Ανθρωπιά σε τιμή ευκαιρίας.

Στο Σινά σήμερα κάποια τέρατα έβαλαν εκρηκτικά σε ένα τέμενος και σκότωσαν πολλούς. Δεν τους έφτασε όμως, γιατί μετά όσους έβγαιναν τρομαγμένοι ή τραυματισμένοι, οι τρομοκράτες τους θέριζαν με τα όπλα τους.
Σήμερα κανένας δεν θα βάλει τη Σημαία της Αιγύπτου στο πρόσωπό του.
Σήμερα θα πουν λίγα λόγια κάποιοι και αυτό ήταν όλο.
Αυτό το μέρος που είναι ιερό γα όλες τις θρησκείες του κόσμου γίνεται άντρο τρομοκρατών.
Θεέ μου, πως επιτρέπεις τόσο πόνο.
Είναι γιατί χάσαμε το δρόμο Σου.

Ένας χρόνος χωρίς τον Απόστολο

Στις 22 /11 /2016 έφυγε από την ζωή ένα μοναδικός άνθρωπος ένας σπουδαίο φίλος.
Απόστολος Ι Πάσχος
Πέρασε ένας χρόνος και μας λείπει πολύ.
Λείπει σε αυτούς που γνώριζαν το σημαντικό του έργο ως γιατρού ως συγγραφές και ποιητού μα πάνω από όλα ως ανθρώπου.
Παντού ήταν ο γιατρός. Παρά τη συνταξή του εργάζονταν χωρίς ΕΥΡΩ για όλους.
Σε πολλούς πήγαινε και τα φάρμακα μα και βοηθούσε όπου έβλεπε πως έπρεπε και μπορούσε.
Όταν πέθανε ο Χρήστος μου, στο έμφραγμά μου και στον δύσκολο καρκίνο μου, ήταν δίπλα μου.
Περήφανος ο ίδιος δεν ήθελε να τον βλέππουν στην πτώση του.
Είχε πλήρη γνώση ακόμα και του πότε.
Ήμουν πάλι στο νοσοκομείο όταν και κείνος έφυγε για το μεγάλο ταξίδι σεμνά ταπεινά, και με εντολές όχι λουλούδια όχι πολλοί μόνο μετρημένοι. Κάποιοι που τους είχε υπαλλήλους και τους πλήρωνε και κάποιους που αγαπούσε.
Οι αναγνώστες μας θα βρουν στο ΧΕΙΜΑΡΡΟ ΝΤΟΥΣΚΑΡΑΣ ΡΙΖΑΣ πολύ από το έργο του.
Αύριο εμείς που πάντα τον σκεπτόμαστε στην εκκλησία του τόπου μας σεμνά θα κάνουμε το ετήσιο μνημόσυνο ενός πολύ αγαπημένου μας φίλου του Απόστολου Ι, Πάσχου
Δρς Δρς της Ιατρικής Αθηνών και Ιωαννίνων.
Συγγραφέας ποιητήε ιατροδιατροφολόγος.
ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Αυτό ήταν ο Απόστολος που άφησε ένα συγγραφικό έργο, πολλά βραβεία, μετάλλεια, ένα τεράστιο έργο και ελπίζω πως τα σημαντικά βιβλια του θα πάνε σε όλες τις βιβλιοθήκες του κόσμου. Ελπίζω να μην πάνε σε καμιά χωματερή…
Εγώ όσα είχα τα έστειλα. Ελπίζω και αυτά που υπάρχουν να σταλούν παντού.
Αιωνία σου η μνήμη Απόστολε. Τώρα τα λες με τον Χρήστο μου.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Δημοτικό Συμβούλιο Παραμυθιάς

Παραμυθιά
Στις 20 /11 /2017 και ώρα 18 μ.μ θα συγκληθεί το Δημοτικό Συμβούλιο της Δευτέρας.
Πρωτο Θέμα
Εκτέλεση Προγράμματος Γεωφυσικών ΣΕΙΣΜΙΚΩΝ Ερευνών στην Περιοχή Ηπείρου και άδεια Πρόσβασης σε Δημοτικές και Δασικές εκτάσεις.
Παρακαλώ όσους μπορούν να παρευρεθούν στο Δημοτικό Συμβούλιο διότι παίζεται η ύπαρξη του τόπου μας της Ηπείρου μας
Τώρα που τα Ζαγόρια Άνοιξαν τον δρόμο της άρνησης, ας το κάνουν και οι άλλοι Δήμοι.
Σεισμικές Έρευνες
Πάει ο νους σας σε τι;
Σε φουρνέλα που θα αναστατώσουν κάθε εξήντα μέτρα την περιοχή την όποια περιοχή.
Τι θα μείνει στην πανέμορφη πατρίδα μας όταν μπουν εταιρείες που μόνο στόχο έχουν το χρήμα.
Και οι εταιρείες την δουλειά τους κάνουν την οποία και σεβόμαστε. Και μεις όμως φίλοι μου θα κάνουμε τη δικιά μας δουλειά που είναι η προστασία του περιβάλλοντός της Ηπείρου μας. Έτσι όπως μας την άφησαν οι γονείς μας.
Θα μπαίνουν τα φουρνέλα και θα μείνουν όρθια τα πάρα πολλά μνημεία του τόπου μας από γεφύρια και κάστρα μέχρι μοναστήρια και άλλες πολλές αρχαιότητες.
ΠΕΡΙΟΧΗ ΗΠΕΙΡΟΥ έτσι απλά όλη η Ήπειρος στα χέρια τους….

Νόμος 4495/2017

Ήρθαν έτοιμοι από καιρό.
Μας έπιασαν στον ύπνο.
Στους φακέλους και στα ντεφτέρια τους είχαν το Ο.Κ της κυβέρνησης που άσκοπα, άσκεπτα, και με ελαφριά καρδιά έδωσαν τα πετρέλαια Ηπείρου και Ιονίου για ένα κομμάτι μπομπότα.
Θα γκρεμίσουν βράχια, πέτρες, βουνά. Θα κόψουν δάση, θα γκρεμίσουν κάστρα και τοξοτά πέτρινα γιοφύρια, θα χαλάσουν εκκλησιές κι αρχαία μοναστήρια. Θα ορφανέψουν χωριά πολύχρονα. Μοναδικός Θεός των πετρελαιάδων το χρήμα
Τίποτε δεν τους συγκινεί ούτε το κλάμα των δασών, ούτε το λυπημένο τραγούδι των πουλιών, ούτε ο αγέρας που περνάει μέσα από τις πευκοβελώνες, στους σχοίνους, στις μυρτιές, και φέρνει χιλιάδες αρώματα, χιλιάδες μυρουδιές.
Αγέρας μυρωμένος απ΄ του βουνού μας τα λουλούδια. Αγέρας λυπημένος από τα αγριοπούλια που θα νοιώσουν την ερημιά, την μοναξιά στα έρημα τα ξένα.
Και μεις στεκόμαστε αντίκρυ.
Δεν θέλουμε να σας δώσουμε τη γη μας.
Δεν θέλουμε να φύγουμε από τον τόπο μας.
Αυτή τη γη, την πότισαν με το αίμα τους, οι πατεράδες μας, το 1940
Και να που το μεγάλωμα του σπιτιού μας χωρίς άδεια μπορεί να μας το σώσει από τα νύχια των πετρελαιάδων.
Νόμος 4495/2017
Απαγορεύεταικαι κρίνεται άκυρη η όποια μεταβίβαση ακινήτου που έχει παρανομία[ δηλαδή δεν έχει νομιμοποιήθει
Εκεί θα πρέπει αν μας ζορίσουν πολύ να πατήσουμε…
Φίλοι μου όλοι μαζί να σώσουμε την Ήπειρο την πατρίδα μας.

Το κρυφτό

Όταν η εξουσία γίνεται χαβαλές.
Σήμερα που όλη η Ήπειρος αγωιά όλες οι αδελφότητες και τα σωματεία της Ηπείρου, δεν υπάρχουν πουθενά. Κρύβονται; Ελάχιστες φάνηκαν δειλά, μεγάλη απούσα η ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΔΙΑ. Μας είπαν ότι έκαναν δυο ημερίδες, ανακοίνωση έκαναν με τα πορίσματα; Θέσεις πήραν; Πόσοι ψήφισαν υπέρ και πόσοι κατά; Δυστυχώς δια της πλαγίας οδού απουσιάζει από το μεγάλο πρόβλημα της εξόρυξης πετρελαίων.Εμείς τα άτομα που είμαστε από όλα τα κόμματα και αποκόμματα αφήσαμε τις κομματικές μας ταυτότητες του χάους στην άκρη για να αγωνισθούμε υπέρ της αγαπημένης Πατρίδας ΄Ηπείρου.
————————————————————–
Λένε για να πουν; Τα πιστεύουν;
Αυτά τα,,θα πειραματισθούμε,,, μπορεί να μην βγουν…. Αν ήταν να βγουν θα έβγαιναν το 1960… και άλλα πολλά πιστεύουν λόγω των ενημερώσεων που έχουν όπως μας είπαν……
Εκεί στην ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΉ αν πιστεύουν στην αναγκαιότητα και την ωφέλεια του εγχειρήματος και αφού κάνανε ημερίδες στον τύπο δεν έφτασαν….
Να κάνουν μια ανακοίνωση με αυτά που γνωρίζουν να μάθει κι ο λαός….
Να μας πουν είναι καλή η επένδυση. 130.000.000 ευρώ η δολάρια το χρόνο αφού βγουν τα πετρέλαια; Τι λέτε είναι πολλά, θα μας δείξει τις δικές της μελέτες και αξιολογήσεις.
Κίνδυνοι καταστροφών δεν υπάρχουν. Και αυτό να μας το αποδείξουν.
Το Μ.Π.Α θα μας πουν, κάνει λάθος δεν ξέρει τι του γίνεται.
Ωραία,, δώστε μας τα δικά σας συμπεράσματα….
Το www.ypeka.gr μας λέει…
Ξεχάστε το θα μας πουν…
Μη φοβάστε όλα είναι απλά; Θα τολμήσουν ακόμα να μας πουν πως κίνδυνοι δεν υπάρχουν;;;
Μήπως υπάρχουν αιτίες για πολλούς κινδύνους;;;Φουρνέλα, αποψίλωση δασών,,,, Τα λεφτά θα μας ξεχρεώσπουν !!!!! ΧΑ ΧΑ ΧΑ
Οι νέοι μας θα έχουν εργασία;
Οι νέοι μας, ΟΧΙ, οι μετανάστες που θα ζουν σε στρατόπεδα.
Το περιβάλλον θα γίνει καλύτερο με τόσους δρόμους και ΤΌΣΑ ΦΟΥΡΝΈΛΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΑΝ ΚΆΘΕ ΕΞΉΝΤΑ ΜΈΤΡΑ;;; …..
Αυτά να μας πουν.
———————————————————————–
Εμεις θα τους δώσουμε τα αληθινά στοιχεία που μόνο τρόμο φέρνουν…
Η ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΉ αφού γνωρίζει ας μπει μπροστά…
Τολμά,,, αφού δεν κάνει δημόσια ανακοίνωση υπέρ ή κατά… Γιατί κρύβονται; Αν ήταν για γλέντια και πανηγύρια πρώτη πίστα όλοι τους.
Ντροπή σε αυτούς και σε μας που τους δώσαμε την ψήφο μας.
Θα τα ξαναπούμε με τους φίλους της ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΉΣ ελπίζω.

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΉ θα τους αφήσουμε;

Αγαπητοί φίλοι μου, από καιρό τα σκουλήκια της πολιτικής έδιναν τον κρυφό αγώνα για το ξεπούλημα της χώρας.
Έβαλαν στο καζάνι του Ταμείου εκποίησης του πλούτου της Ελλάδας μας για 99 χρόνια όλα τα χρυσά και τα ασήμια.
Και χωρίς να το καταλάβουμε μια ωραία΄΄ ΄΄μαύρη κι άραχλη μέρα΄΄ ήρθαν στην Ήπειρο οι οχτροί, με σκοπο λέει να βγάλουν τα πετρέλαια. 400 χιλιόμετρα λέει δρόμους θα κάνουν στην Ήπειρο. Που θα χρειάζονται 400 χιλιόμετρα δρόμους. Δεν θα αφήσουν τίποτε όρθιο.
Τα δάση μας, τα ποτάμια μας, οι λίμνες και τα πανέμορφα χωριά μας που στολίζουν τις κορφές των βουνών μας των απάτητων θα χαθούν κάτω από τη βρωμιά των πετρελαίων. Σκέφτομοι τις Σκουριές σκέφτομαι την ερημιά στο πανάρχαιο δάσος της περιοχής ,,, τις θάλασσες που δεν έχουν πια τις γαλάζιες σημαίες…
Και ερχόμαστε στην Ήπειρο. Όλη η Ήπειρος, είναι στην Διάθεσή τους. Περιφερειάρχες με οξεία μουγκαμάρα. Δήμαρχοι χωρίς μιλιά χωρίς πρόσωπο, παραχώρησαν, έβαλαν μια υπογραφή,,, δεν βαριέσαι φίλε μου.
Δήμος Ζίτσας,,, ΝΑΙ … που λέτε ΝΑΙ ρε λεβάντες όλοι μαζί όλοι μαζί ντεμενάδες στους λεφτάδες. Δεν ακούσατε το ΟΧΙ των άλλων;;;
Και πέσαμε σε ύπνο μαγικό… Άχνα…
Και κει που όλοι κοιμώμασταν, νάσου λίγα παιδιά μια χούφτα που ψήλωσαν σαν τον Όλυμπο και είπαν ΟΧΙ.
Και τότε, κάποια δηλά χέρια σηκώθηκαν, κάποιοι αντέδρασαν μα οι πολλοί είπαν… Ωχ αδελφέ αφήστε να πάρουν ότι θέλουν σιγά πατρίδα, Χριστός, Οικογένεια, πράγματα χωρίς νόημα.
Επειδή ο χρόνος είναι δύσκολος. Επειδή ο τόπος μας χρειάζεται όλους. θα ήθελα να διαβάσετε όλοι σας
www.ypeka,gr
Αφού διαβάσετε νομίζω πως οι πιο πολλοί θα σηκωθούμε από τις καρέκλες μας.
Την πρώτη μάχη την έδωσαν τα παιδιά μας και φαίνεται πως ο Δήμαρχος το σκέπτεται.
Κάποιοι σύμβουλοι απλά τώρα έμαθαν,,,
Όλοι μαζί στον Αγώνα για την σωτηρία του τόπου μας που τον πότισαν με αίμα οι προπαππούδες και οι παππούδες μας.
Έχουμε δίκιο.
Λένε πως τα πετρέλαια είναι πλούτος
Είναι για τους πετρελαιάδες.
Σε όλες τις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες οι λαοί πεινούν. Ακόμη κι αν ο κυβερνήτης θέλει να δίνει στο λαό της έχει την τύχη της Λιβύης και της Βενεζουέλας που ξένος στρατός κάνει πόλεμο εναντίον του κράτους. Ιρακινοι και Ιρανοί πεινούν και έρχονται στην Ελλάδα για ένα μεροκάματο.
Θα τα ξαναπούμε. Τώρα αγώνα όλοι μας.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Αγαπητοί φίλοι Ηπειρώτες και όλοι οι Έλληνες όπου γης.
Στον τόπο μας σήμερα συντελούνται πολλά και φοβερά εγκλήματα.
Πρώτο και μεγαλύτερο η προς τα μνημόνια στροφή της Ελλάδας λόγο χρέους. Δεν οδηγήθηκε η Γερμανία σε μνημόνια που μας χρωστάει το αναγκαστικό δάνειο.΄΄ Αποζημειώσεις, αποκαταστάσεις, αρχαία, εκκλησιαστικά αντικείμενα,” Αν η Γερμανία πλήρωνε το δάνειό της η Ελλάδα δεν θα χρειάζονταν μνημόνια.
Πάει αυτό το φάγαμε εμείς. Αυτοί χλαμπανιάζουν…
Αυτοί φάγανε τα λεφτά από τους τόκους που μας βάζουν καπέλο στα δάνεια που δεν θα είχαμε.
Τωρα υπάρχει μεγαλύτερη καταστροφή.
Οι εχθροί μας θα πάρουν όλο τον υπόγειο πλούτο και να αφήσουν στην Ήπειρο τα σκουπίδια τους.
Κανένας λαός στις χώρες που έχει πετρέλαιο δεν είναι πλούσιος.Ο λαός σε αυτές τις χώρες πεινάει.
Οι λαοί στις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες, είναι σε κατάσταση μεγάλης φτώχειας ενώ οι εταιρείες έχουν δις.
Αν δεν αντιδράσουμε όλοι μαζί, αν δεν τους διώξουμε, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Μας φτάνει ο τουρισμός, η γεωργία η κτηνοτροφία να ζήσουμε πολλές χιλιάδες κάτοικοι.
Πάντως ο περιφερειάρχης,,, ελάχιστος,,, δεν φαίνεται πουθενά.
Όσο για την εταιρεία που τα πήρε τα πετρέλαια ,,,,. Για το πως πως τα πήρε τα πετρέλαια μούγκα. Αυτός δεν είναι περιφερειάεχης αλλά τι να πω.
Όσο άσχετος και να είναι δεν θα έβγαζε μια μικρή αντίρρηση;;;
Αυτά θα τα ξαναπούμε.

ΟΧΙ ή ΝΑΙ

Ο Μεταξάς είπε Ναι ή ΟΧΙ;
Μας έχουν ζαλίσει με το ΟΧΙ το είπε ο λαός.
Αν ο Μεταξάς είχε πει ΝΑΙ,, ο στρατός δεν θα είχε δουλειά,, θα ήταν στα γραφεία…και στα γραφεία θα είχαν γίνει απλά συμβόλαια.
Γιατί;
Η επίδοση του τελεσίγραφου δόθηκε στο Μεταξά.
Και ο Μεταξάς απάντησε.
Λένε είπε.
Τότε πόλεμος….δεν είπε περάστε… είπε πόλεμος.ΟΧΙ είπε.
Αυτό το τότε πόλεμος, αν δεν είναι ΟΧΙ, τι είναι ΝΑΙ γιατί στο μήνυμα του Γράτση, ήταν θέλουμε δρόμους να περάσομε..
Γιατί αλήθεια ενοχλεί που το ΟΧΙ το είπε ένας δικτάτορας;
Τι ήταν αυτός ο δικτάτορας; Ήταν ένας στρατιωτικός που πολέμησε σε όλη του τη ζωή…
Δεν ήταν πολιτικός, και οι πολιτικοί, όταν δεν μπορούσαν να τα βρουν του έδωσαν την εξουσία. Να μην ξεχνάμε.
Αυτός ο δικτάτορας δεν πήρε την εξουσία με τα όπλα, του την ΈΔΩΣΑΝ
Νέοι και νέες μου καιρός να μάθαιτε την εξουσία και την Κυβέρνηση της Ελλάδος την έδωσαν στο Μεταξά οι πολιτικοί της ΕΠΟΧΗΣ το 1936. Μετά την κράτησε.
Ο Μεταξάς δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι είχε κουμουνιστές δίπλα του, όπως τον Δημητράκο που έκανε το ΙΚΑ.
Πρέπει να θυμώμαστε ότι τα ΟΧΥΡΑ Μεταξά άντεξαν, της Γαλλίας ΟΧΙ.
Ακόμη δεν μπορούμε να πάψουμε να μιλάμε χωρίς να γνωρίζουμε την ιστορία μας.
Το 1917 οι Ιταλοί κατέλαβαν την Θεσπρωτία.
Να μην ξεχνάμε η Β Ελλάδα ελευθερώθηκε μόλις το 1913.
Μόλις 27 χρόνια είχε ελεύθερη η Ελλάδα μας. Και οι εχθροί ονειρεύονταν.
Η Βουλγαρία ποθούσε τη Μακεδονία.
Η Ιταλία την Ήπειρο.
Η Άγγλία ήθελε, τα νησιά, την Αττική και την Πελοπόννησο.
Η Ελλάδα μας είναι κράτος ανάδελφον. Το είπε ο Σαρτζετάκης και είχε δίκιο.
Ο πατέρας μου δικάσθηκε γιατί δεν έκανε την ΕΟΝ ήταν βενζελικός, όπως και όλη του η οικογένεια.
Αυτά τα έλεγε ένας άνθρωπος που δεν ήταν του καθεστώτος. Πάντα ήταν εναντίον του όποιου καθεστώτος που δεν ήταν δημοκρατικά εκλεγμένο.
Εδώ μιλάμε για τον πόλεμο που μας κήρυξε η Ιταλία.Για το ΟΧΙ που είπε ο Μεταξάς…
Όταν ήρθαν οι Γερμανοί, μετά την ήττα των Ιταλών και την επίθεση των γερμανών και μάλιστα με δρόμους που έδωσαν οι βουλγαροι τα πράγματα άλλαξαν.
Σήμερα θα γιορτάσουμε όλοι το ΟΧΙ.

Ψάχνω τη ζωή

Ζωή σε ψάχνω στα λιβάδια,
στου ουρανού τη ομορφιά.
Ζωή σε ψάχνω στο ποτάμι,
σε θάλασσα και σε στεριά.
Μου λεν πως είσαι στο κοχύλι,
που βρήκα στην ακρογυαλιά.
Μου λεν πως είσαι στο λουλούδι,
που βρήκα σε μια ερημιά.
Μπορεί ζωή παντού να είσαι,
μα γω σε θέλω στην καρδιά.
Τικ τάκ να λέει καλημέρα,
τικ τακ σε όνειρα γλυκά.
Μες σε κλουβί χρυσό δεν είσαι.
Μες σε παλάτια αστραφτερά.
Εγώ σε βρήκα στα λιθάρια,
πούχουν τα άγρια βουνά.
Και σε κρατώ ζωή μαζί μου,
πάνω στο στήθος στην καρδιά.
Ζωή, μου λεν να σε κρατήσω,
σε μια αλυσίδα με Σταυρό.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Αγαπημένα μου χωριά

Μικρή ήμουν πολύ μικρή τριών η τεσσάρων χρονών.
Έπαιζα με κάτι πετρούλες στην αυλή κάποιου σπιτιού. Δεν ξέρω που ήταν, οι γονείς μου δεν ζουν για να μου πουν.
Σαν ρωτούσα τη μάνα μου, μου έλεγε.
-Τι θυμάται το σκατό,,,, ποιος έχει την όρεξή της…
Μα εγώ είχα όρεξη και να παίξω και να βαρέσω την ξαδέρφη μου, που όλο ήθελε τα πράγματά μου.
Ίσως να ήμουνα σκατόπαιδο.
Ρώτησα και τη ξαδέρφη μου, που ήμασταν στην ίδια ηλικία και ζούσαμε μαζί στα χρόνια τα μικρά μας;
-Ωρή χαζή είσαι; Όπου μας πήγαιναν πηγαίναμε. Δεν ήταν μωρή πόλεμος τότε.
-Ήταν πόλεμος και πάντα ακούγαμαν πυροβολισμούς, όμως εμείς παίζαμε στις ρίπες στα πριγκόρια ή στη μεγάλη πέτρα;
-Άει στο καλό σου Αλεξάνδρα,, τι χαλεύεις. Τι θα αλλάξει στον κόσμο αν θυμηθείς τι κάναμε και που ζούσαμε τον παλιό καιρό.
Θυμάσαι μωρή τι έφαγες πριν ένα χρόνο σαν σήμερα;
-Αυτό δεν έχει σημασία.
-Και έχει σημασία! το που ήμασταν τότες, που δεν καταλαβαίναμε άλλο από το ότι θέλαμε νερό ή ψωμί..
Δίκιο μπορεί να έχεις, μα ψάχνω να βρω το σπίτι που ζούσαμε. Έχω κάτι αναλαμπές. Κάτι έγινε τότε.
Δεν ήταν ούτε το πατρικό στην Παραμυθιά, ούτε το σπίτι στο χωριό, ούτε κανενός μπάρμπα.
-Διάολε,πως ήταν αυτό το σπίτι θυμάσαι;
Μήπως έχεις πάει ποτέ σε χρόνους ύστερους;
-Σε ρώτησα κάτι, θυμάσαι;
-Το μόνο που θυμάμαι, είναι η αυλή με άσπρες πέτρες… ναι, είχε μια μεγάλη αυλή με μια τεράστια κρεββατίνα γεμάτη σταφύλλια.
-Αχού,,, μωρή, υπήρχε τότε σπίτι παλιά, που να μην είχε μια μεγάλη κρεββατίνα- κληματαριά και κανα- δυο πέργκολες για κρασί για ξύδι για τσίπουρο,,, δεν ήταν. Όλες οι αυλές μικρές μεγάλες είχαν κληματαριά.. Άλλο άλλο..
-Είχε μια ωραία άσπρη κατσίκα μαλτέζα που…
-Άσε, όλα τα σπίτια είχαν κατσίκα μαλτέζα, για γάλα για το κατσικάκι του Πάσχα, Των Χριστουγέννων και της Παναγιάς τρία με τέσσερα έκαναν αυτές, γιαυτό όλα τα σπίτι είχαν κατσίκα μαλτέζα…και για λίγο γιαούρτι…
-Είχε μπάσια από δω κι από κει στο τζάκι με κάτι μαυροκόκκινα χράμια από άχερο ή τζάφκες καλαμποκιού.Ένα γιούκο ψηλό σκεπασμένο με κόκκινο και άσπρο σεντόνι…
-Αστραπή και βροντή να σε βαρέσει μωρή ξαδέρφη, ,,είσαι καλά,,,
Αν δεν αποφασίσεις και αρχίσεις να μου λες πως πίσω είχε μια μουριά, πως είχε μια καρυδιά και κότες,άσε δεν θα το βρούμε, ξέρεις, τότε όλα τα σπίτια είχαν όσα λέμε παραπάνω.
Προσπάθησε να θυμηθείς και μη με σκας με τις παραξενιές σου..

Είχε δίκιο, κάπως έτσι ήταν όλα τα σπίτια στα χωριά που έζησα εγώ. Όλα ήταν χτισμένα στην πλαγιά. είχαν κατώι χωρισμένο στα δυο από τη μια μεριά βάζανε τα ζώα μη τα κλέψουν οι κλέφτες,,, έκλεβαν πολύ τότες… και το άλλο μισό για να βάζουν τα γεννήματα…Καλαμπόκι κρεμμύδια, σκόρδα,ελιές τυρί και γαλοτύρι. Είχε μια πέτρινη σκάλα με πολλά σκαλοπάτια και χαγιάτι με τσίγκένια σκεπή.
-Καλά ψάξε να βρεις βελώνα στα άχερα,,χα χα χα,,
Και τότε προσπάθησα να βρω κάτι άλλο που να ήταν διαφορετικό.

Σας ορκίζομαι δεν είχαν. Μόνο μερικά που ήταν χτισμένα στο ίσιο δεν είχαν κατώι. Αυτά ήταν σαν να είχες τον όροφο. Αντί για κατώι είχαν πέτρινες καλύβες ή βριζοκάλυβα. Πολλές φορές το σπίτι ήταν μικρότερο από τα αχούρια τα πέτρινα που βάζανε τα βόδια, τα άλογα και γα’ι’δουράκια.
Όλα τα σπίτια είχαν πολλά παιδά, όλα τα σπίτια, είχαν μέσα γέρους και γριές.
Τότες στο ίδιο σπίτι ζούσαν γιαγιάδες, παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα…Και έμπαινε τσατμάς για ένα δωμάτιο ακόμη…
Είχαν αργαλειούς και αυλές ασπρισμένες που μοσχομύριζαν οι αλτάνες οι δυόσμοι οι λεβάντες και τα καρυοφύλλια.
Είχαν και τριανταφυλλιές,Μαί΄σιες, και άλλες χρωματιστές, μερτζούσια, ζίνιες και ντάλιες, μικρές και μεγάλες.
Είχαν έναν κήπο με λαχανικά. Απ΄ όλα έβγαζε ο τόπος και στα ψηλά και στα χαμηλά.
Στα παραθύρια είχαν ντενακέδες με βασιλικούς μυρωδάτους. Πολλούς βαριλικούς.
Σε όλα τα σπίτια δίπλα από τη σκάλα έξω,είχαν βουτσελοτόπι, για την βουτσέλα, δίπλα ήταν το γκιούμι οι στάμνες. Μέσα πάνω στο τραπέζι είχαν κανάτες, και χαλκό, για το νερό. Τα ποτήρια και οι κανάτες δεν έβγαιναν από το σπίτι γιατί έσπαγαν. Από το σπίτι έβγαινε η βουτσέλα που τη λέγανε και βαρέλα, το γκιούμι και η μπούκλα που ήταν μικρή, βολική.
Αγαπημένη μου πατρίδα. Είσαι τόσο ξεχωριστή.
Σε όσους τόπους κι αν πέρασα, σε όσους τόπους κι αν έζησα τη δική σου ομορφιά δεν τη βρήκα.Εσύ ήσουν η πιο όμορφη.
-Γιατί; Αυτό το είπε η ξαδέρφη μου…
Δεν της απάντησα, απάντησα στον εαυτό μου…
Γιατί χτύπησα στα βράχια σου. Γιατί μάτωσα το χώμα σου. Γιατί έκανα όνειρα τα βράδια βλέποντας τα άστρα να με προσκαλούν στο παραμύθι της ζωής.Και κάποτε ακούγοντας πότε τον αγέρα να φυσά,πότε το τίκ τάκ της βροχής,τις βροντές και τις αστραπές, που με τρόμαζαν μα δεν μιλούσα, τι σουλιώτισσα θα ήμουν τότε, αν έδειχνα το φόβο μου… Το ψιλόβροχο, τα σύννεφα που κρύβανε τα δάκριά μου,,, πολλές φορές καθώς κοιτούσα τα άστρα, και κείνα,,,ντυμένα μες τα ασημένια τους ρούχα μου, έστελναν δώρα, βραχιόλια, κοσμήματα που κανένας δεν μπορούσε να τα δει.Ήταν δικά μου… Τα άστρα μου, πάντα μου αντιλογιούνταν. Δεν με γέλασαν ποτέ. Πόσες φορές δεν ανταλλάξαμε σκέψεις….Τους χαμογελούσα και κείνα τρεμοπαίζοντας μου έκλειναν το μάτι…Γιατι πολλά πρωινά με ξύπναγαν πουλιά που καλούσαν τα ταίρια τους. Γιατί όπου κι αν πήγαινα άκουγα καλημέρα Τσαντούλα. Δεν θύμωνα με το Τσαντούλα. Γιατί γνώριζα κάθε πετρούλα κάθε δεντράκι. Γιατί ήταν δίπλα μου, όλα ότι αγαπούσα.
Γιατί; Γιατί;
Εκεί με είδα,,όχι στον καθρέφτη της ντουλάπας, μα στο νερό της μπουρίμας που την ήξερα και με ήξερε.Εκεί τάραζα τα νερά της και έβλεπα παράξενο το πρόσωπό μου. Είδα στον καθρέφτη της Μπουρίμας, να αλλάζω από μικρό παιδάκι σε κοπέλα μικροκαμωμένη αλλά κοπέλα, δεσποινίς.
Και άρχιζα να κάνω άλλα όνειρα.
Φαίνεται πως το μπόι δεν παίζει ρόλο στα όνειρα. Αυτά ήταν δικά σου καταδικά σου.
Γιατί!
Για κείνο το πλατσούρισμα ξυπόλυτη στην βρυσοπούλα που με άκουγε κι έκανε βουή να μην με ακούν οι άλλοι. Η βρύση δεν μου μιλούσε, εγώ όμως, έπαιρνα τα μηνύματα που μου έστελνε.Ήμουν αλαφρο’ι’σκιωτη…αυτό έλεγε η μάνα μου… Χαρές εγώ !!Καμάρωνα..
Αλαφρο’ι’σκιωτη, σαν τις νεράιδες του παραμυθιού. Δεν τους έμοιαζά το ξέρω, κι ας μην κοίταζα ποτέ μου τον καθρέφτη. Αυτός, θα έβλεπε μόνο την θωριά μου, μα εγώ ήθελα να ξέρει την ψυχή μου, την καρδιά μου.Όμως την ψυχή μου δεν την έβλεπε κανείς. Μόνο τα αστέρια ή η βροχή, σαν είχα δάκρυα στα μάτια. Τότε δεν τα έβλεπε κανείς έτσι η βροχή γίνονταν ένα με τα δάκριά μου και πλένανε μαζί το πρόσωπό μου την καρδιά μου, την ψυχή μου.
Δεν το βρήκα αυτό το χωριό των τριών μου χρόνων. Βρήκα όλα τα άλλα,ένα- ένα από τη γέννησή μου μέχρι τα δέκα έξη μου χρόνια που έφυγα για την Αθήνα.
Εκεί δεν βρήκα τις κοπέλες που φορούσα μαντήλι που σαν περνούσαν χαμήλωναν τα μάτια τους, που στα είκοσί τους χρόνια είχαν ένα παιδί στην αγκαλιά και ένα στην κοιλιά.
Εκεί βρήκα κορίτσια μοντέρνα που φορούσαν κοντά σορτσάκια και απλά μπουστάκια. Σήμερα δεν διαφέρουν πολύ τα κορίτσια από τα κορίτσια της εποχής εκείνης.

Εκεί άρχισε μια άλλη ζωή.
Και πόσο άγριο μου φαινότανε εκείνο το΄΄ να προσέχεις, εδώ δεν είναι η Παραμυθια΄΄.
Πόσο ήθελα να είμαι στην Παραμυθιά.
Μα αυτό με τη φυγή τελειώνει. Όταν φύγεις από ένα τόπο για πολύ, ξεριζώνεσαι και ριζώνεις εκεί που πας.
Πολλοί θα ζήλευαν τη ζωή μου, γιατί έζησα καλά. Έκανα ότι κάνουν όλοι άνθρωποι, οι τυχεροί. Έκανα οικογένεια με το δημοσιογράφο, λογοτέχνη, ποιητή και χρονογράφο Χρήστο Ι.Θωμά που μεγάλωσε στην Παραμυθιά και στην Παραμυθιά τελείωσε το Γυμνάσιο. με παιδιά και εγγόνια σπουδαία. Μάνα είμαι ότι θέλω λέω.
Γνώρισα σπουδαίους ανθρώπους Δούλεψα, με πολούς και έκανα κάποια από τα ονειρά μου πραγματικότητα.
Όμως εγώ νόμιζα πως δεν είχα γεννηθεί για όλα αυτά.
Ήμουν και είμαι μια χωριατούλα..
Μου ταίριαζε το χωριό, το χώμα, οι πέτρες, ο κήπος.
Αν ήμουν άξια για όλα αυτά;
ΟΧΙ
Για τούτο ο καλός Θεός μου έδωσε να κάνω, ότι μπορούσα.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.