Ενιαία Ήπειρος

Η ιστορία μιλάει και μεις πρέπει να την ακούμε.
Σας παρακαλώ να διαβάσουμε την ιστορία μας.
Η Ήπειρος είναι η κοιτίς των προελληνικών φύλων.
Ο Γραικός και ο Έλληνας ήταν αδέρφια.
Από την Αρχαία Έλλα και τον Έλληνα, έλαβε η Ελλάδα το ονομά της…
Στην Ήπειρο υπάρχει το αρχαιότερο Μαντείο, Της Δωδώνης, Αρχαίες πόλεις ποτάμια, Νεκρομαντείο.. και αρχαίες πόλεις ποτάμια όπως Κωκκυτός Αχέροντας, κλπ.
Η Ολυμπιάδα είναι Ηπειρώτισσα μητέρα του Μεγάλου Αλέξανδρου..,
Όπου να πάτε στην Βόρειο Ήπειρο θα βρήτε τον Αρχαίο της Ελληνικό πολιτισμό.
Ακόμη εκεί υπάρχει καθαρή Ελληνική Χριστιανική Ορθόδοξη Μειονότητα,, αναγνωρισμένη από τα Η.Ε τον ΟΗΕ.
Η απαράδεκτη ομοιότητα που λένε άποιοι αγράμματοι είναι εκ του πονηρού ας πούμε συνδέοντας,, τα Σκόπια με την Ήπειρο,
Η Βόρειος Ήπειρος το 1914 απέκτησε την Αυτονοκμία της όμως οι φίλοι μας την έδωσαν στην Αλβανία επειδή θα έδιναν το Κόσοβο στην Σερβία.

Χρόνια πολλά

Αδερφούλη Χρονια Πολλά
Σήμερα γιορτάσαμε τα Άγια Θεοφάνεια.
Σήμερα γιορτάζουν ο Θεοφάνης η Θεοφανία, ο Ιορδάνης, ο Θεοχάρης, ο Φώτης,
και τα υποκοριστικά τους.
Σήμερα γιορτάζει και ο Αδελφός μου ο Φάνης που του εύχομαι ολόψυχα να είναι γερός ευτυχισμένος με την οικογένειά του και να μας Φωτίζει ως φιλόσοφος, του Αρχαίου πνεύματος,του αρχαίου πολιτισμού,της φιλοσοφίας της ιστορίας και της μυθολογίας…. Τις πρακτικές εφαρμογές της επιστήμης του, την Αγάπη του προς τα πάτρια ήθη και έθιμα, και την αδελφική αγάπη.
Στον ποιητή και λογοτέχνη Θεοφάνη Β Παυλίδη τον δημιουργό, πάντα ψηλά. .
Φάνη μας και πάλι χρόνια πολλά.

ΙΡΑΝ-ΠΕΡΣΙΑ

Μια χώρα αρχαία, όμορφη, η Περσία ή Ιραν, είναι χώρα θεοκρατική.
Εκεί οι νόμοι τους είναι οι νόμοι της θρησκείας τους.
Και ξαφνικά ο ΤΡΑΜΠ θέλει να τους εκπολιτίσει.
Τον πήρε ο πόνος; Όχι βέβαια. Τον πήρε η λύσα και για άλλα πετρέλαια.
Οι Πέρσες κύριε Τραμπ, είναι πολιτισμένος αρχαίος λαός.
Ξέρω, ξέρω, εσύ θέλεις τα πετρέλαια.
Αλλά όλος ο κόσμος δικός σου θα είναι;
Οι λαοί ας ζήσουν στη χώρα τους όπως θέλουν αρκεί να μην ενοχλούν.
Μπήκαν οι πρώτες προβοκάτσιες. Θύματα αληθινά ή ψεύτικα υπάρχουν.
Άνθρωποι όπου γης. Θυμηθήτε την Γιουγκοσλαβία που οι φονιάδες όπως τους έλεγαν Σέρβοι σκότωναν
Λοιπόν μετά από χρόνια αθωώθηκαν Και; Σήμερα η Σερβία ακόμη πληρώνει τις καταστροφές του πολιτισμένου κόσμου…
Έλληνες να φοβάστε αυτούς που θέλουν τον πλούτο της χώρας. Μην τους αφήσετε.
Αν μπουν στη χώρα, μπορούν να γίνουν η πέμπτη φάλαγγα αν δεν έχουν γίνει,, με όλους αυτούς τους λαθρομετανάστες.

Οι λαθρομετανάστες έρχονται

Έρχονται οι λαθρομετανάστες, χωρίς φόβο και δεν είναι από την Συρία.
Στη Συρία ο πόλεμος τελείωσε.
Τότε από που είναι;
Λαθρομετανάστες είναι. Όταν δίνουν 5.000 ευρώ για το ταξείδι και πάνω,, στην χώρα τους με αυτά τα χρήματα
θα ζούσανε για τρία χρόνια.
Γιατί φεύγουν;
Μα εδώ ζουν πλούσια χωρίς να εργάζονται. Αφού παίρνουν 400 ευρώ το άτομο. Σπίτι και φως νερό τηλέφωνο τζάμπα χωρίς να εργάζονται,,, ας το τονίζουμε,,, γιατί να κάτουν στην χώρα τους.
Λαθρομετανάστης εισπράτει μηνιαία 2.500 ευρώ το μήνα. Στον Έλληνα με πέντε παιδιά τον φορολογούν.
Αυτά…

Τα καθίκια του κόμου.

Τα κράτη που κυβερνούν τον κόσμο είναι κράτη τεράτων.
Θυμάστε γιατί σκότωσαν τον Καντάφι τον πρώην φίλο τους; Τον δικτάτορα;;;
Για να αρπάξουν τα πετρέλαια. Η χώρα διαλύθηκε και οι σκοτωμοί συνεχίζονται.
Θυμάστε γιατί σκότωσαν τον Σαντάμ και κατέστρεψαν τη χώρα του;
Τα πετρέλαια ήταν η αφορμή. Αμέτρητοι οι σκοτωμένοι.
Αλήθεια τη Συρία γιατί; Μήπως και δω υπάρχουν πετρέλαια;;
Λοιπόν στα κράτη που είχαν και έχουν αποικίες είναι ανάλγητα.
Το μόνο που θέλουν είναι τα πλούτη των αποικιών τους.
Έλληνες μην του αφήσουμε να πάρουν τα πάντα.
Τα κατάφεραν οι ΟΧΤΡΟΙ μας, με την σφραγίδα των μνημονίων μπήκαν στην πόλη και τώρα βρήσκονται μέσα.
Ο αγώνας είναι μπροστά.
Εσύ τι θα κάνεις; Θα τους αφήσουμε να μπουν να αρπάξουν τα πάντα; Ας πούμε ΟΧΙ. Η πατρίδα κινδυνεύει ας μην ξεχνάμε πως η χώρα βρήσκεται υπό κατοχή.

2018

Καλή Πρωτοχρονιά το 2018 να φέρει τον Χριστό στις καρδιές μας και όλοι οι Έλληνες μαζί να βρούμε το δρόμο της σωτηρίας μας.
Να μην ξεχνάμε ότι ο Χριστός σώζει.
Να βοηθάμε ο ένας τον άλλον, όπου και όπως μπορούμε.
Οι πολιτικοί μας να μην μας πουλάν για ένα γρόσι στους πασάδες της Ε.Ε και της Τουρκίας. Μας λένε πως δεν είμαστε Ελεύθερο κράτος γιατί χρωστάμε. Αν μας δώσουν οι Γερμανοί ότι μας χρωστάν δεν θα χρωστούσαμε ούτε ένα Ευρώ…Δηλαδή η Γερμανία που μας χρωστάει δεν είναι ελεύθερο κράτος;;; Τι θέλουν μια επανάσταση; Ας σκεφτούν σε τι δρόμους οδηγούν την Ε.Ε αν σπάσει ένας κρίκος εντός της Ε.Ε
Να μην ξεχνάμε πως από τον Χριστό παίρνουμε δύναμη και στο όνομα του Χριστού μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.
Καλή χρονιά, με υγεία και εργασία…. Ο Χριστός να φωτίσει τους κυβερνήτες μας να δουν το δρόμο της σωτηρίας που είναι η οδός της αγάπης στο Χριστό και την Πατρίδα μας.
Ευτυχές το Νέον Έτος 2018
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Τα μπάνια. Παραμυθιά 1952

Χήρα με πέντε παιδιά.
Σπίτι μια κάμαρα που ήταν καθιστκό, σιγά μην ήξερε τι θα πει.
Της είπαν να πάει στα τούρκικα αλλά δεν ήθελε σκιάζουνταν πολύ τα φαντάσματα…
Έτσι έμενε στο δικό της που το είχε φκιάξει ο αφέντης της.
Έτσι έμενε στην κάμαρά της. Ήταν και ζεστά το Χειμώνα, μια χαρά..Είχε και κοτούλες, κήπο, και μια κατσίκα.
Δυο τρεις ελιές, και μια συκιά που όλη μέρα βόσκαγαν από κάτω οι κότες και η κατσικούλα.
Απ τη μια γωνιά του σπιτιού κουμούνταν αυτή με τα κορίτσια από την άλλη τα παιδιά. Τα κορίτσια ήταν τα μεγάλα. Την τύχη της θα είχαν. Η μεγάλη ήταν κιόλας στα δέκα οχτώ, μα δεν την χάλεψε ακόμα κανένας και ήταν και όμορφη, έμοιαζε του πατέρα της.
Στην κάμαρα κουζίνα, καθιστικό, υπνοδωμάτιο, απ όλα ήταν τούτο το σπιτάκι… αυτή το ήξερε και το έλεγε μαγεριό. Και είχε κρεμασμένο πάνω από το τζάκι τη γωιά δηλαδή γιατί τζάκι δεν υπήρχε, ένα σιδερένιο τηγάνι.
Πίσω από την πόρτα τα αγγειά, και έξω στο βουτσελοτόπι την βουτσέλα και τη μπούκλα. Μέσα είχε και ένα γκιούμι να μην βγαίνουν έξω τη νύχτα που έρχονται τα φαντάσματα…
Στην μπολίτσα τη δεξιά είχε ένα μισόλιτρο λάδι.
Έτσι καί έρχουνταν ξένος, έβαζε το τηγάνι στην πυροστιά, έριχνε μια τσίκα λάδι και τηγάνιζε δυο αυγά. Τα κοίταζαν τα παιδιά μα δεν χάλευαν. Ήξεραν πως ήταν για τους ξένους.
Έστρωνε στην τάβλα ένα πανί και ακούμπαγε το μπομποτόψωμο, και δίπλα το χαλκό με το νερό.
Δεν έβαζε πιάτο, όπως ήταν με το τηγάνι και ένα πειρούνι καλα’ι’σμένο από τα φυλαγμένα.
Ήταν 50 χρονών.Μεγάλη παντρεύκε, μεγάλη έκανε τα παιδιά και μεγάλη χήρεψε. Ούτε είκοση χρόνια χρόνια δεν είχε παντρεμένη.
Έκατσε και κείνη δίπλα στα παιδιά και κουβέντιαζε με τον συγγενή της.
-Σε βλέπω που περπατάς σκυφτά, πονάς.
-Είναι από τα ζαλίκια με συμπάει ένας πόνος την μέση που δεν μπορώ να ανασκιωθώ. Αλλά αν δεν έχω ένα δυο ζαλίκια το Σαββάτο στο παζάρι δεν θα έχουμε μήτε ψωμί.
-Να πας στο γιατρό της Νομαρχίας έρχεται κάθε πέντε του μήνα.
-Θέλει λεφτά;
-Όχι ωρή, αφού είναι τση νομαρχίας.
Στις πέντε του μήνα, πάει στο γιατρό της νομαρχίας. Κάθεται στην σειρά και καρτεράει.
Σαν ήρθε η σειρά της μπαίνει μέσα χαιρετάει το γιατρό με τη φράση. Καλημέρα αφέντη.
-Τι έχεις δεν σε ξέρω, από δω είσαι;
-Απο δω είμαι, μα δεν έρχουμαν νόμιζα πως χρειάζονται λεφτά. Να φέρω και τα παιδιά, γιατί από τον πόλεμο τα μικρά είναι χάλια, ασκάραντα.
Τα παιδιά να τα πηγαίνεις στο ΠΙΚΠΑ είναι για παιδιά.
Που πονάς της λέει ο γιατρός.
-Πίσω πάνω από τα γκουφά.
Τη πατάει ο γιατρός πάνω από τα ρούχα, εδώ, εδώ, ούι- ούι- ούι κάνει σε μια στιγμή.
Βάλε το σιεγκούνι σου και κάτσε στην καρέκλα.
-Είμαι βαριά γιατρέ μου;
-Όχι, βαριά δεν είσαι, αλλά για να γειάνεις πρέπει να κάνεις μπάνια.
-Χαντακώθκε αλλά ψέλλισε. Κάνω πάνια το Σάββατο και σήμερα έκανα.
Όχι τέτοια μπάνια, μπάνια στα Καμμένα Βούρλα.
-Εύκολο είναι, να μου πεις πως θα τα κάνω. Νόμισε πως θα έκανε κανένα φάρμακο από βούρλα που θα τα έκαιγε, γεμάτο ήταν το ποτάμι…
-Θα πας το Καλοκαίρι στα Καμμένα Βούρλα και θα κάνεις 20 μπάνια.
-Δεν κατάλαβε καλά, αλλά πάντως στο ποτάμι, δεν θα πήγαινε… θα γένω καλά.
-Για ένα χρόνο ναι μετά θα ξαναπηγαίνεις.
-Χρειάζονται λεφτά εκεί;
-Χρειάζονται.
Άστο να πονάει, λεφτά δεν έχω ούτε για ψωμί.
Καλός άνθρωπος ο γιατρός μα ποιον να πρωτοβοηθήσει. Ήταν μεγάλη η φτώχεια και τα βάσανα πολλά.
Ακόμη και να της έλεγε μην κουβαλάς στην πλάτη σου βαρέλα ή ξύλα ποιος θα της τα έφερνε αφού τον άντρα της ένα λεβέντη τον σκότωσαν έτσι για πλάκα οι γερμανοί.
Είχε βρει κάτι γκόρτσα ο έρμος και τα πήγαινε στο σπίτι, να φαν τα παιδιά. Τον νόμισαν αντάρτη και τον σκότωσαν.
Αυτή την ιστορία μου την είπε η κόρη της που είναι 85 χρονών.
Το και το, σιγά μη πιστέψω στους γιατρούς, άσε μωρέ και που γερνάς βάσανα έχεις.
Για να κόψω αυτήν την κουβέντα την ρώτησα;
-Τι μαγείρεψες στα εγγόνια;
-Σπανακόπιτα και μπατσαριά.
-Να είσαι καλά.
-Θες να σου στείλω,,,, με ποιον μωρή να σου στείλω που δεν κουνιέμαι από τον τόπο μου…
-Τι θα τους κάνεις αύριο;
-Κοτόπιτα την τρώνε πολύ.
Έχω πονίδια σε όλο το κορμί τον έχω ζαλικωμένο.
-Ποιον έχεις ζαλικωμένο;
-Σου είπα τον πόνο. Έκατσε στη μέση και στα ποδάρια και δεν μπορώ να σκαλώσω στη σκάλα ντιπ.
-Τότε μην κουράζεσαι.
-Και τι να κάνω, να καρτεράω το χάρο, όπως κάνεις εσύ στο παραθύρι;
-Αυτό κάνω εγώ.
-Πιάστον απ τα κέρατα και βάλτον κάτω.
-Ποιον;
-Τον πόνο μωρή τον πόνο, ούι έξυπνη γυναίκα ούι πρόσεχε μη χαζέψεις….
Όλες παθαίνουν αυτόν τον που δεν θυμιούνται…
Γειά σου, να είσαι καλά και να χαίρεσαι.
-Άει,,,,, θα κάψω την πίτα…
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά για την καταγραφή.

Ευχές για καλά Χριστούγεννα

Χρόνια πολλά με υγεία και χαρά. Ο μικρός Χριστός ο προ Αιώνων Θεός ήρθε να φέρει το μήνυμα της Σωτηρίας.
Χριστέ μου σε ευχαριστούμε.
Να φέρει το μήνυμα της αγάπης και της ανθρωπιάς.
Αυτό είναι στο χέρι του κάθ΄ενός μας.
Χρονια πολλά.
Ας έχουμε μαζί μας το Χριστό΄΄ σύντροφο χαράς πατέρα κι αδελφό”όπως μαθαίναμε παλιά στο κατηχητικό Σχολείο.

Με το καλό να δεχτούμε τον Νέον Έτος. Με την ελπίδα πως κάποτε θα τελειώσουν τα βάσανα των ανθρώπων του τόπου μας, και της πατρίδας μας.
Και μην ξεχνάμε. Ο Δικός μας Άγιος Βασίλης, που έρχεται από την Καισαρεία ήταν ένας καλός χριστιανός ένας πανεπιστήμονας που έδωσε όλη του την περιουσία στον άνθρωπο. Έκανε Σχολεία, γηροκομεία, νοσοκομεία έδινε στέγη και τροφή σε όποιον είχε ανάγκη.Ο δικός μας Άγιος Βασίλης δεν ΄έκανε ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ
Ο δικός μας άγιος Βασίλης που ήταν μέλος της Άγια οικογένειας έδινε χαρά ήταν αδύνατος και απλά ντυμένος αν και άρχοντας γεννημένος.
Αυτόν τον Άγιο Βασίλη θέλω να θυμηθούμε και να του ζητούμε να πρεσβεύει υπέρ των αδυνάτων και των εχόντων ανάγκη.

Παραμυθιά, Χριστούγεννα αγάπης

Το παράθυρό μου, είναι ένα μέρος της ζωής μου, της ψυχή μου.
Το ανοίγω το πρωί και βλέπω τον κόσμο να μου χαμογελά ή να με πονά.
Αλλά, ότι και να συμβαίνει στον γύρω κόσμο, εδώ στον δικό μου μικρόκοσμο όλα έχουν το ίδιο άρωμα το ίδιο χρώμα.
Η Καλυψώ, μου κουνάει την ουρά της, αν δεν της δώσω σημασία θα με γαυγίσει. Τα σπουργήτια περιμένουν να ρίξω λίγα ψύχουλα στο πίλινο κουπάκι του γιαουρτιού…
Ενώ, ένα κοτσύφι με την κίτρινη μυτούλα του, ξεκουράζεται στα κλαδιά της κουτσουπιάς και η σύντροφός του η μαυρομύτα,παίζει με κάποιους ξερούς καρπούς της μουσμουλιάς μας..
Από τις έξη το πρωί μου τραγουδούσαν. Δεν το έκαναν για μένα;; Για μένα το έκαναν το νοιώθω…
Σήμερα όμως η ψυχή μου πονάει.
Σε τρεις μέρες θα έχουμε Χριστούγεννα. Σε τρεις μέρες.
Όμως στη σκιά των γιορτών, ο Χριστός μας δεν είναι στους δρόμους μας.
Σε όλη τη γειτονιά υπάρχει μια σιωπή. Να, σαν να την κρατάει μουγκή κάποιος αόρατος ή ορατός πόνος.
Είμαστε μια γειτονιά που γνωριζόμαστε πολλά χρόνια. Καλημερίζουμε ο ένας τον άλλον. Είμαστε της παλιάς σχολής γείτονες. Χαμογελάμε. Γνωριζόμαστε καλά.
Σήμερα κοιτάω τα παράθυρα απέναντι. Ούτε ένα φωτάκι έτσι για το καλό. Ούτε μια κόκκινη μπάλα ούτε μια κορδέλα.
Έφκιαξα ένα στεφάνι από κισό. Του έδεσα μερικές κατακόκκινες μπάλες και κόκκινους φιόγκους,και το κρέμασα στο μονόγραμμα της πόρτας μας.
Χρήστος Θωμάς.Δεν είναι εδώ, μα θα του αρέσει…Εγώ μυστικά θα τον γιορτάζω όπως και τον αδελφό μου το Χρήστο που έφυγε στα 20 του χρόνια…
Και όπως συμβαίνει με τους γέρους, με πήρε το σήμερα και με σκαπέτησε στα χρόνια της αθωότητας. Χρόνια πίσω. Τότε που οι σκανταλιές των παιδιών,ήταν κάτι φυσικό.
Ήταν και τότε παραμονές Χριστουγέννων.Ποια χρονιά ακριβώς δεν θυμάμαι.
Όλα μαζί τα αδερφάκια στη γωνιά, πλέχαμε ωραία καλάθια με χόρτο που μέσα θα βάζαμε τα δώρα του παππού και της γιαγιάς.
Τα δικά μας δώρα, που τα φκιάχναμε με τα αδέξια χέρια μας. Μόνο ο Δημήτρης ήταν μάστορας, μα και τα δικά μας ωραία ήταν.
Πριν από μέρες είχαμε κάνει ωραία πιάτα για τον τοίχο κάδρα να πούμε γύψινα που τα ζωγραφίζαμε. Μια λίμνη, ένα καραβάκι, ένα χελιδόνι και πολλά πολλά όνειρα….
Τα καλαθάκια όμως τα αγαπούσε πολύ η γιαγιά μας, και η θεία μας η Γιωργίτσα, όλο έλεγαν πως τα χρειάζονται και μεις όλο τους φκιάχναμε.
Σήμερα αν πεις πως καθώς κάναμε τις χειροτεχνίες μας ΄΄ίσως κανείς δεν θα το πιστέψει΄΄΄΄ πως τραγουδούσαμε το ΄΄Η Παρθένος Σήμερον τον Υπερούσιο τίκτει, και η γη το σπήλαιον τω απροσίτω προσάγει, άγγελοι μετά ποιμένων δοξολογούσι,μάγοι δε μετά αστέρος οδοιπορούσι,δι, ημάς γαρ, εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός.΄΄ Επίσης το΄΄ Η γεννησή σου Χριστέ ο Θεός ημών,ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως,εν αυτή γαρ, οι τοις άστροις λετρεύοντες,υπό αστέρος εδιδάσκοντο, Σε προσκυνείν, τον ήλιον της δικαιοσύνης, και σε γιγνώσκειν εξ΄ύψους ανατολήν Κύριε Δόξα Σοι.
Η γιαγιά γέμιζε τις κούπες μας με τσάι του βουνού και μας έδινε από ένα κομμάτι σταφιδόψωμο.
Έφαγαν της έλεγε η μάνα μας.
Κάνει κρύο έλεγε η γιαγιά μας. Το τσάι θα τα ζεστάνει…
Το δένδρο μας ήταν ένα κλαδί από τα δένδρα του κήπου μας.Λίγα κλαδιά από τα κυπαρίσσια μας, και μια φάτνη φκιαγμένη από χαλοκομανίες κολλημένες σε χαρτόνια…Θυμάτε πόσο όμορφες ήταν οι χαλκομανίες πόσο όμορφα τα αγγελάκια, η Παναγίτσα με τον μικρό Χριστό αγκαλιά, οι τσπάνηδες, με τις κάπες και οι μάγοι με τα δώρα… γυαλιστερές εικόνες, φωτεινές όπως ο κόσμος των παιδιών, κι ας ήταν πριν λίγο πόλεμος και χαλασμός. Τα παιδιά ξεχνούν, τα παιδιά είναι η ζωή, το μέλλον…
Τα στολίδια του δέντρου μας, χάρτινα ή γύψινα χρωματισμένα με τα χρώματα από τις κερομπογιές μας.
Λίγες μεταξωτές κλωστές και φόγκους ήταν από την θεία μας την Αθηνά. Η Γιωργίτσα έρραβε δεν έπαιρνε ανάσα.
Εμείς όμως παίρναμε πανάκια χρωματιστά από το καλάθι με τα άχρηστα κουρέλια,να κάνουμε μπαλίτσες ή μικρούς φιόγκους έτσι το πολύχρωμο κλαδί μας έστω κι αν δεν είχε λαμπάκια ήταν φωτεινό αφού πίσω σε κάποιο σημείο η μάνα μας όσο θα το βλέπαμε έβαζε μια λάμπα πετρελαίου σε απόσταση για να μην καούμε…
Στα μεγάλα καλάθια, σε μια γωνιά δίπλα στον αργαλειό ήταν ένα ντουλάπι χωρίς πορτόνια. Είχε τρία ράφια από σανίδες καφετιές.Εκεί ήταν φανεροί οι καρποί του περβολιού του παππού μας…
Πάνω η μάνα μας έβαζε σπόρτες με καρύδια, αμύγδαλα και λευτόκαρα.
Βάζαμε τον Δημήτρη σε μια καρέκλα και μας έδινε πολλά κι από όλα.
Τα ακουμπούσαμε στην χόβολη να ψηθούν.
-Φάτε τα έτσι, φώναζε η μάνα μας. Θα ψηθήτε και σεις μαζί τους.Μμμμ πως μοσκοβόλαγαν καθώς ψήνουνταν και έβγαιναν τα λάδια τους..το άρωμά τους,….Υπέροχα..
Μα εμείς σαν παιδιά, κάτω από το χαμογελαστό βλέμμα της γιαγιάς… κάναμε τα δικά μας.
Μοσκοβόλαγε ο τόπος, ήταν κάτι που το κάναμε μόνο στις γιορτές των Χριστουγέννων. Θυμίζουν τα δικά μας Χριστούγεννα…
Είναι μια μυρωδια χριστουγεννιάτικη και αυτή, όπως τα μελομακάρονα, οι κουραμπιέδες, οι μπακλαβάδες, οι δίπλες και οι τηγανήτες της πλάκας. Είναι οι μυρουδιές της δικής μας πόλης…της δικής μας ζωής….
Εμείς δεν τους φοβόμασταν τους καλικατζαρους αφού η γιαγιά κάθε βράδυ θύμιαζε και ράντιζε το σπίτι με αγιασμό.
Δεν πλησιάζουν όπου είναι ο Χριστός, έλεγε η γιαγιά μας και μεις την πιστεύαμε.
Αλλά και πως να μπουν στο σπίτι μας αφού είχαμε τα σκυλιά. Θα τους έπιαναν από την ουρά τους και θα τους έδιωχναν.
Και περνούσαν οι μέρες μέχρι την ημέρα που θα γεννιούνταν ο Χριστός μας μωρό σε μια Φάτνη, για να μας χαρίσει την αιώνια ζωή.
Αυτά τα έλεγε ο παππούς, όμως εμείς είμασταν πολύ μικρά, για να καταλάβουμε.
Και το βράδυ, μέσα στο κρύο, τυλιγμένα στα παλτουδάκια μας μετά τη θεία λειτουργία και αφού είχαμε κοινωνήσει γυρίζαμε μέσα στα φιλιά και στις αγκαλιές να πάρουμε τα μικρά δωράκια μας, που ήταν ένα παιχνιδάκι ένα ρουχαλάκι και να φάμε την κοτόσουπα με την βραστή κόττα γιατί έπρεπε μετά τη νηστεία να μπούμε στα κρέατα προσεκτικά.Πριν όμως μόλις μπαίναμε στο σπίτι τραγουδούσαμε τα κάλαντα και μετά από μας τα τραγουδούσαμε όλοι μαζί και ο παππούς μας…
Κατόπιν τα τραγούδια που λέγαμε ήταν δημοτικά και κανένα μοντέρνο ή από τις οπερέτες που άρεσανν στο πατέρα μας,,και τραγούδια της Βέμπω ή της Άννας Καλουτά…μοντέρνα, όπως τα έλεγαν και που ήταν καλά διαλεγμένα. Πολλά είναι στην ψυχή μου. Τετράδια θα γέμιζαν οι απλές ζαβολιές μας,όμως εσείς, θα κλείνατε τον υπολογιστή σας με την φράση.. Πάλι η βάβω παραληρεί.
Αλήθεια είναι, οι γέροι έχουν αυτήν τη τάση. Θέλουν να αφήσουν πίσω τη ζωή τους, γραμμένη στην πέτρα των αιώνιας μνήμης.
Ματαιοδοξία, αγωνία, ποιος ξέρει; ίσως όλα μαζί..
Και περάσανε τα χρόνια. Στα σπίτια δεν υπάρχει χαρά. Όλα είναι στη σκιά του φόβου. Χθες έγιναν δυο εκκρίξεις. Μια στα δικαστήρια σαν απειλή για τους πλειστηριασμούς ακινήτων, και μια στα ΚΤΕΛ για κλοπή.
Και είναι μέρες Χριστουγέννων…αγάπης..Μήπως όμως το ένα είναι έργο δικαιοσύνης και το άλλο μίσους;;;
Ο θυμός του κόσμου δίκαιος. Ο εμφύλιος σπαραγμός όμως, πάλι νικητή θα βγάλει την καταστροφή του τόπου μας.
Ανάξιοι μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν.
Ο λαός βλέπει τους κόπους μιας ζωής να χάνονται… Σε τι να προσμένει!!! και από που τη σωτηρία;;;
Ας μαζευτούν όλοι μαζί, όχι για να ψηφίσουν κάποιο μνημόνιο ξανά, όπως το 2015, αλλά για να σταματήσουν το κακό που είναι μπροστά στην πόρτα μας.Να σταματήσουν το ξεπούλημα της αρχαίας μας χώρας.
Καλά Χριστούγεννα και καλή φωτίση σε όλους μας.Καλή φώτιση στους…. κυβερνήτες μας….
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

ΜΝΗΜΌΣΥΝΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο έφυγε από την ζωή η Κατερίνα σύζυγος του αγαπημένου φίλου και χωριανού Στέλιου Μώκου. Σήμερα κλείνει ένα χρόνο που λείπει στην οικογένειά της, στο Στέλιο της, στη Μαρία της, μα και σε όλους εμας.
Η ζωή έτσι είναι προσωρινή και γεμάτη πίκρες. Κατερίνα άφησες στίγμα αγάπης στο περασμά σου από την ζωή, ‘ολων όσων σε γνωρίσαμε. Σε θυμώμαστε σαν τον καλό Άγγελο δίπλα στον φίλο μας τον Στέλιο.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Βραβεία Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών

Χθες έγινε η απονομή βραβείων της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.
Η αίθουσα της ΧΑΝ ήταν γεμάτη καθώς το θεωρείο και οι διάδρομοι.
Δόθηκαν πολλά βραβεία για κάθε είδος του λόγου.
Θέλησα ύστερα από χρόνια να στείλω ένα παραμύθι και ένα ιστορικό γεγονός των δύσκολων χρόνων την πατρίδας μας.
Η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών με τίμησε με πρώτο βταβείο για το παραμύθι μου και το δεύτερο για το Χρονικό Μαρτυρίας.
Νοιώθω όμορφα για την βράβευση. Ευχαριστώ όλους όσους πιστεύουν στον γραπτό μου λόγο.
Πέρασα΄όμως και πιο όμορφα γιατί ήμουνα με τον αδελφό μου και πολλούς καλούς φίλους.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.