρω στην τάβλα, με τον ζεστά τραχανά,ή τις τηγανήτες με μέλι κι ένα ζεστό τσάι του βουνού.
Δεν έλειπαν οι κοκόσιες [ποπ κόρν] ούτε τα φουντούκια και τα καρύδια…
Εκεί, στα μεγάλα στρώματα, με τα μάλλινα υφαντά μαξηλάρια, καθισμένη η οικογένεια με φίλους περνούσαν στην ζεστασιά γύρω από το αναμμένο τζάκι, οικογένεια και φίλοι. Ήταν ωραίος ο Χειμώνας, γιατί πολλούς κάτοικους των χωριών μας, από την Άνοιξη,το Καλοκαίρι, ως το Φθινόπωρο, δεν τους έβλεπε το σπίτι.
Δούλευαν μερόνυχτα…Πολλές φορές κοιμούνταν σε ξένα χωριά, χτιστάδες, βαρελάδες,αγρότες,πραμματευτάδες….
Έτσι, το Χειμώνα που ή νύχτα ήταν ατελείωτη, δίπλα στην ζεστασιά και τις φλόγες του τζακιού να φωτίζει τα πρόσωπά μας η οικογένεια χαίρονταν την ξεκούραση την αγάπη. Όλοι μαζί.
Πάντα κάποιος μεγάλος, άρχιζε να λέει ιστορίες, που όλοι τις άκουγαν με προσοχή, αγάπη και θαυμασμό.
Δεν θα το πιστέψετε πως τα παραμύθια μας τα πιο πολλά,είχαν σχέση με τον τόπο μας,την μυθολογία μας και την ιστορία μας.
Δεν ξεχνώ τον πατέρα μου να μας λέει.
Αν είστε καλά παιδιά, θα σας πώ για τον τόπο μας, τον Αρχαίο καιρό, τον Βυζαντινό, τη σκλαβιά, τους αγώνες που έκαναν συνεχώς οι Ηπειρώτες, οι κάτοικοι των περήφανων βουνών μας.
Θα πούμε για τα απύθμενα ψηλά βουνά με τα τεράστια βάθη τους απότομους γκρεμνούς,που οδηγούν από το φως, στον σκοτεινό Βασίλειο του Άδη.
Αυτά τα βουνά των αρχαίων μας Ελλήνων ήταν τα άγρια βουνά του Σουλίου. Εκεί στις σπηλιές των βράχων αναβλύζουν μαύρα ποτάμια,που με βόγγο, κυλούν τα ολόμαυρα νερά τους.
-Πότε τα νερά είναι μαυρα; Ποιος θα το πει;
-Εγώ μπαμπά εγώ, γιατί είναι πολύ βαθειά και γιατί από τη σκιά των δένδρων δεν τα βλέπει ο ήλιος.
-Μπράβο σας.
Εκεί κυλάει τα ιερά νερά του και το ποτάμι της ιεράς Στυγός.
Αυτό το ποτάμι είναι παγωμένο τόσο που γύρω του παγώνει ο αέρας.
Βασιλειάς του σκοτεινού Άδη είναι ο αδελφός του Δία ο Πλούτων.
Δίπλα του, η γυναίκα του, η θλιμμένη Περσεφόνη, που την έκλεψε ο Πλούτωνας από την μάνα της μια μέρα.
Τον θυμάστε τον μύθο;
Ναι.
Θυμάστε τι δουλειά έκανε ο χάρος;
Ναι Το βαρκάρη, έπαιρνε τις ψυχές για να τις πάει στον Άδη. Και ήθελε και χρήματα έναν οβολό.
Τον θυμάστε τον μύθο του Μένιππου;
Ναι…
Έτσι οι οικογένειες περνούσαν τα πιο πολλά βράδυα, με παρέα κοντινούς συγγενείς και γείτονες.
Και όλοι, νέοι γέροι και παιδιά, άκουγαν πολλές φορές τις ίδιες ιστορίες και λάβαιναν μέρος στα διά μας παραμύθια.
Όμως ο Χειμώνας θέλει και φα’ι’. Έτσι βάζανε στο τραπέζι του χειμωνιάτικου ή στην τάβλα, ψωμί ψανισμένο, έλιες ξυδάτες με μπόλικο λάδι, γκερεμέζι, ρίγανη, αλάτι, κρεμμύδια στουμπηχτά. Στα ρακοπότηρα, που ήταν μικρά, πολύ μικρά, έμπαινε ούζο παραμυθιάς. Το καλύτερο ούζο της Ελλάδας μας, το Ουζο ΜΑΡΑ.
Το ΄ούζο ΜΑΡΑ ήταν μοναδικό και δυστυχώς το μυστικό του δεν το γνώριζει κανείς για να συνεχίσει την παράδοση…
Οι πρώτες απλές κουβέντες, ήταν για τις δουλειές και τον καιρό.
Μετά τα κουτσομπολιά αν άκουσες αν είδες, και όλο κάποιος είχε ακούσει ή είχε μάθει.
Εκεί κάποια γυναίκα άρχιζε να λέει έ,, ε,, ε,, αφήστε τα αυτά και ελάτε σιαδώ να παίξουμε.
Τι λέτε να παίξουμε,, και κει μπαίνανε όλοι στην μέση….
Ιστορία, παραμύθια, λέξεις,αγαπώ-αγαπώ, κολοκυθιά, κότσι…
-Ιστορία η μυθολογία;
-Μυθολογία, τον Ηρακλή, τον Θησσέα, τον Άγιο Δονάτο.
-Παραμύθι είναι η ζωή του Αγίου Δονάτου;
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Και μικροί- μεγάλοι, τρώγοντας και γελώντας, προσπαθούσαν να κάνουν την βραδυά, ωραία και κει κάπου στις εννιά,που τις μετράγαμε καθώς νταν, νταν νταν, χτύπαγε το μεγάλο πέτρινο υπέροχο ρολόι μας…Τότε, τα παιδιά πηγαίναμε για ύπνο….
Στις αργίες μας επέτρεπαν να μείνουμε ως τις δάκα και μισή που πάλι μας τις θύμιζε το ρολόι μας που μετά τις δέκα χτύπαγε μόνο μια.Νταννννν
Και κει λίγο γκρινιάζαμε αλλά,,, γιατί,,, μα,,, σα,,, μας κοίταγε ο παππούς μας, χαμηλώναμε τα μάτια, τους φιλούσαμε και με τα αδέλφια μου πηγαίναμε στα δωμάτιά μας, τα αγόρια στο δικό τους, εγώ στο δικό μου δωματιάκι.
Κάναμε το Σταυρό μας και μπαίναμε στα σκεπάσματά μας. Γρήγορα, μας έπαιρνε ο ύπνος.
Εκεί, τα βράδυα πολλές φορές οι μεγάλοι έστηναν κουβέντες πολιτικές και οι γυναίκες μέσα από τα κουτσομπολιά προσπαθούσαν να στήσουν και προξενιά.
Οι γυναίκες όταν ήταν μόνες τους, κοίταγαν και κουβέντιαζαν για μάγια.
Αυτά, έλεγαν οι άνδρες, είναι χαζομάρες.Είναι μύθοι από την αρχαία Ελλάδα πανέμορφοι. Αυτοί οι μύθοι από στόμα σε στόμα έφτασαν στον καιρό μας.
Καμια φορά άκουγα και δεν καταλάβαινα τίποτε.
Ρώταγα τον πατέρα μου, που μου έλεγε, τι θες να μάθεις;
-Αυτο κι αυτό..άκουσα χτες και συ μπαμπά μου λες πως είναι αρχαία.
-Αρχαία έθιμα είναι Αλεξάνδρα.
-Τότε, γιατί δεν μας τα μαθαίνεις στο σχολείο να τα ξέρουμε και μεις
-Είναι πολλά, να μου το θυμίσετε να σας τα πω….
Και όλο του ζητούσαμε να μας τα πεί, κι όλο ξεχνάγε να μας το πει.
Μια βραδυά όμως ρωτήσαμε τον παππού.
Ο παππούς μας, μας είπε λίγα λόγια. Τα άλλα τα μάθαμε όταν μεγαλώσαμε.
Εκεί στον Αχέροντα, κάτω στα βάθη του Άδη, υπάρχουν πολλές θεότητες μικρές και μεγάλες καλές και κακές.
Εκεί στα λιβάδια του Άδη, στα σύθαμπα και στα σκοτάδια υπάρχουν λουλούδια χλωμά ανθισμένα, τα γκαρμπούσια που τα έλεγαν ασφόδελους,,,,
Καλός θεός,ευγενικός και ωραίος, που μένει στο σκοτεινό Άδη είναι ο θεός Ύπνος.Αυτός ανεβαίνει τα βράδυα και χαρίζει γλυκό ύπνο και ωραία όνειρα στους ανθρώππους.
Εκεί κάτω όμως, στα σκοτεινά μέρη του Άδη, ζει και η θεά Εκάτη. Τρία κεφάλια και τρία σώματα, έχει η τρομερή θεά Εκάτη. Τη συνοδεύουν σκυλιά, φαντάσματα και άγριοι δράκοι.Τη συνοδεύουν στις πορίες της στα νεκροαταφεία καθώς και στα τρίστρατα που έκαναν θυσίες, και τελετές με μάγια, τελετές σκοτεινές…
Στην Εκάτη τρέχουν οι γυναικούλες, να την παρακαλέσουν, να τους πει τα μυστικά της, για να κάνουν τα μάγια τους.
Εμείς γνωρίζουμε παππού, ότι οι θεοί του Ολύμπου, είναι ψεύτικοι και υπάρχουν μύθοι που κάποτε τους πίστευαν οι Έλληνες Θεσπρωτοί μα και .όλοι οι Έλληνες….Τώρα πιστεύουν στον Χριστό μας…
-Καλά θυμάστε παιδάκια μου.
-Τι τα θέλουν τα μάγια παππού.
-Θα τα πούμε άλλη φορά.Να ξέρετε πως μάγια δεν υπάρχουν. Πράξεις απελπισίας είναι απελπισμένων ΄λη μοχθηρών ανθρώπων.
Και όταν μεγαλώσετε, να προσέχετε τους μύθους. Κρύβουν πίσω από τις γραμές τους, την ιστορία χιλιάδων χρόνων.
Και δω, σε τούτα τα χώματα, υπάρχουν το αρχαιότερο Μαντείο των Αρχαίων Ελλήνων, αφιερωμένο στον ΔΙΑ.Το Μαντείο της Δωδώνης.
Εδώ, σε τούτα τα μέρη, υπάρχει ο Κωκκυτός, που ξεκινάει από την Σέλλιανη και φτάνει στον Αχέροντα. ο Αχέρων, ο ποταμός της Λήθης ο Πυριφλεγέθοντας, ο Κωκκυτός μας η Αχερουσία με το Μαντείο της είναι τα αρχαία μας ιερά.. Στον ένα εξαγνίζονται οι ψυχές, στον άλλο ξεχνούν τα εγκόσμια, μα υπάρχει και η πηγή της Στυγός για την οποία είπαμε πιο πάνω πως στα νερά της Στυγός, ορκίζεται ο Δίας και οι άλλοι θεοί. Και ποτέ δεν παραβαίνουν αυτόν τον ιερό όρκο…
Και όταν οι θεοί ορκίζονταν στα νερά της Στυγός ο όρκο τους ήταν πάντα δεσμευτικός. ΙΕΡΟΣ ακόμη και για τον Δία.
Μέσα σε αυτές τις συζητήσεις ακούγαμε πολλές φορές για τους τόπους μας, που φέρνουν πάνω και μέσα στο χώμα τους τον βόγγο της δυστυχίας, των πολέμων μα και της περηφάνιας της δόξας των αρχαίων μας προγόνων.
Τα χρόνια πέρασαν. Και γω θυμάμαι την αγάπη να μας σκεπάζει σε καιρούς δύσκολους,και να μας μαθαίνουν χωρίς ποτέ και τίποτε να μας κουράζει.
Έτσι,μέσα στις αγκαλιές μαθαίναμε. Κι ας μην είχαμε ούτε ηλεκτρικό [ είχαμε αλλά ήταν ακριβό και του κάναμε ελάχιστη χρήση]. Έτσι μας φώτιζαν λάμπες πετρελαίου και λαδοκάντηλα.Δεν είχαμε τηλέφωνα, κι όταν Θέλαμε να τηλεφωνήσουμε πηγαίναμε στο καβουρτιστήρι της τηλεφωνίας της Ελλάδος μας. Τα γράμματα έκαναν μέρες πολλές να φτάσουν, και οι μάνες οι αγράμματες, τα είχαν φυλαγμένα στο γκιόξι, απάνω στην καρδιά τους, για να τους τα διαβάσει κάποιος και να τους τα ξαναδιαβάσει μέχρι να έρθει το καινούριο..Πολλά δεν είχαμε μα δεν μας έλειπαν. Είμασταν ευτυχισμένοι και κάναμε όνειρα κι ας μας έλειπαν,,,,αυτά τα πολλά.
Αλλά οι αρχαίοι μας πρόγονοι και για αυτό είχαν απάντηση. Δεν μας λείπει κάτι που δεν το γνωρίζουμε.
Πολλά έφερε ο πολιτισμός, που τα μάθαμε που πολλά τα κάναμε τρόπο ζωής.
Κάποια μας έλυσαν τα χέρια, μας έδωσαν χρόνο και ξεκούραση. Κάποια μας σκλάβωσαν μας έκαναν φυτά θερμοκηπείου…
Μείναμε μόνοι μας. Εμείς και ο εγωισμός μας. Με μια οθόνη ακριβή, μικρή η μεγάλη, να παθαίνουμε μπλακ άουτ στο κεφάλι μας μα πάνω από όλα μπλακ άυοτ, στις καρδιές μας.
Το γέλιο και το δάκρυ, των συναισθημάτων μας, οι αποδείξεις, κρύβονται πίσω από την παγερή μάσκα της αδιαφορίας όπως μας είπαν κάποιοι ανέραστοι…
Και είναι έρωτας χαρά, αγάπη. Αγάπη στο σπίτι μας,στα παιδιά μας,σε μια γλάστρα με βασιλικό, στα πολύχρωμα λουλούδια, στη γατούλα που μαλώνει με το σκυλάκι στην αυλή μας ψάχνοντας τρφερότητα και αγάπη… Στην φύση, στις τέχνες,στα παραμύθια που έχει η ζωή και έχει, αρκεί να αφήσουμε τα μάτια μας τα αυτιά μας τις αισθήσεις μας να τα δουν να τα χαρούν…..
Βάλτε όριο,στις οθόνες. Βάλτε τα χάδια την τρυφερότητα την στοργή στη ζωή σας. Αυτές οι αγκαλιές μας κάνουν παρέα ως τα βαθειά μας γεράματα…Μην ντρέπεστε να πείτε, σας αγαπώ πολύ, σας χρειάζομαι, χαμογελάστε και δείξτε τα συναισθήματά σας.Δεν είναι αδυναμία, δύναμη είναι.
Αυτά τα ασήμαντα πράγματα, που ούτε αγοράζονται ούτε πουλιούνται είναι τα στολίδια του δρόμου της ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Σεβασμιώτατοι βοήθεια

Σεβασμιώτατοι και Παναγιώτατε σας παρακαλούμε να μην αφήσετε το ποίμνιον σας σε αυτές τις δύσκολες στιγμές μόνο του.
Οι Έλληνες είναι πάντα κοντά στην εκκλησία μας.
Με κάθε τρόπο βοηθούν στο έργον της εκκλησίας μας.
Τώρα ο ξαφνιασμένος και τρομαγμένος λαός μας, ζητά να ακουμπήσει όπως πάντα σε όλες τις δυσκολίες του στην εκκλησία.
Σεβασμιώτατοι ο λαός θέλει να αγωνισθεί υπέρ Βωμών και Εστιών θέλει να αγωνισθεί για την Μακεδονία μας.
Σας παρακαλούμε μην μας προδώσετε.
Ας είναι το ευλογημένο ράσο και ο Σταυρός μπροστά.
Αν χάσουμε την Μακεδονία η Ελλάδα θα χαθεί.
Ποιμένες σας χρειαζόμαστε.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ

Συλλαλητήριο στον Λευκό Πύργο 21 -1 – 2018
Η Ελλάδα μας περιμένει όλους μαζί στον Λευκό Πύργο.
Η Μακεδονία μας περιμένει.
Όλοι μαζί να βρονροφωνάξουμε.
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
Ο Αλέξανδρος, ήταν Έλληνας μιλούσε Ελληνικά και πίστευε στους Θεούς της Αρχαίας Ελλάδας.
Οι σλαύοι ήταν άλλη φυλή, μιλούσαν σλαύικα δεν είχαν καν Αλφάβητο και ήρθαν στα βόρεια της Ελλάδας το 600-700 μετά Χριστόν.
Αλφάβητο τους έκαναν οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος.
Όπως και οι αλβανοί που δεν είχαν αλφάβητο.
Τα κόπια ας μην ονειρεύονται ας θυμηθούν αυτό που τους είπε ο Γκλιγκόροφ, εμείς είμαστε σλαύοι.

Προς τους πατριώτες Ηπειρώτες με αγάπη

Φίλοι μου, εδώ και πολλά χρόνια μας πιπιλίζουν το μυαλό με τον πλούτο των πετρελαίων και την ζωή χαρισάμενη που θα κάνουμε. Κάθε μέρα μας έπριξαν με τον πλούτο πετρέλαιο, δις εδώ, δις εκεί, δις παραπέρα. Ναι, αλλά όχι για τον λαό. Για τις εταιρείες πετρελαίου και τα τσιράκια τους.
Ναι τα πετρέλαια λοιπόν είναι πλούτος.
Δυστυχώς αυτόν τον πλούτο δεν τον χαίρονται οι χώρες που τον έχουν.
Αυτόν τον πλούτο τον χαίρονται οι εταιρείες πετρελαίου, οι εφτά αδελφές που έλεγαν οι παλιοί.
Όποιος έχει μάτια βλέπει.
Η Αλβανία βγάζει εδώ και χρόνια πετρέλαια όμως οι φίλοι μας αλβανοί ξυπόλυτοι και πεινασμένοι ξεχύθηκαν στην Ελλάδα μας για να δουν Θεού πρόσωπο. Και είδαν γιατί μπορεί να υπάρχουν και οι φονιάδες, βιαστές, κλέφτες, όμως ο πολύς λαός είναι λαός εργατικός, τίμιος, που αγωνίζεται να σπουδάσει τα παιδιά του να κάνει τη ζωή του καλύτερη.
ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ ΔΕΝ ΕΦΕΡΑΝ ΠΛΟΥΤΟ ΕΥΤΥΧΙΑ
Πάμε τώρα στην Λιβύη μια χώρα που ο δικτάτορας Καντάφι είχε κάνει χώρα πρότυπο. Όλοι είχαν σπίτι, αυτοκίνητο, περίθαλψή και εργασία.
Οι πετρελαιάδες και οι χώρες οι παλιές που τις είχαν αποικίες, μπήκαν μια μέρα και η χώρα καταστράφημε.
Το πετρέλαιο λαθραία, περνάει στην παγκόσμια αγορά.
Το αίμα κυλάει στους δρόμους και οι πετρελαιάδες τρίβουν τα χέρια τους, γιατί έτσι έχουν τον πλούτο της Λιβύης στα χέρια τους, ενώ ο λαός με τις βάρκες της απελπισίας, πνίγεται στην θάλασσα που τους οδηγεί ο φόβος….
Το Ιρακ είναι η χώρα που κατέστρεψαν οι φίλοι της δύσης με αρχηγό τις ΗΠΑ γιατί λέει είχαν πυρηνικά. Δεν είχαν αλλά τι σημασία έχει. Έβαλαν για καλά το πόδι τους μέσα αυτοί που χιλιάδες νέους τους έθαψαν στην άμμο.
Τώρα τα πετρέλαια είναι δικά τους..
Στην Υεμένη έπεσαν να την φαν δεν ξέρουμε και πολλά για ότι γίνεται εκεί.
Το Ιραν η παλιά Περσία, τους μπήκε στο μάτι αλλά επειδή έδω πέφτει λόγος και στην Ρωσία και στην Κίνα ίσως και να τη γλυτώσει ίσως…..
Και μια χώρα που προσπαθούν να την τελειώσουν για να της πάρουν τα πετρέλαια η ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ.
Εκεί όταν ο Τσάβες τους έδιωξε και άρχισε να κοιτάει τον λαό του η Δύση δεν το άντεξε.
Ο πόλεμος για την αρπαγή του μαύρου δέρατος καλά κρατεί.
Πολλές χώρες τις Αφρικής έχασαν τον γηγενή πληθυσμό τους που κατασφάχτηκε από τους πολιτισμένους…………..
Ας ελπίσουμε πως ο λαός για μια φορά θα κερδίσει τους παγκόσμιους γκάνκστερ που τρώνε το ψωμί των λαών της γης,, του κόσμου όλου.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ

11/1/2018 η Διεθνής Εταιρεία Ελληνων Λογοτεχνών έκοψε την πίτα της σε μια κατάμεστη αίθουσα που τα νιάτα ήταν η πλειοψηφία με μεγάλη μας χαρά.
Ανάμεσα μας ο πατέρας Καλα’ι’τζάκης πνευματικός μου στα νεανικά μου χρόνια.
Χαρά κυριαρχούσε στην Αίθουσα για τον νέο χρόνο μα και προβληματισμός για το θέμα της Μακεδονίας μας.
Άντιπρόσωποι της Ουνέσκο βράβευσαν την προεδρό μας κυρία Χρυσούλα Βαρβέρη Βάρα.
Έγινε αγιασμός και μετά μίλησε η πρόεδρος και η γραμματέας κυρία Αικατερίνη Μπατάλια.
Το φλουρί έπεσε στο Σωματείο μας.
Η Εταιρεία βράβευσε επτά συγγραφείς.
Ανάμεσά τους και εγώ.
Τα βραβεία δόθηκαν για τα βιβλία που εκδόθηκαν το 2017 αλλά και για το όλον έργο των μελών.
Ευχαριστώ πολύ.
Καλή χρονιά κι ευλογημένη.
Συνάδελφος μου έδωσε ένα ποίημα για την Μακεδονία που θα σας το δημοσιεύσω.
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ
Γιάννης Κων. Τσαρτσάλης
Η Μακεδονία είναι μόνο μία
είναι μόνο μια κι Ελληνική
του Φιλίππου είναι κόρη αιωνία
του Μεγ΄Αλέξανδρου η πατρώα γη.

Μάρτυρες για τούτο τα πολλά αγγεία
τ΄άστρο της Βεργίνας και οι θησαυροί
τα ιερά της Πέλλας ένδοξα μνημεία
και μια ιστορία τρισχιλιετής.

Τρεις χιλιάδες χρόνους γράφουν τα βιβλία
Έλληνες μονάχα ζούσανε εκεί
και ζητάει τώρα μια μικρή φατρία
τ΄άγιο όνομα της να σφετερισθεί.

Η Μακεδονία τελείωσαν τ΄αστεία
ήταν και θα είναι πάντα Ελληνική
Δεν χωράει δόλος και παρερμηνεία
ας το καταλάβουν πια οι σκοπιανοί.

Η Μακεδονία είναι μόνο μία
είναι μόνο μία και Ελληνική
του Φιλίππου είναι κόρη Αιωνία
της Ελλάδας είναι το μισό κορμί.

Έλληνες βροντοφωνάξτε,μ΄ένα στόμα μια φωνή
η Μακεδονία είναι και θα μείνει Ελληνική.
Έλληνες ξεσηκωθείτε ήρθε πλέον η στιγμή
ένα μήνυμα να λάβουν όλοι οι Σλαβοσκοπιανοί.

Για την αντιγραφή
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά