Mοιρολόγια. Του Χρίστο Θωμά.

Πρόλογος.

Όταν άνοιξα τα μάτια μου στον ήλιο, όταν τα αυτιά μου έμαθαν να ξεχωρίζουν τους ήχους,ένα τραγούδι μου έγινε συνήθεια αγαπημένη. Το  ΜΟΙΡΟΛΟΪ

Τα μοιρολόγια, τραγούδια που η γιαγιά μου η βάβω- Λένη τα τραγουδούσε για το χαμό του Μήτσου της. Δεν ήταν προσευχή. Δεν ήταν μνήμη.Ήταν ο κόμπος στο σχοινί που κράταγε ενωμένους τους δυο κόσμους. Το δικό μας, τον υλικό και του άλλου κόσμου, τον άυλο.

Μέχρι που φύγαμε από το χωριό, τα μοιρολόγια στο γάμο, στην κηδεία,  ήταν δίπλα μας, μέσα μας.Οι μαυροφορεμένες γυναίκες, με τα μαυρομάντηλα γκούσια, ποιήτριες της ξενητειάς και του θανάτου. Να τραγουδούν για τους αγαπημένους.Η μνήμη ξαναγυρίζει χρόνια τώρα, όποτε διαβάζω τα μοιρολόγια του Χρίστου Θωμά, του αδερφού μου.Τα διαβάζω και γυρίζει η εικόνα της μάνας μας στα σκαλοπάτια να μοιρολογάει.Μες στα χέρια κρυμμένο το πρόσωπό της, δάκρυα που τρέχαν ως το λαιμό, το στήθος.Γυρίζει η εικόνα της λύτρωσης μέσα από το τραγούδι και το κλάμα, όταν κατέληγε κάθε φορά, κάθε πρωί.

Άντε γιε μου, τα είπαμε και σήμερα, ας πάω γιατί θα έρθει και αυτός ο δόλιος για μια μπουκιά, θάρθει και ο Παύλος από το σχολείο.

Αυτά μου φέρνουν στο νου τα μοιρολόγια  του Χρίστου Θωμά,του αδελφού μου. Στρωμένα με υπέροχο δεκαπεντασύλλαβο, τραγουδούν τους φίλους του που χάνει έναν έναν αλλά και τη μοναξιά μας κάθε φορά που ο μικρόκοσμός μας λιγοστεύει.

Μοιρολογάει για να κρατάει γερά τον κόμπο στο σκοινί, του Κάτω Κόσμου με τον πάνω.

Μοιρολογάει γιατί η ψυχή και η καρδιά του κρύβουν αγάπη και πόνο για τη ζωή και το τέρμα της, Μυστήριο Μέγα.

Κάθε φορά που διαβάζω τα μοιρολόγια σου αδελφέ μου κλαίω και χαίρομαι, – κλαίω για κείνους που έφυγαν και χαίρομαι που το μολύβι σου τους κρατά στη ζωή. Κλαίω και χαίρομαι την αρχαία χαρμολύπη του Γένους.

Θεσσαλονίκη 23 Ιουνίου 2009

Θεοφάνης Παυλίδης, Καθηγητής ΑΠΘ.

Στην Παρασκευή  Δημητρίου Πάκου.

Ώρα καλή Παρασκευή

Μελένια μου ξαδέρφη.

Καλότροπη αρχοντική

του κόπου καλομάνα.

Ο δρόμος είναι ανοιχτός

σπαρμένος με λουλούδια,

για να περάσεις λεύτερα

Παραδεισένιες Πύλες.

 

Comments are closed.