Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ

Κάθε μέρα που περνάει η πατρίδα μας βουλιάζει όλο πιο βαθειά στης καταστροφής το χάος.
Οι άπατριδες και άθεοι, αυτοί που δεν πήγαν στρατό και που δεν προσευχήθηκαν ποτέ, χωρίς ντροπή καταστρέφουν τη χώρα.
‘Ηρθαν με χίλια ψέματα, διαγραφή χρέους, δικαιοσύνη, κλπ όνειρα.
Τι έκαναν; Στρώθηκαν στο φα’ι’ τακτοποιόντας ανθρώπους που δεν νοιώθουν Έλληνες που δεν υπηρέτησαν την πατρίδα βλέπε τους Καρανίκες. …
Οι συντάξεις πέφτουν. Άλλες συντάξεις δεν βγαίνουν και οι υπό συνταξιοδότηση περιμένουν και χρεώνονται.
Οι λαθρομετανάστες τρων και πίνουν ενώ οι Έλληνες πεινούν.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, τα παιδιά που σπουδάζουν δεν έχουν βιβλία.
Από την ώρα που βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πληρώνουν τα βιβλία για τους φοιτητές στους εκδότες.
Δήλωση εκδοτών, έχουμε να πληρωθούμε από το 2015.
Έτσι σιγά- σιγά θα κλείσουν τα σχολεία όπως κλείνουν όλες οι υπηρεσίες.
Θαυμάστε τους.
Θαυμάστε όμως και τους φοιτητές ! ! ! που υποτίθεται ότι σπουδάζουν να γίνουν κάτι. Είναι αυτοί που κατάντησαν τις σχολές τους, σαν δημόσια ουρητήρια.
Ακόμη δεν ξέρω αν είναι φοιτητές αυτοί που εύκολα διαπομπεύουν ακόμη και με αφίσες έναν ευπρεπή άνθρωπο που ζητά την ευπρέπεια του πανεπιστημίου.
Κάθε δημόσιος χώρος πληρώνεται από μας τον λαό.
Εσύ φοιτητή που δεν βγάζεις χρήμα αλλά σε πληρώνουμε, εσύ που καταστρέφεις,, δεν πρέπει να τιμωρηθείς με αποβολή; Ακόμη δεν πρέπει να αποκαταστήσεις τη ζημιά έστω αν δεν έχεις χρήματα με προσωπική εργασία;;;
Έχεις δικαίωμα να βρωμίζεις το χώρο νέε μου που για να σπουδάζεις 10 χρόνια σε πληρώνουμε εμείς όλοι οι φορολογούμενοι.
Κύριες και κύριοι, εμείς όλοι οι Έλληνες χαιρόμαστε που σπουδάζετε,θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ψηλά.
Εσείς όμως έχετε υποχρέωση να διαβάζετε και να σπουδάζετε και όχι να μπεκρουλιάζετε και να κοπροσκυλιάζετε.
Εσείς είστε το μέλλον τούτου του τόπου.
Εχέτε όμως και υποχρεώσεις και καθήκοντα.
Ο καθηγητής σας που εύκολα τον βρίζετε, δεν είναι φασίστας, είναι αληθινός δάσκαλος. Τι σας είπε ο …φασίστας.. παιδιά…. μην κολλάτε στον φρεσκοβαμμένο τοίχο. Κάντε χώρους μέσα στους οποίους θα βάζετε τις ανακοινώσεις σας.
Αγαπημένα μας παιδιά η ζωή είναι στη μάθηση στη δημιουργία και όχι στην ξάπλα και την τεμπελιά και στο μπεκρούλιασμα…
Ο καθηγητής σας είναι ο άνθρωπος που σας καθοδηγεί και σας περιμένει στα αμφιθέατρα να κάνετε διάλογο για το μάθημα και τη ζωή.
Θα τα ξαναπούμε.

Κάτι δεν πάει καλά στη Ε.Ε και στη χώρα μας

Σε όλη την Ε.Ε οι ηγέτες μα πιο πολύ οι λαοί είναι σε επιφυλακή.
Μέχρι τώρα πολλές επιθέσεις από τον ISIS. Καταστροφές θύματα αθώα. Μέχρι τώρα οι πρόσφυγες μα και οι φτωχοί Ασίας και Αφρικής παίρνουν τον δρόμο της Ε.Ε και μάλιστα σκοπός τους η Γερμανία, να βρουν καλύτερη ζωή.
Η Γερμανία που τους έκλεινε το μάτι ελάτε,,, δεν τους θέλει πια. Αρκετοί ήρθαν. Τέρμα.
Έκανε ότι μπορούσε η Ε.Ε να τους καστρέψει.
Να καταστρέψει όχι μόνο την Ασία και την Αφρική μα και την Ευρώπη. Θυμάστε την Γιουγκοσλαβία έργο της Ε.Ε ήταν.
Και τώρα μέσα στην αλαζονεία τους τρέχουν να τελειώσουν το έργο τους. Την υποταγή όλου του κόσμου.
Έτσι ξύπνησαν τα θεριά. Σε όλα τα κράτη βία και θανατικό από τους φανατικούς.
Μα ο διχασμός έγινε βαθύ ποτάμι αδιάβατο. Η Ισπανία χωρίζεται. Η Αγγλία μας έχει αποχαιρετήσει από χρόνια δύο. Στην Ιταλία κάποιοι στο βορά κουνιούνται.
Και η καλή μας Ε.Ε έφερε στην Ελλάδα χιλιάδες μουσουλμάνους που αύριο μπορεί να είναι το δαδί της φωτιάς.
Πολύ συμφέρει σε κάποιους να μην υπάρχουν λαοί που θυμούνται.
Κάτω οι θρησκεία, κάτω το Έθνος, κάτω η γλώσσα, κάτω ο στρατός,κάτω τα γράμματα,,, όλα κάτω.
Τι θα μείνει.
Η σκλαβιά με άλλο πρόσωπο.
Σήμερα, όπως κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι μπαίνουν στα τρύπια σύνορά μας.
Μπορούμε να καμαρώνουμε το τζαμί πάνω από τα μνημεία των αρχαίων μας προγόνων; Θα το καμαρώνει όλος ο κόσμος.
Αλήθεια δεν γνωρίζουν πως κάτω από το τζαμί που χτίζουν υπάρχουν αρχαία;;;
Μα τους απάτριδες και άθεους δεν τους νοιάζει τίποτε μόνο να κατεδαφίσουν ότι υπάρχει. Να μην υπάρχει ΕΛΛΑΔΑ…
Τι να υπάρχει, πολύχρωμα σημαιάκια πορνων και διεφθαρμένων, και απαγόρευση των παρελάσεων των μαθητών του στρατού,,, όμως επιτρέπουμε τις παρελάσεις των
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Το Μοναστήρι της Παναγιάς της Λαμποβήθρας

Πάνε πάνω από τριάντα πέντε χρόνια από τότε.
Ήταν Καλοκαίρι. Καθόμασταν κάτω από τη μουριά στο σπίτι του Σπύρου Μουσελίμη.
Η θειά μου η χρυσοσκούπα ήταν στο έργο της. Ήθελε να βάλει μεζέδες κλπ όμως εγώ ήθελα να κοβεντιάσουμε.
Έτσι έκανα τους καφέδες ετοίμασα τα ουζάκια και στρογυλοκάθησα. Ήθελα και εγώ να ακούσω την κουβέντα των ανδρών.
Κυρ΄Σπύρο στα βουνά που γυρίζεις εκτός από μαθήματα επιβίωσης τι άλλο έμαθες, τι σου διδάξανε τα άγρια βουνά μας.
Διάολε, κεντράς για να μάθεις, είναι ένας τρόπος και αυτός.Χρήστο είναι σπίρτο σαν τη δικιά μου, μόνο που η δικιά μου ήταν και άνδρας και γυναίκα αγωνίστρια νταλιάνα, η δική σου καλή είναι μα δεν κάνει για πόλεμο.
-Τι θα ήθελες να ακούσεις κυρά μου;
-Γυρίζεις τα βουνά. Σου μίλησαν; Σου είπαν παραμύθια;
-Πολλά, πάρα πολλά.
-Μη μου πεις και συ μόνο για το Πόποβο, όπως κάνει ο πατέρας μου, που λέει μόνο για τη Σέλλιανη.
-Χρήστο θα σας κουράσω τους άλλους αν σας πω μια παλιά, πολύ παλιά ιστορία;
Όλοι μουγκάθηκαν. Είχε πολλά ενδιαφέροτα να μας πει ο μπάρμπα Σπύρος.Σε τούτον τον φτωχό τον τόπο κάποτε υπήρχαν μοναστήρια μεγάλα με καλοτα’ι’σμένα κοπάδια με χωράφια καλόγερους καλόγριες και ψυχοπαίδια άρχισε να λέει….
Ήταν ένα μοναστήρι η Λαμποβήθρα.
Από τούτο το μοναστήρι πήρε και ο Λάμποβος, το όνομά του. Είναι το μεγαλύτερο πανηγύρι της περιοχής. Ήταν ένα μεγάλο παζάρι μια ζωεμποροπανήγυρη, σαν σήμερα, μόνο που σήμερα τα ζώα λιγοστεύουν.
Ο Λάμποβος γίνονταν στις αρχές του Οκτώβρη. Άρχιζε Σάββατο και τελείωνε Σάββατο.Στην Παραμυθιά στο Λάμποβο,μαζεύουνταν κόσμος ντουνιάς. Πραματευτάδες, αλογομούλαρα,γύφτοι,σφαχτά, τι να σας πω.
Στο Λάμποβο εκτός που κατέβαιναν για ψώνια,ροβόλαγαν σιακάτ΄απ΄τα χωριά, τσούπρες, παιδιά, μικρά και μεγάλα. Στολισμένες οι τσούπρες με τα καλά τους βεργολιγερές, και με τις κόσες ως τον κώλο, να, για να τις δουν τα αγόρια να τις χαλέψουν για νύφες… Και όπως γνωρίζετε ο Λάμποβος γιορτάζεται και τώρα όπως τα παλιά τα χρόνια.
Γιατί ο λαός, στην πλάτη του κουβαλάει τις μνήμες του, τα χούγια του,τις παραδόσεις του. Μυστήριος λαός, πάντα χαρούμενος και πάντα θυμωμένος. Πολλές φορές λειτουργεί χωρίς μυαλό.
Γέμιζε τότε η Παραμυθιά με κόσμο. Γύφτους,<<ζυγιές με όργανα >> σφαχτά, ωραία πράγματα, και από την Πόλη και από τα ξένα κράτη. Γιόμιζε στολίδια και προικιά, μετάξια και ατλάζια η πόλη μας.Μεγάλο πράμα, τι να σας πρωτοπώ τι να σας μολογήσω. Τα μάτια ζηλεύανε, κοιτάγανε μα λίγοι αγοράζανε…
Α! για το μοναστήρι την ξεκίνησα την κουβέντα.
Χαμογελασα, αχ βρε μπάρμπα Σπύρο, διδάσκεις δάσκαλε….
Παλιό, αρχαίο μοναστήρι,και τι δεν είχε, αμπέλια και κρεββατίνες κήπους,περβόλια, αυτά τα είχε στου Κούτρου. Μελίσσια, κατσίκια, πρόβατα, φορτιάρικα, όλα τα ζώα τα είχε στη Γκουλιουμή. Άλλα αλλού. Και τι δεν είχε το αρχαίο αυτό μοναστήρι! Από αυτό το μοναστήρι πήρε όπως είπαμε το όνομα ο Λάμποβος της Παραμυθιάς η μεγαλύτερη ζωοεμποροπανήγυρη.Να μην το ξεχνάμε.
Σε τούτο το μοναστήρι η γουμένισσα ήταν κόρη βασιλιά, ήταν βασιλοπούλα.
Μαύριζε το βουνό από τα κοπάδια, τους καλόγερους τις καλόγριες και τους βοσκούς.
-Μα μπάρμπα Σπύρο, υπήρχαν μοναστήρια μικτά; Νομίζω δεν υπήρχαν.
-Αυτό λέει το παραμυθι πως υπήρχαν. Τότε εγώ δεν ζούσα.
-Πάψε να ακούσουμε, μου λέει ο Χρήστος μου.
-Να σας την πω καλύτερα εγώ, είπε ο Δήμος.
-Μας τη λες εσύ άλλη φορά, του είπα.
Σηκώθηκε πήρε το φορτηγό του και έφυγε θυμωμένος.
Κάθε χρονιά τον τρυγητή συνέχισε ο Σπύρος, έκαναν στο μοναστήρι της Παναγιάς το γλέντι.Κόσμος και ντουνιάς μαζεύονταν για να τιμήσουν την Παναγιά μας και να γλεντήσουν.
Λένε, εγώ δεν το είδα, το άκουσα και το πίστεψα, πως κιναγε από την κορφή του βουνού ένα ελάφι μεγάλο, όμορφο, περήφανο,και έρχουνταν στην πόρτα του μοναστηριού. Εκεί περίμενε ήσυχα ήσυχα…
Εκεί μπροστά στην πόρτα λοιπόν περίμενε το σχόλασμα της λειτουργίας.Σαν τελείωνε η λειτουργία, οι παπάδες έβγαιναν έξω στη θύρα που το ελάφι περίμενε υπομονετικά. Τότε ο παπάς το έσφαζε και το μοίραζε στον κόσμο.
Παράξενο πράγμα παιδιά μου, σαν τον αρχαίο καιρό που έστελναν οι θεοί τα ζώα της θυσίας.Γιόρτααν όπως παλιά ήξεραν.
Άρχιζαν το τραγούδι, το καλό το παλιό τραγούδι, και όλοι μαζί γλεντούσαν σαν μια οικογένεια.Μετά τα τραγούδια του τραπεζιού άρχιζαν τα τραγούδια του χορού.
Άρχιζε ο χορός και το γλέντι. Αυτοί οι άνθρωποι εκείνου του καιρού γλένταγαν με πάθος σαν να μη γνώριζαν το αύριο τι τους φέρνει.Εύκολα χάνονταν οι άνθρωποι παλιά.
Ο θάνατος έρχουνταν και από έναν πόνο στην κοιλιά, από ένα κρύωμα….
Πέρασαν χρόνια και καιροί….Το Μοναστήρι μέσα στην λάμψη του, στη δόξα του.

Μα ήρθε καιρός κακός, δίσεκτος. Πόλεμοι, θεομηνίες,θανατικά. χαλασμός,,πείνα,,φωτιές,,..Χάλασαν πόλεις καταστράφκαν χωριά και ρήμαξαν χωράφια πύργοι εκκλησιές και μοναστήρια.
Τότες χάλασε και το Μοναστήρι της Παναγιάς της Λαμποβήθρας
Αυτή είναι Αλεξάνδρα και Χρήστο παιδιά μου, η ιστορία της Παναγιάς της Λαμποβήθρας..
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά

Κάθε μέρα και χειρότερα

Το κάθε πέρσυ και καλύτερα έχει ξεπερασθεί.
Τώρα ισχύει το κάθε χθές και καλύτερα αφού η ζωή μας χειροτερεύει με ταχύτητα πυραύλου.
Κάθε μέρα στην πατρίδα μας που δεν μπορεί ούτε ψωμί να προσφέρει στους ΄Έλληνες που άνεργοι δυστυχώς πεινούν, ούτε γάλα πολλοί δεν έχουν για τα μωρά τους, ούτε ζέστη ούτε ούτε …
Στη χώρα μας λοιπόν κάθε μέρα έρχονται λαθρομετανάστες. Έρχονται και λίγοι πρόσφυγες.
Η Ε.Ε κάνει πως δεν ακούει και δεν βλέπει.
Οι Έλληνες είναι σε κατάσταση μελαγχολίας που δεν έχει <<εξήγηση.>>
Αντί να ξεσηκωθούμε μοιρολογάμε την τύχη μας, ενώ τα νιάτα πετούν για άλλες πατρίδες.
Φεύγουν τα δικά μας νιάτα και στη θέση τους έρχονται οι λαθρομετανάστες που πολλοί είναι γέροι, άρρωστοι και βασανισμένοι.
Ποια χώρα μπορεί να τους περιθάλψει;
Η Ελλάδα μας.
Με ποιους πόρους;
Η καταχρεωμένη μας πατρίδα δεν έχει το ψωμί των παιδιών της που πολλά πεθαίνουν αβοήθητα στα πεζοδόμεια των σκοτεινών δρόμων των βρώμικων πόλεών μας.
Αυτούς της Ε.Ε στην οποία συμμετέχουμε με 30% και που τα χρήματα τα παίρνουν οι ΜΚΟ γερμανικές γαλικές εβρα’ι’κές κλπ κλπ κλπ δεν τους νοιάζει τίποτε. Σφυρίζουν αδιάφορα, καταπίνοντας την περιουσία των Ελλήνων και της Ελλάδας μας..
Μέσα λοιπόν στον πόνο και στην καταστροφή εμείς πίνουμε το καφεδάκ μας και φιλολογούμε.
Είναι και κείνα τα ραδιόφωνα που αντί για ειδήσεις μας πασάρουν κουτσομπολιά και αντί για πατρίδα από το πρωί ως το βράδυ ξένη μουσική.
Τα δικά μας πολυφωνικά τραγούδια, τα υπέροχα ακριτικά, κρηρικά, ποντιακά, είναι μόνο για το Καλοκαίρι σε κάποια θέατρα. Έτσι για να κάνουμε κάποια πανηγύρια χωρίς πολιτισμό.
Και μεις, όσοι πιάνουμε την πένα, ξεχνάμε πως πατρίδα είναι πολλά πράγματα.
Η γλώσσα μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, η θρησκεία μας.
Ξεχνάμε ή κάνουμε πως ξεχνάμε; Μήπως εθελοτυφλούμε στο Ωχαδελφικό κίνημα των απάτριδων;
Οι νέοι μας ξέχασαν και το αλφάβητο γράφουν με λατινικούς χαρακτήρες.Δεν πάνε στην Εκκλσία. Δεν επισκέπτονται τα Μουσεία μας. Δεν γνωρίζουν την Ελλάδα μας. Έτσι χάνεται η πατρίδα μας,στις ρωγμές της αμνησίας των καιρών.
Ας ξυπνήσουμε από τον λήθαργο αν θέλουμε να ζήσει η Ελλάδα μας. Αυτή που πριν λίγα χρόνια, πότισαν με το αίμα τους οι πατεράδες μας, με το χαμόγελο στα χείλη. Εκεί η Πίνδος μάρτυρας στέκει, στα άταφα κόκκαλα ηρώων γονιών μας παππούδων και προσπαππούδων..
Ας θυμηθούμε τα λόγια του ποιητή.
Και αν είναι να πεθάνουμε για την Ελλάδα,
Θεία ειν η δάφνη μια φορά κανείς πεθαίνει.

Βρε που πάμεεεεε

Καταστροφή στη Σαμοθράκη. Ευτυχώς δεν είχαμε θανάτους. Οι Έλληνες είναι μαθημένοι από τούτα.
Τα εργοστάσια κλείνουν.
Οι επενδύσεις πάνε στο εξωτερικό.
Θα τους έλεγα καλό ταξείδι, όμως αυτόν τον καιρό έχουμε δυσκολίες οικονομικές.
Πάμε στον πάτο στην παραγωγή.
Όλα πάνε κατά ανέμου. Μόνο τα ΣΥΡΙΖΑΚΙΑ ζουν ευτυχισμένα ως σύμβουλοι υπουργών και βοηθών υπουργών καθώς και στελέχη στο Δημόσιο. Με τι γνώσεις….. Μα με πλαστό πτυχίο από κάποιο ΤΕΙ
Και να ήταν μόνο αυτά;
Καταστροφή περιβάλλοντος; Και;
Εδώ έχουμε ευτυχισμένους μετανάστες.
Πως έρχονται;
Με κότερα με τι θες να έρχονται.
Σας μαύρισα την ψυχή!
Συγνώμη αλλά αυτή είναι σήμερα η πατρίδα μας.
Ποια χαρά έχουμε;
Δεν τα ξέρετε τα νέα;;;;
Βγάλαμε τους φονιάδες, τους παιδεραστές, τους εμπόρους ναρκωτικών από τις φυλακές.
Ποιους αφήσαμε μέσα;
Αυτούς που δεν πληρώνουν τους φόρους.
Αν τιμωρήθηκε ο αδελφός του πρωθυπουργού για τις πλαστογραφίες, χα χα χα,,,
ΟΧΙ σιγά για μια πλαστιογραφθιούλα κάνετε έτσι;

Αλήθεια, τι μας συμβαίνει

Δεν θέλουμε αξιολόγση.
Δεν θέλουμε ελέγχους.
Δεν μας αρέσουν οι εργασίες που θέλουν πολύ κάπο.
Ζητάμε 1600 επιστήμονες γιατρούς για τα κέντρα υγείας.
Αιτήσεις 600 .
Ζητάμε μια δημόσιο υπάλληλο σε Δήμο στη γραμματεία.
Αιτήσεις εξήντα.
Ας πάρουμε πρώτα αυτούς που θέλουν ή δε θέλουν εργασία.
Πρόσληψη γιατρού, μισθός 1250 ευρώ το μήνα. Σπουδές είκοσι δύο χρόνια. Έξοδα σπουδών 80.000 ευρώ και πάνω.
Γραμματέας σε Δήμο έτη σπουδών δώδεκα. Μισθός 850 ευρώ. Έξοδα σπουδών 3000 για φροντηστήρια αφού δεν ήθελε να διαβάσει.
Δεν θέλουμε ελέγχους στα κυλικεία που τρέφουν τα παιδιά μας, ποιος νοιάζεται για αυτό;
Οι γονείς! Μα αν νοιάζονταν οι γονείς για τα παιδιά τους,, τα παιδιά θα είχαν το κολατσιό τους από το σπίτι τους.
Δεν θελουμε την αξιολόγηση των υπαλλήλων. Γιατί να τη θέλουμε. Να μας αξιολογήσουν τα συριζόπουλα και θα μας κόψουν τον κώλο για να ανεβάσουν τα δικά τους παιδιά! Μπριτς.
Τι λέτε ρε ! Κάνουν τέτοια πράγματα οι δημοκράτες της αριστεράς!
Λυπάμαι αλλά στο Δημόσιο λίγοι εργάζονται οι πιο πολλοί σφυρίζουν αδιάφορα. Είναι όμως δυναμικοί στο να αγωνίζονται για το κόμμα τους.
Άντε για θα τα ξαναπούμε.

Μια φορά κι έναν καιρό

Παραμυθιά 1886
Γεννήθηκα στο χωράφι.

Μια φορά κι έναν καιρό πάνε τώρα 70 χρόνια, όταν καθισμένη στη γωνιά,στο σπίτι της γιαγιάς μας της Γεωργίας στο Λιβιάχοβο που τώρα το λένε Άγιο Ανδρέα, με τα ξαδέρφια μου και τα μικρά μου αδέλφια άκουγα τα παραμύθια της γιαγιάς μου της Γεωργίας.
Δεν μου άρεσαν τα παραμύθια της γιαγιάς της Γεωργίας τότε. Μα σαν μεγάλωσα κατάλαβα πως η γιαγιά Γεωργία δεν μας έλεγε παραμύθια μα την ιστορία του τόπου μας σε συνέχειες.
Ήταν τότε πιο παλιά η γιαγιά της γιαγιάς Γεωργίας που τη λέγανε Λένη. Αυτή η Λένη ζούσε στο χωριό δίπλα στο Μοναστήρι.
Από τη χαρα’ι’ ξεκίναγε για τα ζώα, για το κλάρισμα, αφού είχε παστρέψει το σπίτι. Τι σπίτι δηλαδή μια καλύβα πέτρινη χωρισμένη στα δυο.
Κουζίνα σαν να λέμε και κρεββατοκάμαρα ή σαλόνι ή καθιστικό ήταν ένα και το αυτό.
Στη μέση είχε μια γωνιά για την στια, και γύρω γύρω μπάσια από λιναρένιο ύφασμα χοντρό υφασμένο από τη μάνα της στον αργαλειό γεμισμένα με τζάφκες καλαμποκιού..
Σε τούτο το σπίτι που μοσχοβόλαγε ασβέστη κοιμώντουσαν οχτώ νοματαίοι και που και που, κανένας ξένος.
Οι δουλειές ήταν μοιρασμένες. Άλλος στο λόγγο, άλλος στο χωράφι άλλος στα ζώα που ήταν γιδιπρόβατα.
Έκανε πολλά παιδιά η Λένη, άλλα δικά της, άλλα του Θεού.
Τη μάνα μου τη γέννησε στο χωράφι καθώς σκάλιζε. Χωρίς βοήθεια. Έβαλε το πλετσουνάρικο μικρό στην ποδιά της και με το αίμα να κυλλάει έφτασε στο σπίτι της μάνας της.
Άντε να την καμαρώσεις και νύφη, της είπε η μάνα της και έκανε τα πρέποντα για τη λεχώνα και το παιδί.
Του έκοψε τον αφαλό και τον έδεσε. Μετά το έβαλε στο βυζί της μάνας του για να της έρθει το γάλα.
Και ύστερα την πήρε η βάβω της και της πασπάλισε τον αφαλό με σμέρτο ξεραμένο και στουμπηγμένο από πέρα το μέρος που το λένε Μοναστήρι.
Του έριξε και σκρούμπο από μαλλί της γίδας είναι το καλύτερο, καλό είναι και το πρόβειο μα το γιδίσιο είναι καλύτερο….
Σταύρωσε ξανά μάνα και παιδί και ευχήθηκε ξανά. Και νυφούλα καμαρωμένη να τη δούμε.
Άναψε και θυμίαμα να θυμιάσει το σπίτι από τον έξω απέδω
Έσκυψε η κόρη και φίλησε το χέρι της μάνας που ήταν και μάνα και μαμή και γιατρός.
Τότε έτσι γένναγαν όλες οι γυναίκες στα χωράφια στα πρόβατα, στο ποτάμι που έπλεναν.
Γιατρούς δε είχαμαν τότε.
Κάθε χωριό είχε τη μαμή του. Μα που να ξέρει η κάθε μια τους, πότε θα γεννήσει;
Άλλα παιδιά αφήνουν μέρες, άλλα παίρνουν, που να ξέρεις πότε θα έρθει η ώρα;
Τούτη η τσούπρα όπως και άλλες τρεις που ήρθαν δεν έμαθαν γράμματα.
Τότες μόνο τα αγόρια αν είχε το χωριό σχολείο μάθαναν γράμματα, και αυτά λίγα.
Μην σας φαίνεται πως αυτές οι γυναίκες που δεν ήξεραν την Αλφα Βήτα ήταν αμόρφωτες.
Δεν ήταν.
Ήταν πρώτες σε πολλές επιστήμες.
Στην υφαντική, στο πλέξιμο, στο κέντημα, τη ρόκα, τους αγρούς, στην ιατρική, στα φάρμακα…
Σαν άντρες έκοβαν ξύλα για τη στια ή το φούρο. Αυτές κένταγαν τις ποδιές που καμαρώνουμε και τις πενταραδήσιες κάλτσες.
Αυτές θα μάζευαν και θα έφκιαχναν κεραλοιφές για όλα. Αυτές θα μάζευαν τα βότανα για τις αρρώστειες του Χειμώνα.
Τέτοια γυναίκα έγινε η βάβω μας που γεννήθηκε στο χωράφι την ώρα του σκάλου.
Και γω μια μέρα έτσι γεννήθηκα μας είπε, μα στο σπίτι.
Και στο σπίτι όλα έγιναν κανονικά. Και η μάνα μου έκανε τηγανήτες να στείλει τα συχαρίκια, να γλυκάνει η γειτονιά.
Έτσι ήταν τότες. Και οι γειτόνισσες όσο καιρό ήταν έγκυος της έστελναν φαγητό να μην ζηλέψει και γαννηθεί το παιδί με μπάλωμα, μεγάλη αμαρτία….
Βοήθαγε ο κόσμος, μα που να βρεθούν κάποιοι στην δύσκολη ώρα όταν έβρησκαν τη γυναίκα τα κίνδυνα σε μέρη απόμακρα….
Κίνδυνα λέγανε τους πόνους της γέννας. Τότες η γυναίκα που ήταν έγκυος πολλές φορές πέθαινε μαζί με το μαξούμι.
Μα και σαν ήρθε ο γιατρός της Νομαρχίας στα δικά μας χρόνια μετά που έγινε Ελληνικό, και τότες οι γυναίκες δεν πήγαιναν στο γιατρό, είχαν αντροπή χαντακωμάρα.
Να τη λέτε τούτη την ιστορία. Θα σας πω και πως πορευόμασταν. Σαν τα ζούδια της γης χορταίναμαν την πείνα μας.
Οι τσούπρες για να έχουν καλή τύχη έπρεπε να είναι λιγόφαγες.
Αυτά και άλλα πολλά μας είπε η γιαγιά η Γεωργία που εμάς δεν μας άρεγαν και θέλαμε να παίξουμε αφήνοντας τα μωρά στην σαρμανίτσα να κλαίνε.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότες. Τούτα τα χάλια ξεχάσθηκαν.
Και πολλές φορές οργή διακατέχει τον κόσμο που δεν μπορεί να έχει να έχει να έχει.
Έτσι αποφάσισα να σας γράψω κάποια πράγματα που γίνουνταν μια φορά κι έναν καιρό στην πατρίδα μας.
Κόρη της γιαγιάς της Γεωργίας, είναι η μάνα μου, που κι αυτή χωρίς να τρέχει στα χωράφια, από το κομμωτήριο ήρθε σπίτι μα στη σκάλα έκανε τον αδελφό μας.
Αλεξάνδρα ΠΑαυλίδου Θωμά.

Καλημέρα σας

ΕΜΦΙΑ
Τον λάβατε ! ! !
Εγώ ναι και έχω μια χαρά;;;;
Μόνο 16% είναι μεγαλύτερος από τον αρχικό.
Σε όλους γύρω μου είναι φουσκωνένος μόνο οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ έχουν μειωμένο ΕΜΦΙΑ από ότι λένε,,, λες να γίνεται κομπίνα και εδώ; Τι να σας πω, όλα τα περιμένω από αυτούς.
Ο Αλέξης ο μπαμπέσης που πήρε την εξουσία με τερτίπια και ψέματα και θα μας ζητήσει όπως πάει και τα ρέστα γιατί τον ψηφίσαμαν..
Αλήθεια γιατί;
Για την επιμέλειά του στα μαθήματα; Για τις σπουδές του που για να πάει στο πολυτεχείο έπρεπε να γραφεί στο πολιτεχείο της Βουλγαρίας ε΄ χε χε χε,,, και σαν πολιτικός πήρε και τη μεταγραφή του,,, και λόγο φόρτου εργασίας ΧΑ ΧΑ ΧΑ έκανε δέκα χρόνια να τελειώσει.
Ας τελειώνουμε με τους άρπαγες ανεπάγγελτους της εξουσίας..Ας ψηφίσουμε άξιους, Ανθρώπους που έχουν να δείξουν έργο και ΟΧΙ μελέτες έργων ή θα θα θα
Ας ψηφίσουμε ανθρώπους που γνωρίζουμε

Ότι θυμάμαι χαίρομαι

Δάσκαλοι σήμερα,δάσκαλοι παιδεία το 1948
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Τότε που τα χωριά και οι πόλεις της πατρίδας μας ήταν γεμάτοι χαλάσματα. Χαλάσματα που είχε αφήσει πίσω του οι εχθροί γερμανοί, ιταλοί και χαλάσματα που δημιουργήσαμε μόνοι μας στον καταραμένο εμφύλιο.
Κάπου εκεί κοντά στα 1947-1949 άνοιξαν τα σχολεία. Σε πολλές πόλεις και χωριά σχολεία δεν υπήρχαν.Ήταν γκρεμισμένα από την οργή των βαρβάρων. Τότε, σε τέτοιες περιπτώσεις, χρέη σχολείων έκαναν αχυροκαλύβες χωρίς θρανία μόνο με ένα μαυροπίνακα που τον έκανε ο δάσκαλος και μια πέτρα ή κούτσουρο που το κάθε παιδάκι ή ο δάσκαλος έβαλε μέσα στην καλύβα για κάθισμα.
Εδώ αρχίζει το μεγαλείο του Έλληνα.
Οι κάτοικοι ανασκουμπώθηκαν και πολύ γρήγορα έγιναν σχολεία δυο αιθουσών και ενός πολύ μικρού δωματίου για τον δάσκαλο ή τη δασκάλα και την οικογένειά του.
Σε τέτοια μικρά δωμάτια ζήσαμε με τον πατέρα μου. Ευτυχώς που η μικρή μας πόλη ήταν κοντά, οπότε τις περισσότερες μέρες είμασταν στο σπίτι μας. Διαφορετικά σε κάποιους το χωριό φρόντιζε να έχει η οικογένεια του δάσκαλου στέγη και κάποιες άλλες παροχές όπως έναν κήπο, λίγα δένδρα ελιές, κλπ
ΣΗΜΕΡΑ;
Σήμερα στο πιο ακριβό νησί της Ελλάδας που κατά δήλωσή του Δημάρχου του, ο σερβιτόρος μπορεί να κερδίζει πάνω από 2500 χιλιάδες το μήνα χωρίς τα τυχερά σκέπτονται πως θα δώσουν στέγη σε δασκάλους που παίρνουν 850 ευρώ το μήνα και για στέγη θέλουν 1500 ευρώ το μήνα. Ναι βρε, το Χειμώνα θα πληρώνουν 350-500 ευρώ το μήνα. Τον άλλο καιρό θα λιάζονται στην παραλία των γυμνιστών…αφού οι ιδιοκτήτες θέλουν τα δωμάτιά τους για νοίκιασμα… Μπίζνα και καλά κάνουν…

Βέβαια το Ελληνικά κράτος δεν μπορεί να κάνει εξαίρεση στο μισθολόγιο. Μπορεί όμως στους Μυκονιάτες, Σαντορινιούς κλπ να βάλει έναν <φ>όρο>. Να πληρώνουν τους φόρους τους. Ναι να πληρώνουν τους φόρους τους και όχι να φοροδιαφεύγουν. Και έναν δημοτικό φόρο για τις δημόσιες υπηρεσίες τους. Πληρώνουμε Δημοτικά Τέλη; Ναι. Τότε που το πρόβλημα; Ας πληρώνουν λίγο παραπάνω να στεγάσουν υπηρεσίες κοινής ωφελείας όπως ιατρεία σχολεία, πυροσβέστες, κλπ κλπ κλπ.

Όταν όπως μας λέει η εφορία δεν πληρώνουν τους φόρους τους, βεβαιωμένα, τότε δεν θα έχουν τις παροχές του κράτους. Ακόμη η Δημοτική αρχή να βρει χώρο στέγασης σε κάποια ακίνητα που πιθανόν να είναι κενά και να στεγασθούν οι δάσκαλοι και λοιποί δημόσιοι υπάλληλοι.
Θα μου πεις κάτι που μου είπε δάσκαλος φίλος. Κόλπο είναι όλο το παραμύθι. Αν κανονίσει η Δημοτική αρχή να εργασθούν οι δάσκαλοι το Καλοκαίρι και τις αργίες τους σε κάποιο ξενοδοχείο η μαγαζί,όπως ξέρουν γράμματα και γλώσσες θα βγάζουν όχι μόνο τα έξοδα του ύπνου,,, αλλά και τα έξοδα διαβίωσης όλου του χρόνου.
Ξέχασε πως είναι δάσκαλος και πως ο δάσκαλος πρέπει να έχει το σεβασμό όχι μόνο των μαθητών του αλλά και των γονέων.
Τι σας λέω!!!!
Αυτά εδώ και χρόνια τα κάναμε ίσιωμα. Αν τολμήσει ο δάσκαλος να παρατηρήσει το ανάγωγο πλάσματάκι μας, τότε ο γονιός του κάνει τη ζωή πατίνι.
Στον βάρβαρο δάσκαλο, που είπε στο μαθητή απλά να προσέχει στο μάθημα και να μην κάνει φασαρία εμποδίζοντας τους άλλους να παρακολουθήσουν,,, παει ο μπαμπάς ή η μαμά με ύφος και χωρίς καλημέρα,,, ποιος είσαι ρε !!!.
Το θέμα μας όμως είναι η στέγαση των δασκάλων κλπ.
Το κράτος να έχει μικρά δωμάτια όπως είχε παλιά για τους χωροφύλακες και δωμάτια για τους δασκάλους.
Ξεφτίλα ρε για ένα κράτος του 2017. Ξεφτίλα γιατί τα έσοδα από φόρους σε κάποια μέρη έπρεπε να υπερκαλύπτουν τα έξοδα του κράτους για τούτα τα μέρη.
Ξεφτίλα για όλους μας, ακόμη και στους δασκάλους που διδάσκουν, ήθος, γνώσεις, κλπ αγαθά αόρατα.
Και ας θυμηθούμε το 1947-1950 που κάτω από τη δυστυχία ενός πολέμου καταστροφικού δέκα χρόνων, η Ελλάδα ύψωσε το κορμί της και έγιανε τις πληγές της.
Από αυτά που άκουσα από τον Δήμαρχο οι μυκονιάτες έχουν εργασίες χρυσοπληρωμένες τα σπίτια τους έχουν ακριβά ενοίκια μπορούν να έχουν και ιδιωτικά σχολεία. Δεν είναι σωστό θα πληρώνει η φτωχή Θεσπρωτία τις παροχές στους πάμπλουτους της Ελλάδος μας.
Να είναι καλά, να χαίρονται τα αγαθά τους. Μα πως περιμένουν να πάει γιατρός να τους φροντίσει όταν δεν μπορούν στο νησί τους να ζήσουν τρώγοντας ούτε μια σκέτη από γκιουβέτσι;
Θέλουν και τον πυροσβέστη κλπ, αυτός πιθανόν να μπορεί να εργασθεί κάπου το Καλοκαίρι ο γιατρός και ο δάσκαλος ΟΧΙ τι δεν καταλαβαίνεις Ε/.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

Ας ξυπνήσουμε πριν έρθει το τέλος

Φαίνεται πως οι φίλοι μας της Ε.Ε, οι κυβερνήσεις τους έχουν πάρει οριστικά τις αποφάσεις τους για την Ελλάδα μας.
Ο χρόνος είναι ότι πρέπει για τα άνομα σχέδιά τους.
Κυβερνήσεις προδοτικές έκαναν ότι μπορούσαν για να φτάσουμε εδώ που είμαστε.
Πρώτα ο Σιμίτης με το χρηματηστήριο όπου ελλήνες και ξένοι άρπαξαν τις οικονομίες των χαζών και των έξυπνων. Δεν πλήρωσε με φυλακή ο Σιμίτης για την προτροπή στο λαό να παίξει με δανεικά να κερδίσει δηλαδή βάζοντας χρέη στις τράπεζες…..
Από τις συναλλαγές κέρδιζε στην αρχή ο λαός και το κράτος μας.
Κόλπο απαταιώνων ολκής….
Σαν μπήκαν όλες οι οικονομίες του λαού σε κάτι εταιρείες φαντάσματα όρα ALTEC Αθανασούλη Αποθήκες στο Αγρίνιο κλπ κόλπα,, και των φίλων του κάτι παιδιών του ΠΑΣΟΚ Μαλέσιοι, Νεονάκιδες που σιτίζονταν στην Νέα Επίδαυρο στην βίλα του Αθανασούλη τότε έγιναν οι πτώσεις των μετοχών….κλπ.
Η παράγκα του ΠΑΣΟΚ και του Σιμίτη βρήκε και άλλο κόλπο. Στους Ολυμιακούς Αγώνες έδωσε τα έργα όλα με απ΄ευθείας ανάθεση. Πολλά τα λεφτά….
Έτσι τα χρέη εγίναν πολλά. Δεν έφταναν όμως για την καταστροφή. Έτσι ήρθε το κόλπο Ευρώ,,,για να μας βάλει στο ΕΥΡΩ έκανε κρυφά ομόλογα και μας έστειλε στα τάρταρα χρεωμένους…..
Ύστερα ήρθε ο Κ Καραμανλής. Προσπάθησε, σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ τον πολέμησε, με τον βασικό μέτοχο και με τα ΣΟΑΠΣ του Σιμίτη και τη σιωπή,, του Κώστα Καραμανλή. Κ Κραμανλή φταις και συ γιατί δεν μίλησες στον λαό μας. Δεν του είπες την αλήθεια… δεν μίλησες δεν είπες στον λαό τίποτε. Του έλεγες πως έχουμε θωρακισμένη οικονομία. Έτσι έπρεπε να πεις αλλά ο λαός έπρεπε κάπως να καταλάβει…
Προσπάθησες με τους αγωγούς κλπ να ξεπεράσεις τον σκόπελο. Όμως δεν μίλησες για να μπορέσεις με την βοήθεια του λαού να ξεπεράσεις τα πάντα. Τότε ο λαός σε πίστευε.
Το ξέρει πλέον όλος ο λαός ότι έγινες στόχος από την αρχή. Ο λαός γνωρίζει πως κινδύνευες. Δεν άξιζε η πατρίδα μια θυσία;;;;
Και ήρθε η Αμερικανική κρίση και ταλαντεύτηκε η χώρα,,, και τότε όρμησαν οι παρέες ΠΑΣΟΚ Σιμίτη να αρπάξουν ότι είχε ο τόπος.
Ήρθε και ο Γιώργος με το λεφτά υπάρχουν και έδωσε την χαριστική βολή στην χώρα.
Μετά η κατρακύλα ήταν μεγάλη. Ο λαός ανέτοιμος για θυσίες και όλα μπήκαν εκεί που ήθελαν οι δανειστές.
Οι κυβερνήσεις που έρχονταν η μια μετά την άλλη βρήκαν βολικό το ξεπούλημα. Έτσι η Ελλάδα έφτασε να πουλιέται όσο όσο στους δανειστές μας μέχρι που ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και την εξαπέστειλε στο πυρ το εξώτερο για 99 χρόνια. ΤΡΟ’Ι’ΚΑ η ΘΕΣΜΟΙ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει που πια δεν υπάρχουμε σαν ελεύθερο κράτος.
Τώρα μας κάνουν μικρό παράρτημα της Τουρκίας,,,αφού σε λίγο δεν θα υπάρχουν Έλληνες και χριστιανοί ορθόδοξοι…
Έτσι μας επιστρέφουν τους λαθρομετανάστες, αλλάζουν τα βιβλία ώστε τα Ελληνόπουλα να έχουν σαν θρήσκευμα το Ισλάμ, και αυτό γίνεται επίσημα μέσα από τα σχολεία.
Τι κάνει ο λαός! Κάνει ότι μπορεί. Όμως δεν σωζόμαστε αν δεν αποκτήσει η χώρα Έλληνες, αν δεν γεννηθούν παιδιά ελληνόπουλα, χριστιανόπουλα ορθόδοξα…..
Στα χέρια των νέων είναι η σωτηρία της πατρίδας μας.Και στα δικά μας χέρια να σκύψουμε σαν παλιά να μεγαλώσουμε εγγόνια 3-4-5 και πάνω να γεμίσουμε τη χώρα μας ΕΛΛΗΝΕΣ.
Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.